News online

กลับไปยังหน้าหลักเพื่อสนทนา C-Box ดู TV และฟังวิทยุ ได้ที่

วันศุกร์ที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2554

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล : สมศักดิ์ฉะธิดาหน้าไม่อาย ไม่กล้าเอ่ยชื่ออากง ท้าธิดาดีเบตกันเรื่องอากง เสนอนิรโทษกรรมคือทางออก


ที่มา fb สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล

คุณ สลักธรรม โตจิราการ(หมอหวาย) เขียนว่า
"ตะกี้คุณแม่ไปประชุมในเรือนจำ เจอทั้ง อากง คุณสุรชัย คุณธันย์ฐวุฒิ และคนอื่นๆทั้งหมด รวมถึงเมียอากงด้วย เมียอากงมาฝากฝังอากงกับคุณแม่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า ซึ่งคุณแม่รับปากว่าจะช่วยเหลือให้ถึงที่สุดทั้งเรื่องการดูแลสภาพที่คุมขัง การประกันตัวและการสู้คดี และก็พูดคุยกันถึงเรีื่องย้ายเรือนจำ คุณแม่ก็เลยเล่าว่ามีบางคนบอกว่าการย้ายเรือนจำเป็นเรื่องหน่อมแน้ม หลายคนในนั้นเลยฝากมาบอกว่า "ให้ลองมาติดคุกดูเองดูครับ" เดี๋ยวคุณแม่คงจะมีรายละเอียดเพิ่มเติมครับ"


- อ.ธิดา ได้เล่าให้คนคุกฟังทั้งหมดหรือครับว่า ผมวิจารณ์ว่า "ย้ายคุก หน่อมแน้ม ต้องเอาออกจากคุก" แน่จริง เล่าให้หมดสิครับ

ติดคุก ทำไมผมจะไม่เคยติด คุกใหม่ทีกำลังจะย้าย ก็ติดมาด้วยตัวเอง และที่เขียน ก็นึกว่า ทุกคนที่มีสติปัญญา ควรเข้าใจได้ชัดเจน คือ "ย้ายคุกยังไง ก็ยังเป็นคุก" ต้องเอาออกจากคุก ต่างหาก

เดี๋ยวนี้ อ.ธิดา หมดปัญญา ขนาด ต้องใช้วิธีบิดเบือนความจริงแล้วหรือครับ?

ปล. แล้วเล่าให้เมียอากง ฟังหรือเปล่าว่า อ.ธิดา ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะปริปากกรณีอากง ต่อสาธารณะ? ขนาดคนทั่วบ้านทัวเมือง ทั่วโลก เขารณรงค์กัน อ.ธิดา และ นปช ก็เห็นแก่ตัว เกินกว่าจะกล้าเอ่ยปาก?

ไม่อยากเขียนมากกว่านี้นะครับ แต่ว่า โตๆกันแล้ว ทั้งคุณหมอ ทั้ง อ.ธิดา กรุณา เลิกใช้วิธีการต่ำๆ บิดเบือนความจริง ปกปิดความไม่เอาไหนของตัวเองแบบนี้ครับ

...................................................

ผมโกรธ จริงๆ นะ วิธีต่ำๆของ อ.ธิดา กับ คุณหมอหวาย สลักธรรม โตจิราการ

ถึงขนาด ยืมปากคนคุก มาโต้แย้ง ผม แบบนี้


คนติดคุกลำบากเดือดร้อนขนาดไหน ที่ผ่านมา พวกคุณช่วยแบบกระปิดกระปอย (ต้องให้ยกกรณีอย่าง "ผู้หญิง ยิง ฮ" ที่ไทยอีนิวส์เคยรายงาน ความไม่เอาไหนของแกนนำ เป็นตัวอย่างไหม? ที่จริง มีอีก ที่ผ่านมา ผมขี้เกียจพูดเอง)

ยังใช้วิธีบิดเบือน เอาความเท็จไปเล่า แล้วยืมปากพวกเขามาโต้ผมอีกต่อหนึ่ง

หัดมีความละอายใจบ้างครับ โคตรทุเรศต่ำทรามเลยครับ วิธีนี้

....................................................

ถึง อ.ธิดา และ คุณหมอหวาย สลักธรรม โตจิราการ
เมียอากง เขาเดือดร้อนขนาดไหน ไม่ว่าใคร เขาก็อยากขอให้ช่วยทั้งนั้น ขนาดร้องไห้ .. แทนที่พวกคุณจะรู้สึกละอายใจ ที่ไม่มีความกล้า เท่ากระผีกลิ้นของ อากง ที่ยอมติดคุกต่อ ไม่ยอมสารภาพ

แทนที่พวกคุณจะกล้า ทีจะเอ่ยปาก ต่อสาธารณะ ที่จริง ควรจะออกมา "รณรงค์" อย่างเต็มที่ด้วยซ้ำ

กลับเอาความทุกข์ยากของเขา ของเมียเขา มาโฆษณาบิดเบือน ยกหางให้ตัวเอง

หัดมีคุณธรรมทางใจบ้างครับ ทำแบบนี้ เลวยิ่งกว่าพวกนักการเมืองเลวๆอีกครับ


..........................................

โคตรเซ็ง จริงๆนะ 2-3 กระทู้ ที่เขียนเรื่อง อ.ธิดา (ใครยังไม่อ่าน กรุณาอ่านก่อน)

ผมตั้งใจจริงๆว่า จะหยุดพูดแล้ว เพราะพูดไป เสียเวลาเปล่า

ยังนึกในใจว่า วันนี้ เห็นการรณรงค์ เรื่อง อากง แพร่ไปมากขึ้นอีก ขนาดคุณ คำผกา ยอม "เปิดใจ" กันขนาดนั้น

นึกในใจว่า อ.ธิดา หรือ นปช อาจจะรู้สึก "อาย" ขึ้นมาบ้าง ว่าทั่วเมืองไทย ทั่วโลก เขาทำเรื่องนี้กันขนาดไหน ตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากต่อสาธารณะสักคำ

กลับเอาเรื่องแค่ไปเยี่ยม แล้วเจอ เมียอากงร้องไห้ แล้วเมียอากง ขอให้ช่วย มาโฆษณายกหาง เอาความดีความชอบใส่ตัวเอง

ไม่รู้จักอายกันจริงๆหรือ ถามจริงๆ?

.......................................

คุณ สลักธรรม โตจิราการ(หมอหวาย) เขียนว่า
".... เมียอากงมาฝากฝังอากงกับคุณแม่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า ซึ่งคุณแม่รับปากว่าจะช่วยเหลือให้ถึงที่สุดทั้งเรื่องการดูแลสภาพที่คุมขัง การประกันตัวและการสู้คดี ..."

- ก่อนหน้านี้ อากง โดนคดีมาเป็นปี ติดคุกมาก็นานแล้ว เคยช่วยอะไรบ้างครับ?

- เรื่องที่อ้างมา "ประกัน สู้คดี" ฯลฯ คนอื่นๆ เขาก็ช่วยกันมาตลอดเวลาทีผ่านมา

- ที่สำคัญ เรื่องที่คนทั่วบ้านทั่วเมือง ทั่วโลก เขาออกมาช่วยกันรณรงค์ อ.ธิดา ไม่มีปัญญา ไม่มีความกล้า แม้แต่จะเอ่ยถึงกรณีอากง ในการแถลงข่าว 3-4 ครั้งที่ผ่านมา


ถามอีกทีว่า ไม่รู้สึกอายหรือครับ ที่ทำแค่นี้ แล้วเอามา "คุย" บนความทุกข์ยากของอากง กับภรรยาและครอบครัว เขาน่ะ?

ไม่รู้สึกอายบ้างหรือว่า ทำแค่นี้ แล้วเอามาคุย ในท่ามกลางกระแสรณรงค์ของคนทั่วโลก ให้ปล่อยอากง น่ะ?

.....................................

ผมขอเขียนทิ้งท้ายไว้ตรงนี้ว่า

ขอท้า อ.ธิดา มาเปิดเวทีดีเบต กันไหม เรื่องกรณีอากงน่ะ?
เอาระหว่างแถลงข่าววันพุธหน้า ของ นปช ก็ได้

ผมรู้ว่า แม้แต่แบบนี้คุณก็ไม่กล้าหรอก เพราะถ้าดีเบต ก็ต้องยอมเอ่ยชื่ออากง ต่อหน้าสื่อ พูดเรื่องอากง ต่อหน้าสื่อ ซึ่งคุณไม่มีความกล้า เลยแม้แต่นิดเดียวที่จะทำ อย่าว่าแต่รณรงค์เรียกร้องให้ปล่อย อย่างที่คนทั่วโลก เขากำลังช่วยกันทำอยู่

(ได้บอกเมีย อากง หรือเปล่าครับ เวลาเขาร้องไห้ต่อหน้าคุณน่ะ ว่าแม้แต่ชื่ออากง คุณก็ไม่กล้าเอ่ย เวลาให้สัมภาษณ์สื่อ 2-3 ครั้งที่ผ่านมา? บอกเขาหรือเปล่าครับ?)

มันเหลืออดจริงๆนะ ขนาดแค่ ชื่อ เขา ยังไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ย ต่อหน้าสื่อ ในการแถลงข่าว 3 คร้ัง หลังเขาโดนติดคุก 20 ปี

ยังมีหน้า เอา น้ำตา เมียเขา มาโฆษณาความดีของตัวเอง

บอกเมียเขาหรือเปล่าล่ะครับ ว่า ที่ผานมา แถลงต่อสื่อ 3 ครั้ง ไม่กล้าเอ่ยขื่อสามีเขาน่ะ?

รู้จักละอายใจบ้างครับ

.............................................


รณรงค์ เรื่องอากง ต่อไป ขยายให้มากขึ้นอีก รณรงค์ เรื่องคุณสมยศ สุรชัย ฯลฯ และ 112 ด้วย แต่ผมอยากเสนอว่า จากนี้ ต้องหาทางที่ realistic (เป็นจริง) มากที่สุด ในการช่วยคนเหล่านี้ ให้ออกมาได้จริงๆ

เท่าที่ผมคิดออก รูปธรรมที่สุด คือ ผมคิดว่า ต้องเรียกร้องให้ สส รัฐบาล ผลักดัน กฎหมายนิรโทษกรรม สำหรับผู้ต้องโทษจากความขัดแย้งทางการเมืองหลัง 19 กันยา โดยรวมเอาคนเหล่านี้เข้าไว้ด้วย (และคนระดับล่างของ พันธมิตร) โดยไม่จำเป็นต้องรวมแกนนำ ก็ได้ ไมใช่เพราะผมไม่อยากให้รวม แต่ผมเห็นว่า หลายคนยังอยากเห็นการดำเนินคดีกับ ผู้นำของ "อีกฝ่าย" (ไม่ว่า จะรัฐบาล หรือพันธมิตร) ซึง ถ้ารวม ระดับนำของฝ่ายเสื้อแดง เป็นการยาก ทีจะไม่รวมระดับของ่ "อีกฝ่าย" ด้วย อีกอย่าง "อีกฝ่าย" ก็คงไม่ยอมแน่ๆ ในการรวมหมดทั้งระดับนำด้วย


แต่ว่า ผมว่า มีความเป็นไปได้ ที่ในการผลักดันกฎหมาย จะเขียนในลักษณะ ยกเลิกคดี สำหรับคนที่ไมใช่ระดับแกนนำทั้งหมด และมีโอกาสที่การเสนอแบบนี้ จะได้รับแรงต้านน้อย หรือไม่มากด้วย จาก "กระแสสังคม"

พูดอย่างเป็นรูปธรรม อย่างกรณีอากง ตอนนี้ อากง ตัดสินใจอุทธรณ์ คือเข้าสู่กระบวนการศาลอีกขั้นหนึ่ง ต่อให้ จับพลัดจับผลู อากง ได้ประกัน (เพราะทาง "อีลีต" อาจจะต้องการ "ลดกระแสกดดัน") แต่ว่า ตราบเท่าทีคดีติดอยู่ ยิ่งถ้ายังอยู่ในคุก การเรียกร้อง "ปล่อย อากง" คงทำไม่ได้ คือ จู่ๆ จะมีการปล่อยเฉยๆ หรือ หยุดคดี คงไม่ได้ ยกเว้นเสียแต่จะต้องมีกฎหมายนิรโทษกรรม อย่างทีว่า

พูดง่ายๆคือ การ "ปล่อย" ที่เป็นไปได้จริงๆ คือ ปล่อย ด้วยกฎหมายนิรโทษกรรม (ถ้ามองโลกในแง่ดี อาจจะบอกว่า ถ้าสมมุติ อากง ได้ประกัน แล้วสู้คดีขั้นอุทธรณ์ แล้วรอ ศาลอุทธรณ์ อาจจะยกฟ้อง ... นี่มองในแง่ดีล้วนๆ แต่ผมก็ว่า ไม่มีหลักประกัน ว่าจะเป็นไปได้ ที่สำคัญ ต่อให้ได้ประกัน คดีก็ยังติดอยู่ คำตัดสิน 20 ปี ก็ยังติดอยุ่ สำหรับคนธรรมดาๆ ไมใช่เรื่องสบายอะไร ต่อให้ไม่อยู่ในคุก

อันนี้ ความจริง รวมถึงคดีเสื้อแดงอื่นๆ พวกทีโดนตัดสิน 30 ปีไปแล้ว เป็นต้น

..........................................


สมศักดิ์ เสนอนิรโทษกรรมคือทางออก

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล
ขออนุญาติ ตั้งเป็นกระทู้ใหม่ชัดๆ

เพื่อเรียนปรึกษา อ.@Pavin Chachavalpongpun ผู้ริเริ่ม "ฝ่ามือ อากง", คุณแขก Kiku Nohana ผู้ทุ่มเทกับการรณรงค์มากกว่าใครๆ, บรรดาท่าน อาจารย์กฎหมาย นิติราษฎร์ ธีระ สุธีวรางกูร Piyabutr Saengkanokkul Phuttipong Ponganekgul

คุณทนาย อานนท์ นำภา ประเวศ ประภานุกูล

และท่านอื่นๆทุกท่าน

ผมว่า เราควรต้องซีเรียส หามาตรการที่ realistic (เป็นจริงได้) ในการปล่อยอากง (หรือทำให้อากง หลุดคดี ต่อให้ได้ประกัน) รวมทั้งคนอื่นๆ เช่น คดีเผาจวน ฯลฯ

ผมจึงเสนอเรื่อง น่าจะพยายาม "พ่วง" ข้อเรียกร้อง เรื่องให้ สส รัฐบาล ผลักดัน กม.นิรโทษกรรม ให้คนที่ต้องหาคดีอันเนื่องมาจากความขัดแย้งการเมือง หลัง รัฐประหาร 19 กันยา ท้ังหมด (โดยต้องแยก กับกรณีคุณทักษิณ และแกนนำ ทั้ง 2 ฝ่าย มิเช่นนั้น โอกาสจะเป็นไปได้ จะยิ่งน้อยลง เพราะจะมีการต่อต้านมากขึน สู้กันไม่รู้จบ)

รายละเอียด ผมเขียน ในกระทู้ข้างล่างนี้ (รวมท้้งความเห็นเพิ่มเติมของผมในกระทู้ด้วย)
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=254687531251200&id=100001298657012¬if_t=feed_comment_reply

อยากเรียน ให้ทุกท่าน ได้โปรดช่วยกันพิจารณา

ผมนึกวิธีที่ realistic กว่านี้ไม่ออก - ยินดีรับฟังความเห็น หรือข้อเสนอ ว่า ท่านอื่นมีข้อเสนออะไรไหม แต่จุดสำคัญที่อยากย้ำ คือ เรื่อง realistic ที่ จะทำให้ปล่อย อากง และคนอื่นๆ ออกมาได้จริงๆ

ด้วยความนับถือ
สมศักดิ์ เจียมธีรสกลุ
.......................................

ถ้าเรื่องนี้ รบ. และทุกฝ่ายที่ยังมีสติอยู่ ไม่ทำอะไรสักอย่างที่จะหยุด ความบ้าแบบนี้ สังคมไทยจะไหลลงสุ่หุบเหวแน่ ...

ในปริบทของเรื่องสะเทือนใจกรณีอากง ผมไม่อยากจะต้องมาเขียนเรื่องนี้เลย

แต่อยากเรียนให้ทุกท่านทราบ โดยเฉพาะ อยากฝากไปถึง รัฐบาล หรือคนในแวดวงรัฐบาล (นปช., เพื่อไทย, สส. ฯลฯ)

ในระยะ 1-2 เดือนที่ผ่านมา เจ้าหน้าที่ ได้ตั้งข้อหา "หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ" และออกหมายเรียกตัว บุคคลในแวดวง การศึกษา/วิชาการ 2-3 ราย (รายล่าสุด เมื่อไม่กี่วันนี้เอง)

เรื่องนี้ ไมใช่ "ข่าวลือ" หรือ "ข่าวกรอง" เป็นเรื่องยืนยันว่าเกิดขึ้นจริงๆ (ผมเห็นหมายเรียก หรือได้พูดคุยกับ "ผู้ถูกตั้งข้อหา" โดยตรง)

เหตุที่ผมไม่โพสต์รายละเอียด ก็เพราะยังหวังว่า ทางรัฐบาล หรือ เจ้าหน้าที่ ที่เกี่ยวข้อง หรือใครก็ตาม ที่ยังมีสติอยู่ จะคิดได้ และหาทางทำอะไรที่มีสติ มีเหตุมีผลในเรื่องนี้

เราจะเอากันแบบนี้เลยหรือ? คนแก่ จำคุก 20 ปี ด้วยข้อความที่อ่านคนเดียว และพิสูจน์ไม่ได้จริงๆด้วยซ้ำว่าใครส่ง ไปถึง ชาวบ้าน คนธรรมดาๆ บรรณาธิการสิ่งพิมพ์ ไปถึง คนในแวดวงการศึกษา/วิชาการ

จะไปสิ้นสุดที่ตรงไหนครับ?

จนกว่า คนเป็นพัน เป็นหมื่น ถูกตั้งข้อหา 112 หรือ ??

ผมบอกตรงๆว่า ผมกำลัง งง มากๆ ด้วย ว่า ตกลง กำลังเกิดอะไรขึ้น?

รบ. เอง ลงมติว่า "เห็นชอบด้วยกับข้อเสนอ คอป." มีการตั้งกรรมการขึ้นมา ดูแลทำตามข้อเสนอ คอป ด้วยซ้ำ

แม้ คอป. จะไม่ถึงกับเสนอให้แก้ไข (อย่าว่าแต่เลิก) ม.112 แต่อย่างน้อย ได้เสนอว่า การดำเนินคดีนี้ แบบเหวี่ยงแห แบบครอบจักรวาล อย่างที่เกิดขึ้นในหลายปีที่ผ่านมา ในรัฐบาลที่แล้ว เป็นเรื่องไม่ถูกต้อง

ถ้ารัฐบาล เห็นด้วย เรื่องแบบนี้ ยังเกิดขึ้นได้อย่างไร?

เมื่อยูเอ็นแสดงความกังวล ต่อการใช้กฎหมายหมิ่น เมื่อเร็วๆนี้ รัฐบาลไทย โดยกระทรวงการต่างประเทศ ก็ออกแถลงการณ์มายอมรับว่า มีการใช้กฎหมายหมิ่น อย่างเหวี่ยงแห อย่างไม่ถูกต้องจริง แต่เป็นสิ่งทีเกิดในรัฐบาลที่แล้ว รัฐบาลนี้ จะทำตามแนวทาง ในลักษณะที่ คอป. เสนอ


สำหรับบรรดา "รอยัลลิสต์" แบบไม่มีสติ (ผมยังหวัง ว่า ยังพอมี รอยัลลิสต์ ที่มีสติอยู่) ผมอยากบอกให้คิดอย่างจริงๆจังๆว่า เรื่องที่พวกคุณรณรงค์ ให้จับมากขึั้น ปราบมากขึั้น ด้วย 112 ดังเช่นกรณีอย่างที่ผมกำลังพูดถึงนี้ ที่มีการออกหมายเรียก ตั้งข้อหาไม่หยุด ไปจนคนในแวดวงการศึกษา/วิชาการ ... คุณอาจจะคิดว่า "ดีแล้ว" "เอาให้หนักขึ้นอีก" ...

จริงๆแล้ว การกระทำแบบนี้ ไม่ได้ทำให้ สถาบันฯ มีสถานะมั่นคงขึ้น อย่างที่คุณคิดหรอกครับ

ศึกษา สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต ในประเทศไทย และในประเทศอื่นๆ วิธีการปราบคนแบบเหวี่ยงแห ด้วยเรื่อง "ความเห็น" แบบนี้ ในที่สุด มีแต่ทำให้เกิดผล ตรงข้ามกันเลยกับสิ่งที่พวกคุณต้องการ เชื่อเถอะ ไม่มีประเทศไหน ใช้วิธีนี้ แล้วประสบความสำเร็จเลยครับ

ลองฟังเสียงของ รอยัลลิสต์ อาวุโส อย่างอานันท์ ปัญญารชุน ที่บอกว่า 112 "รุนแรงเกินไป" ฟังเสียงของสื่อกลางๆ หรือ กระทั่ง เชิดชูสถาบัน บางสื่อ ที่เห็นว่า 112 ต้องปรับปรุง ปฏิรูป ..

ฟังเสียงของนานา ประเทศอารยะทั่วโลก ในยูเอ็น ในอียู....

ที่มา fb สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล

จม.ทุกข์ "คุก33ปี" ถามศาลช่วยดับไฟทำไมตัดสินเผาจวน?!

พลังไทยUSAเยียวยาเหยื่อโทษการเมือง จม.ทุกข์คุก33ปีถามศาลช่วยดับไฟทำไมตัดสินเผาจวน?!


Forgive & Forget?-น.ส.ปัทมา มูลมิล อายุ 24 ปี ซึ่งศาลจังหวัดอุบลราชธานี พิพากษาให้จำคุก 33 ปี 4 เดือน หากต้องรับโทษตามคำตัดสิน เธอจะได้รับอิสรภาพตอนอายุ 57 ปี แม่วอนให้นปช.-ส.ส.เพื่อไทย กระบวนการปรองดองช่วยปลดปล่อยสู่อิสรภาพ (อ่านรายละเอียด)

โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
1 ธันวาคม 2554


จดหมายบรรยายทุกข์คุก33ปี4เดือน ช่วยดับไฟแต่โดนศาลตัดสินเผาศาลากลาง

ศาลอุบลราชธานีได้ตัดสินจำคุกคนเสื้อแดงอุบลราชธานี 4 คน ให้จำคุกคนละ 33 ปี 4 เดือน คือ น.ส.ปัทมา มูลมิล นายธีรวัฒน์ สัจสุวรรณ นายสนอง เกตุสุวรรณ นายสมศักดิ์ ประสานทรัพย์ เมื่อวันที่ 24 สิงหาคมที่ผ่านมา (ดูรายละเอียด)

ต่อไปนี้เป็นจดหมายที่นายสนอง เกตุสุวรรณ เขียนขึ้น และกลุ่มเพื่อนนักโทษการเมือง "Friends of Political Prisoners (FoPP)" ได้นำเผยแพร่ทางเฟซบุ๊คของกลุ่ม

ผมนายสนอง คดีร่วมกันวางเพลิงศาลากลางอุบลราชธานี

เหตุการณ์ในวันนั้นผมไม่ได้เป็นผู้กระทำ และผมก็ไม่คิดว่าผมจะได้มาติดคุกแบบนี้ มันไม่ยุติธรรมกับผมเลย

วันนั้นผมได้ไปร่วมชุมนุมจริงเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย เรียกร้องให้ยุบสภา เรียกร้องความยุติธรรมให้กับท่าน ทักษิณ ที่ถูกยึดอำนาจ และถูกกล่าวหาโดยไม่เป็นธรรม

และสุดท้ายก็มาโดนกับผม และพวกเพื่อนของผมอีกจนได้

วันนั้นผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะรุนแรงแบบนี้ วันเกิดเหตุผมได้ไปยืนกับเจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารที่มารักษาความสงบบริเวณศาลากลางอุบลฯ

ตอนเกิดเหตุการณ์ตำรวจและทหารได้บอกให้ผมเข้าไปห้ามผู้ชุมนุมให้ออกจากบริเวณศาลากลาง ผมก็เชื่อตำรวจจึงเข้าไปบอกผู้ชุมนุมให้ออกมา มีคนเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง คนที่เชื่อก็ออกมา คนที่ไม่เชื่อเพราะเขาจะเข้าไปเอาคนที่ยิงประชาชน เพราะวันนั้นมีการยิงประชาชนที่ศาลากลางอุบลฯด้วย

เขาไม่ได้คิดที่จะเข้าไปเผาศาลากลางหรอกครับ ขณะที่ผมเข้าไปห้าม ได้มีตำรวจนายหนึ่งได้ถ่ายรูปผมไว้ เมื่อผมได้บอกผู้ชุมนุมเสร็จ ผมได้มายืนกับตำรวจและทหารที่บอกผม

ยืนอยู่ได้ประมาณ30นาทีก็มีควันไฟเกิดขึ้นที่อาคารธนารักษ์ซึ่งติดอยู่กับศาลากลาง มีผมตำรวจและทหาร 3 คนเท่านั้นที่ช่วยกันดับไฟอาคารธนารักษ์ได้

วันขึ้นศาล พยานฝ่ายโจทย์ที่เป็นทหารชื่อ จสอ.ภัสกร อุ่นตา ที่อยู่ในเหตุการณ์กับผม ยังให้การกับศาลเลยว่า ได้บอกให้ผมเข้าไปห้ามผู้ชุมนุม และให้การอีกว่า ผมได้ช่วยเจ้าหน้าที่ดับไฟ แต่ทำไมศาลไม่เอาสำนวนของพยานโจทย์ คนนั้นมาพิจารณา

และการตัดสินพวกผมได้มีการตัดสินไว้ล่วงหน้าแล้ว ตั้งแต่รัฐบาลอภิสิทธ์โน่น

ผมว่าศาลอุบลฯเล่นการเมือง เล่นฝ่ายไม่มีความเที่ยงตรง และยุติธรรมเลย ยิ่งตำรวจอุบลฯด้วยแล้ว ชุดที่สอบสวนผมขู่ให้รับโน้นรับนี่ ผมจะรับได้อย่างไรในเมือผมไม่ได้เป็นผู้กระทำนี่ครับ และผมก้ไม่รู้จักใครในการชุมนุม แล้วยังเอารูปคนเสื้อแดงมาให้ผมเขียนชื่อพวกเขา โดยตำรวจเป็นคนอ่านให้ผมเขียนชื่อพวกเขา แล้วให้ผมลงชื่อเป็นผู้รับรองรูป

พอสอบสวนเสร็จพวกตำรวจได้บอกเพื่อนๆว่า ใครอยากได้ตำแหน่ง และเงินเดือนให้มาเซ็นชื่อเร็ว นี่หรือตำรวจของประชาชน ถ้ามีตำรวจแบบนี้ผมว่าประเทศไทยไม่เจริญหหอกครับ อย่างไรผมอยากให้ผู้หลักผู้ใหญ่ช่วยพวกผมด้วย พวกผมไม่ผิดนี่ครับ

เรือนจำกลางอุบล

พลังไทยUSAบินมาไทยเยียวยาเหยื่อซับน้ำตานักโทษการเมือง


สมาชิกของกลุ่มพลังไทยใน USA ได้นำเงินบริจาคจากลุ่มฯ เดินทางไปยังเมืองไทย และได้ร่วมมือกับเว็บไซต์เสรีชน และ กลุ่มพิราบแดง นำเงินบริจาคไปแบ่งสรรปันส่วนบริจาคให้กับพี่น้องเสื้อแดงที่เดือดร้อนจากการถูกจับกุมทั้งคดีการเมือง19 พฤษภา 2553 และคดีหมิ่นฯ 112 และครอบครัวเบื้องหลังของพวกเขาตกระกำลำบาก

โดยได้เเงินบริจาคจากพลังไทยในอเมริกาจำนวน 12 ทุน โดยการซื้อเครื่องไม้เครื่องมือทำมาหากินตามที่ญาตินักโทษการเมืองได้ระบุความต้องการมา บางคนขอจักรเย็บผ้า บางคนขอเปิดร้านทำน้ำแข็งใส มีอยู่ 2 ท่านที่ให้เป็นเงินไว้ให้ใช้จ่ายในคุก คนละ 3000 บาท





*******

ที่มา thaienews

วันพฤหัสบดีที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2554

ทุนผูกขาดศักดินาเหนือรัฐ

ทัศนะ กระจ่างจิต

เมื่อสังคมพัฒนาก้าวหน้าไปก็มักจะเกิดคำศัพท์ใหม่ๆ เพื่อรองรับเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นตามยุคสมัยเช่น คำว่า ทุนสามานย์ นิเวศวิทยา บูรณาการ ประชาสังคม โลกาภิวัตน์ อารยะขัดขืน เป็นต้น แม้ว่าศัพท์บางคำเหล่านี้จะมีการใช้มานานแล้วแต่ก็ใช้กันเฉพาะในวงการแคบๆ จึงกลายเป็นศัพท์ใหม่ในสังคมวงกว้าง หรือศัพท์บางคำที่มีการใช้กันอยู่ทั่วไปแต่ต่อมาได้นำมาใช้ในอีกความหมายหนึ่งเช่น เอื้ออาทร หน้าเหลี่ยม ฯลฯ ก็กลายเป็นคำศัพท์ที่มีความหมายใหม่ นี่ยังไม่นับคำศัพท์ตามวัยของผู้คนบางกลุ่มในสังคมร่วมสมัยเช่น สุโค่ย โดน จี๊ด ใจ เป๊ะ จัดเต็ม เป็นต้น

ดังนั้นศัพท์ใหม่ๆ ในทางการเมือง เช่น “ทุนผูกขาดศักดินาเหนือรัฐ” แม้จะไม่เคยใช้มาก่อนแต่ก็เป็นศัพท์ที่ให้ความหมายและสื่อให้ผู้คนเข้าใจถึงศัตรูทางชนชั้นที่แท้จริงของสังคมไทยในปัจจุบันได้อย่างชัดเจน ทำให้เริ่มใช้ศัพท์คำนี้กันอย่างแพร่หลาย เนื่องจากสอดคล้องกับลักษณะพิเศษของสังคมไทยที่โครงสร้างสังคมพื้นฐานทางด้านเศรษฐกิจได้พัฒนาจนกลายเป็น “ทุนนิยม” ไปแล้ว แต่โครงสร้างชั้นบนซึ่งก็คือโครงสร้างทางการเมืองและโครงสร้างทางด้านรูปการจิตสำนึก ยังคงยึดกุมโดย “ศักดินา” ไว้อย่างแน่นหนา

อนึ่ง “กลุ่มทุนผูกขาดศักดินาเหนือรัฐ” อาจไม่มีตัวตน เพราะอำนาจตัดสินใจอยู่ที่คนๆเดียวไม่ได้เป็นกลุ่ม โดยเขียนระบุไว้ใน พ.ร.บ.จัดระเบียบทรัพย์สินฝ่ายพระมหากษัตริย์ พ.ศ.2479 อย่างชัดแจ้ง แต่“ทุนผูกขาดศักดินาเหนือรัฐ” มีตัวตนจริงๆ

แน่นอน เพราะประชาชนทั่วประเทศยังถูกกดขี่ขูดรีดอย่างหนักหน่วงอยู่ทุกวี่วัน มวลชนเรือนล้านก็ยังรู้สึกรับรู้ได้ และมองเห็นแล้วว่าใครคือศัตรูทางชนชั้นที่แท้จริงของตนเอง นับประสาอะไรกับนักลัทธิมาร์กซตัวจริงเสียงจริง

คำว่า “ทุนผูกขาดศักดินาเหนือรัฐ” นี้ ตั้งชื่อเรียงตามหลักการตั้งชื่อของลัทธิมาร์กซ คือ

- เริ่มด้วยระบบเศรษฐกิจ
- ตามด้วยการเมืองการปกครอง
- ลงท้ายด้วยวัฒนธรรมความคิด

จึงมีองค์ประกอบสำคัญ 3 ส่วน คือ

ทุนผูกขาด (ตั้งตามระบบเศรษฐกิจ) คือ นายทุนใหญ่ที่ลงทุนทำการค้ากอบโกยขูดรีดในธุรกิจขนาดใหญ่ด้วยวิธี “ผูกขาด” ซึ่งมักจะได้จากสัมปทาน ฮั้วประมูล ทำาธุรกิจมาก่อน หรือทำมานาน จนสามารถขายสินค้าได้มากมายโดยไม่มีคู่แข่ง หรือคู่แข่งมีขนาดเล็กกว่ามาก การผูกขาดนี้อาจร่วมมือกับกลุ่มทุนอื่นๆ หรือไม่ก็ได้ คำว่า “ทุนผูกขาด” เป็นศัพท์เฉพาะของลัทธิมาร์กซ ในระบบทุนนิยมใช้คำว่า “การรวมศูนย์ทุน”

ผูกขาด คือ สามารถรวมศูนย์ ควบคุมทั้งกลไกการลงทุน การผลิต การตลาดและราคา ในธุรกิจนั้นๆได้ตามต้องการ รวมทั้งมีอำนาจในการกำหนดนโยบาย ทิศทาง การบริหารจัดการต่างๆ เป็นศัพท์ทางเศรษฐศาสตร์หมายถึง ไม่มีการแข่งขัน หรือมีการแข่งขันน้อยราย

ในธุรกิจขนาดใหญ่ที่เป็น “บริษัทมหาชน” มีซื้อขายหุ้นกันในตลาดหลักทรัพย์นั้น ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ไม่จำเป็นต้องถือหุ้นเกินครึ่ง แค่ถือหุ้นให้มากพอที่จะเข้าไปบริหาร (เช่น 20–25%) รวมทั้งถือหุ้นโดยใช้ชื่อบุคคลหรือองค์กรอื่น เพื่ออำพรางมิให้ทราบว่าใครคือเจ้าของผู้ถือหุ้นรายใหญ่ (นอมินี) ดังนั้นในตลาดหลักทรัพย์จึงมีการขายหุ้นจริงๆให้นักลงทุนทั่วไปเพียงคนละไม่กี่หุ้น แต่ที่เรียกว่าบริษัทมหาชนนั้นก็เพื่อ“หลอกลวง” ให้ดูเหมือนไม่ได้ผูกขาด ทั้งที่ในความจริงผู้ซื้อหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ล้วนเป็นผู้ถือหุ้นรายเล็กรายน้อยที่ไม่สามารถกำหนดนโยบาย ทิศทางและการบริหารจัดการใดๆ ยิ่งกระจายขายหุ้นให้รายเล็กรายย่อยซื้อไปมากๆ ผู้ถือหุ้นใหญ่ก็สามารถถือหุ้นน้อยลง แต่ยังกำหนดนโยบาย ทิศทางและการบริหารจัดการใดๆได้เหมือนเดิม

ในระบบเศรษฐกิจทุนนิยมที่สลับซับซ้อน การผูกขาดจึงมิได้มีความหมายแคบๆว่า ต้องผูกขาดโดยคนไม่กี่คนเท่านั้น แม้ในรายชื่อผู้ถือหุ้นจะมีคนอีกหมื่นคนถือหุ้นร่วมอยู่ แต่ถ้าคนทั้งหมื่นคนนั้นถือหุ้นรวมกันแค่ 5-10% เท่านั้น ผู้ถือหุ้นที่มากพอที่จะกำหนดทิศทางนโยบายของบริษัทได้ ก็ถือว่าผูกขาด แม้จะ (ยอมให้) ซื้อขายหุ้น (เล็กน้อยบางส่วน) ในตลาดหลักทรัพย์ก็ตาม

ศักดินา (ตั้งตามระบอบการเมืองการปกครอง)
คือ ระบอบที่ยอมให้มีกลุ่มคนเพียงไม่กี่คนมีอำนาจเหนือกว่าผู้อื่นในสังคมทั้งหมด (มิได้เท่าเทียมกันเหมือนระบอบประชาธิปไตยที่แท้จริง) โดยกลุ่มคนที่มีอภิสิทธิ์เหล่านี้จะสร้างอิทธิพลด้วยการทำให้ผู้คนต้องมาพึ่งพา ขอความช่วยเหลือ หรือขอความอุปถัมภ์เป็นต้น ทำให้ต้องตอบแทนด้วยการยอมให้กดขี่ ขูดรีด รีดไถ หรือนำผลผลิตในรูปแบบต่างๆมาถวาย หรือสร้างช่องทางพิเศษในการเอื้ออำนวยให้กลุ่มอภิสิทธิ์ชนเหล่านี้ กดขี่ ขูดรีด รีดไถ ได้สะดวก

ในที่นี้หมายถึง ระบบการเมืองไทยที่ยังคงเหลือเศษเดนของระบบศักดินา เพราะเศรษฐกิจเพื่อกินเพื่อใช้ ระบบเกณฑ์แรงงานและระบบค่าเช่าแบบศักดินาไม่ดำรงอยู่แล้ว แต่ระบบอภิสิทธิ์แม้จะไม่เท่าเดิม แต่ความไม่เสมอภาคในการแข่งขันหรือไม่ให้มีการแข่งขันยังดำรงอยู่ เช่น การเข้าไปยึดครองป่าสงวนทำการเกษตรภูเขาสูงหรือที่ใดก็ได้ การประมูลสัมปทาน การมีอำนาจเหนืออำนาจบริหาร นิติบัญญัติ ตุลาการ ข้าราชการพลเรือน ทหาร ตำรวจ สร้างวัฒนธรรมความคิดเรื่องความแตกต่างกันในชาติกำเนิดที่ยังคงมีอยู่อย่างหนาแน่น ทั้งที่ได้ยกเลิกไปแล้วตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5

ศักดินาในสังคมไทยจึงยังใช้อภิสิทธิ์ อิทธิพล บารมีและอำนาจได้อย่างกว้างขวาง กอบโกยกดขี่ขูดรีดรีดไถ ครอบงำทางความคิด จิตสำนึก ให้หลงงมงายและหลงเชื่อว่าบุญญาวาสนาของพวกเขาจะคุ้มภัยและช่วยเหลือแก้ปัญหาต่าง ๆ ของประชาชนได้ ฯลฯ โดยไม่มีใครกล้าคัดค้านหรือวิพากษ์วิจารณ์ (ไม่ว่าจะเขียนไว้เป็นกฎหมาย เช่น ม. 112 หรือไม่ได้เขียนไว้ในกฎหมาย)

เหนือรัฐ (ตั้งตามระบบความคิดวัฒนธรรม) หมายถึง อำนาจและกลไกรัฐไม่สามารถบังคับใช้กับทุนผูกขาดศักดินาเหนือรัฐได้ ตรงกันข้าม ทุนผูกขาดศักดินาเหนือรัฐกลับใช้อิทธิพลบารมีไปสร้างอำนาจและครอบงำกลไกอำนาจรัฐต่างๆ ให้ยอมทำตามความต้องการแต่โดยดี อย่างไม่มีข้อแม้และมิอาจขัดขืน โดยไม่จำเป็นต้องสั่งให้ทำ และ/หรือ บงการให้อำนาจรัฐทำตามความต้องการและรับใช้ผลประโยชน์ของตนทั้งที่รู้ตัวและไม่รู้ตัว ทั้งที่เขียนหรือไม่ได้เขียนไว้ในกฎหมาย รวมทั้งใช้อำนาจเหนือรัฐนี้มาเอื้ออำนวยและค้ำจุนให้ตนอยู่ในสถานภาพที่เหนือกว่า จนกลายเป็นจารีตประเพณีปลูกฝังอยู่ในจิตสำนึกทุนผูกขาดศักดินาเหนือรัฐ

จึงหมายถึง นายทุนใหญ่ที่ลงทุนทำการค้ากอบโกยขูดรีดในธุรกิจขนาดใหญ่หลายๆอย่าง โดยใช้อำานาจพิเศษของ “ศักดินา” ที่ตนมีอยู่ ไปสร้างอำนาจเหนือรัฐ ครอบงำกลไกอำนาจรัฐให้ยอมทำตามความต้องการแต่โดยดี โดยไม่จำเป็นต้องสั่งให้ทำ และ/หรือ บงการให้อำนาจรัฐทำตามความต้องการและรับใช้ผลประโยชน์ของตนทั้งที่รู้ตัวและไม่รู้ตัว รวมทั้งใช้อำนาจเหนือรัฐนี้มาเอื้ออำนวยและค้ำจุนให้ตนอยู่ในสถานภาพที่เหนือกว่า เพื่อกอบโกยขูดรีดและผูกขาดการแสวงหาผลประโยชน์ในธุรกิจต่างๆ โดยที่นายทุนอื่นหรือกลุ่มทุนอื่นๆ ไม่สามารถกระทำอย่างเดียวกันนี้ได้ ทั้งนี้เพื่อ

1. เข้าไปกอบโกย ขูดรีด รีดไถ ผูกขาด แสวงหาผลประโยชน์ หรือให้ได้มา ครอบครองและใช้ประโยชน์ต่างๆ (เช่น ใช้ที่ป่าสงวนต้นน้ำมาทำไร่ สัมปทานภูเขาเอามาระเบิดหินทำปูนซิเมนต์ ตัดถนนเข้าไปในที่ดินของตน หรือผูกขาดดังกรณีบริษัทผลิตภัณฑ์กระดาษไทย บริษัทในเครือของปูนซิเมนต์ไทย ที่ผูกขาดค้ากระดาษแพงมากว่า 40 ปี ฯลฯ)

2. กีดกั้น ทำลายคู่แข่ง (เช่น ทำลายบริษัทปูนทีพีไอ)

3. บั่นทอน กีดขวางพลังการผลิตที่ก้าวหน้าในสังคมทุนนิยม (เช่น การเผยแพร่คติ-ความคิดงมงาย-พึ่งพาหาผู้อุปถัมภ์-เส้นสาย เผยแพร่แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง ฯลฯ)

4. ทำให้ต้นทุนของตนเองต่ำกว่ากลุ่มทุนอื่นๆ โดยไม่คำนึงถึงความเสมอภาคในการแข่งขัน ทำตัวเป็นมาเฟียเรียกเก็บค่าบรรณาการหรือส่วยเมื่อใครจะมาลงทุน หรือเปิด “บ้านดูดทรัพย์” ให้กลุ่มทุนอื่นๆ ผลัดกันนำเงินมาถวาย ซึ่งดูได้ทุกวันในข่าวภาคค่ำ 20.00 น. ทางโทรทัศน์ทุกช่อง ทำให้ต้นทุนการผลิต การค้า การบริการสูงกว่าของทุนผูกขาดศักดินาเหนือรัฐ

ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้ทุนผูกขาดศักดินาเหนือรัฐสามารถผูกขาดในธุรกิจต่างๆ ได้อย่างง่ายดายและมากมาย ครอบคลุมธุรกิจที่สำคัญๆไว้เกือบทั้งหมด สร้างความมั่งคั่งร่ำารวยอย่างมหาศาลจนเป็นศักดินาที่ครองความร่ำรวยอันดับหนึ่งของโลกติดต่อกันหลายปี ซึ่งกลุ่มทุนอื่นไม่สามารถทำเช่นนี้ได้เพราะไม่มีสถานะ “ศักดินา”

การแข่งขันอย่างเท่าเทียมกันตามแนวคิดเศรษฐกิจเสรีประชาธิปไตยแบบฉบับของพวกกลุ่มทุนตะวันตก จึงมีอุปสรรคขัดขวางและไม่สามารถเกิดขึ้นจริงในประเทศไทยซึ่งมีระบอบการปกครองแบบพิเศษ “ประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข” มิใช่ระบอบ “ประชาธิปไตย” ปกติ ที่เหมือนประเทศอื่นๆ ในโลกนี้ ซึ่งมีทั้ง “มือที่มองไม่เห็น-อำนาจพิเศษ-ผู้คุมเกมส์อำนาจ-อภิสิทธิ์-อิทธิพล-บารมีและอำนาจลึกลับทางการเมือง เข้ามามีอำนาจครอบงำหรือบงการได้ทั้งรัฐบาล สภาฯ ศาล องค์กรอิสระ ข้าราชการระดับสูง ฯลฯ

โดยไม่มีใครกล้าคัดค้าน กล่าวหา หรือวิพากษ์วิจารณ์ และเป็นที่มาของปัญหาโครงสร้างชั้นบนของสังคมไทย นำมาซึ่งความขัดแย้งหลักๆที่เกิดขึ้นในสังคมไทยในช่วงทศวรรษนี้ เพราะแนวคิดประชาธิปไตยแบบทุนนิยมตะวันตกนั้น ต้องการการแข่งขันหรือบริหารจัดการที่เสมอภาคเท่าเทียมและไม่มีอภิสิทธิ์ อิทธิพล บารมี หรืออำนาจพิเศษที่บุคคลหนึ่งๆ จะมีอยู่เหนือบุคคลอื่น

การมองเห็นศัตรูทางชนชั้นที่แท้จริง (ในขั้นตอนปฏิวัติเฉพาะหน้านี้) หรือไม่
การเข้าใจปรากฏการณ์และธาตุแท้ของศัตรูทางชนชั้นที่แท้จริง (ในขั้นตอนปฏิวัติเฉพาะหน้านี้) หรือไม่

การกำหนดท่าทีต่อศัตรูทางชนชั้นที่แท้จริง (ในขั้นตอนปฏิวัติเฉพาะหน้านี้) ถูกต้องหรือไม่

อยู่ที่วิเคราะห์สังคมได้อย่างถูกต้อง หรือไม่
อยู่ที่แยกมิตร แยกศัตรูได้อย่างถูกต้อง หรือไม่
ปัญหานี้เป็นปัญหาชี้เป็นชี้ตายของการปฏิวัติอย่าทำเป็นเล่นไป!

------------------------------------------------

ฟองสบู่กฎหมายหมิ่นกษัตริย์ "จากฟันคอริบเรือนสู่จำคุกฟรี"

โดย อรนงค์

แทบไม่น่าเชื่อเลยว่า ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้จะมีผู้โดนฟ้องจากกฎหมายอาญามาตรา 112 จำนวนมากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แน่นอนว่าสิ่งนี้สัมพันธ์กับเหตุการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองอย่างแยกไม่ออก กฎหมายอาญามาตรา 112 หรือที่นิยมเรียกกันว่า กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ เป็นกฎหมายที่ตกทอดมาตั้งแต่สมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ (กำเนิดสมัย ร.5) แต่เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ.2475 ที่กษัตริย์ต้องถูกจำกัดอยู่ใต้รัฐธรรมนูญอันเป็นกฎหมายสูงสุด กฎหมายที่ว่านี้ก็ควรจะต้องมีลักษณะที่สอดคล้องกับระบอบการปกครองด้วย แต่เราจะเห็นได้ว่ามิได้เป็นเช่นนั้นเลย

ราวปี 2490 เหล่ากษัตริย์นิยมหรือรอยัลลิสต์และเหล่า “เลือดสีน้ำเงิน” ซึ่งคิดถึงคืนวันอันสุขสันต์เก่าก่อนจึงทำปฏิบัติการปฏิปักษ์ปฏิวัติเพื่อหวนคืนอำนาจ ดังนั้นแล้วจึงคาดหมายได้ไม่ยากว่า จะต้องทำการปรับแปรกฎหมายรัฐธรรมนูญและกฎหมายอื่นๆให้แฝงฝังและรับใช้อุดมการณ์แบบราชาธิปไตย และแน่นอนว่า กฎหมายอาญามาตรา 112 ก็ดำเนินไปภายใต้อุดมการณ์เช่นนี้ อันที่จริงแล้วโดยชื่อตัวมันเองที่ว่า “หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” นั้น ไม่มีระบุในกฎหมาย มีแต่หมิ่นประมาท ดูหมิ่น อาฆาตมาดร้าย สะท้อนให้เห็นลักษณะสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่ยังคงอยู่ (ต่อไปผู้เขียนจะเรียกว่ากฎหมายหมิ่นกษัตริย์ หรือ กฎหมายอาญามาตรา 112)

อีกทั้งแม้แต่การดำเนินการใช้กฎหมาย ผู้พิพากษาก็อยู่ภายใต้พระปรมาภิไธยโดยชื่อและจิตสำนึก ดังที่กล่าวมานั้น จะเห็นได้ว่าการตัดสินคดีกฎหมายแบบนี้ มิได้อ้างอิงเพียงโดยกฎหมายเพียงตัวมันเอง แต่ยังสัมพันธ์กับสังคมและสภาพแวดล้อมอย่างมากอีกด้วย
ต่อสถานการณ์ปัจจุบัน อาจเรียกได้ว่าช่วงเวลา 5 ปีที่ผ่านมานี้เป็นช่วงเวลาที่เป็น “จุดสุดยอด” ของกฎหมายหมิ่นประมาทกษัตริย์ มันเข้าแทรกซึมแนบแน่นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันเสียยิ่งกว่ากฎหมายจราจรอย่างการจอดรถผิดที่เสียอีก

อำนาจของมาตรานี้กว้างและมากเสียจนทำให้ใครหลายคนต้องพะวักพะวนว่า จะได้แจ็คพ็อตเลขท้ายสามตัว “112” เมื่อไรกัน


ในบทความนี้ ผู้เขียนอยากจะกล่าวถึงหลายๆ มิติของกฎหมายอาญามาตรา 112 เริ่มแรกจะกล่าวถึงผู้ที่เผชิญและได้รับผลกระทบกับกฎหมายมาตรา 112 ซึ่งหลายคนในปัจจุบันยังถูกจำคุกอยู่ หลายคนก็ลี้ภัยไปต่างประเทศ บางคนต้องยอมรับสารภาพเพื่อได้รับการลดโทษ บางคนก็ต่อสู้คดี ดังนี้

ปี 2549 โอลิเวอร์ จูเฟอร์ ธนาพล อิ๋วสกุล (บรรณาธิการวารสารฟ้าเดียวกัน)

ปี 2550 โชติศักดิ์ อ่อนสูง และชุติมา เพ็ญภาค ในข้อหาไม่ยืนเคารพเพลงสรรเสริญพระบารมีในโรงภาพยนตร์ โจนาธาน เฮด นักข่าว BBC จักรภพ เพ็ญแข (ออกหมายจับ) บุญส่ง ชัยสิงห์กานนท์ (คดีถอนฟ้อง)

ปี 2551 บุญยืน ประเสริฐยิ่ง (ตัดสินจำาคุก 12 ปี แต่อภัยโทษหลังติดคุก 22 เดือน) รัชพิน ชัยเจริญ ไม่ยืนเคารพเพลงสรรเสริญพระบารมีในโรงภาพยนตร์ สุลักษณ์ ศิวรักษ์ชูชีพ ชีวะสุทธิ์

ปี 2552 แฮรี่ นิโคไลดส์ (ข้อหาหมิ่นองค์รัชทายาท ติดคุก อภัยโทษ และโดนเนรเทศ) ใจ อึ้งภากรณ์ คณะกรรมการสมาคมผู้สื่อข่าวต่างประเทศ (เผยแพร่ซีดีเวทีเสวนาที่ร่วมอภิปรายโดยจักรภพ เพ็ญแข) ดารุณี ชาญเชิงศิลปกุล (จำคุก 18 ปี) สุวิชา ท่าค้อ (จำคุก 10 ปี และอภัยโทษหลังจากติดคุก 18 เดือน) สนธิ ลิ้มทองกุล จีรนุช เปรมชัยพร กิตติ แสนสุขโรจน์วงศ์ ทศพรฤทัย ประเสริฐสูง (ไม่ได้รับอนุญาตให้ประกันตัว อยู่ในคุก) ก่อแก้ว พิกุลทอง พิษณุ พรมสรณ์ ภิเษก สนิทธางกูร ณัฐ สัตยาภรณ์พิสุทธิ์ (พ.ร.บ. คอมพิวเตอร์) โจนาธาน เฮดแฮรี่ นิโคไลดส์ ดารุณี ชาญเชิงศิลปกุล ธีรนันต์ วิภูชนิน คฑา ปาจริยพงศ์ สมเจต อิทธิวรกุล หมอทัศพร รัตนวงศา เพชรวรรต วัฒนพงษ์สิริกุล Richard Lloyd Parry บรรณาธิการนิตยสารไทม์ประจำภาคพื้นเอเชีย

ปี 2553 ปรวย Salty Head ธันย์ฐวุฒิ ทวีวโรดมกุล (จำคุก 13 ปี) สุริยัน กกเปือย (จำคุก 3 ปี) ปภัสชนัญญ์ ฉิ่งอินทร์ (จำคุก 3 ปี ประกันตัวสู้คดี) สุชาติ นาคบางไทร (จำคุก 6 ปี) วิภาส รักสกุลไทย (สู้คดี) อำพล ตั้งนพคุณ (ไม่ให้ประกันตัว อยู่ในคุก) ทอม ดันดี ธนพล บำรุงศรี วิเศษ พิชิตลำเค็ญ นาวาอากาศตรีชนินทร์ คล้ายคลึง

ปี 2554 ทักษิณ ชินวัตรและโรเบิร์ต อัมสเตอร์ดัม (อยู่ในระหว่างการสืบสวน) สุรชัย ด่านวัฒนานุสรณ์ (อยู่ในคุก ไม่ให้ประกันตัว) เอกชัย หงส์กังวาน (อยู่ในคุก ไม่ให้ประกันตัว) สมยศ พฤกษาเกษมสุข (ไม่ให้ประกัน อยู่ในคุก) สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล (อยู่ระหว่างคดี) ฯลฯ อีกหลายคน (ที่มา: จรรยา ยิ้มประเสริฐ, “รายงาน: นักโทษคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ,” ประชาไท, 9 พฤษภาคม 2554)

ความเป็นมาของกฎหมายหมิ่นกษัตริย์
กฎหมายอาญามาตรา 112 หรือกฎหมายหมิ่นกษัตริย์อาจสืบสาวไปไกลได้ถึงสมัยรัชกาลที่ 5 ในส่วนนี้จะอธิบายถึงพัฒนาการความเป็นมาของตัวบทกฎหมายนี้ ซึ่งจะทำให้พอเห็นความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและอุดมการณ์ของสังคมในเวลานั้นๆ ได้บ้าง ในส่วนนี้จะเน้นยกให้เห็นตัวบทของกฎหมายที่เปลี่ยนแปลงไป โดยมีข้อสังเกตว่า โทษจะเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ สวนทางกับเส้นทางที่โลกควรจะก้าวย่างไปสู่ประชาธิปไตยยิ่งขึ้น
ในสมัยรัชกาลที่ 5 พ.ศ. 2442 พระราชกำหนดลักษณะหมิ่นประมาท ด้วยการพูดฤาเขียนถ้อยคำเท็จออกโฆษณาการ ร.ศ.118 มาตรา 4 มีข้อความว่า

“ผู้ใดหมิ่นประมาทพระผู้เปนเจ้าซึ่งดำรงสยามรัฐมณฑล ฤาสมเด็จพระอรรคมเหษี ฤาสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชก็ดี ฤาสมเด็จพระมหากระษัตราธิราชเจ้าผู้ครองเมืองต่างประเทศ มหาประธานาธิบดีผู้ครองเมืองต่างประเทศ ซึ่งมีทางพระราชสัมพันธมิตรไมตรีอันสนิทด้วยกรุงสยามก็ดี โดยกล่าวเจรจาด้วยปาก ฤาเขียนด้วยลายลักษณอักษร ฤากระทำาการอย่างใดอย่างหนึ่งในที่เปิดเผย ท่ามกลางประชุมชนทั้งหลาย ด้วยกายวาจาอันมิบังควร ซึ่งเปนที่แลเห็นได้ชัดว่าเปนการหมิ่นประมาทแท้ ท่านว่าผู้นั้นกระทำผิด เมื่อพิจารณาเปนสัตย์ว่า ผู้นั้นกระทำผิดต่อข้อห้ามดังเช่นกล่าวมานี้แล้ว ก็ให้จำคุกไว้ไม่เกินกว่าสามปี ฤาให้ปรับเปนเงินไม่เกินกว่าหนึ่งพันห้าร้อยบาท ฤาทั้งจำคุกและปรับด้วย”

...จะเห็นได้ว่า ลักษณะความผิดจะเป็นเรื่องหมิ่นประมาทต่อกษัตริย์ มีโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี ต่อมาในรัชกาลเดียวกัน พ.ศ.2451 ได้ยกเลิกพระราชกำหนดลักษณะหมิ่นประมาท ด้วยการพูดฤาเขียนถ้อยคำเท็จออกโฆษณาการ ร.ศ.118 และตรา กฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ.127 ขึ้นใหม่โดยในมาตรา 98 มีความว่า

“ผู้ใดทะนงองอาจ แสดงความอาฆาตมาดร้าย หรือหมิ่นประมาทต่อสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวก็ดี สมเด็จพระมเหษีก็ดี มกุฎราชกุมารก็ดี ต่อสู้สำเร็จราชการแผ่นดินในเวลารักษาราชการต่างพระองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวก็ดี ท่านว่าโทษของมันถึงจำคุกไม่เกินกว่าเจ็ดปี และให้ปรับไม่เกินกว่าห้าพันบาทด้วยอีกโสดหนึ่ง”

จะเห็นได้ว่านอกจากจะเพิ่มโทษสูงสุดเป็น 7 ปีแล้ว ลักษณะความผิดยังขยายในเรื่อง การทะนงองอาจ อาฆาตมาดร้ายอีกด้วย มิเพียงเท่านั้น ยังมีมาตรา 100 ซึ่งครอบคลุมถึงพระราชโอรส พระราชธิดาของกษัตริย์ด้วย มีความว่า

“ผู้ใดทะนงองอาจ แสดงความอาฆาตมาดร้าย หรือหมิ่นประมาทต่อพระราชโอรส พระราชธิดา ในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ไม่ว่ารัชกาลหนึ่งรัชกาลใด ท่านว่าโทษของมันถึงจำคุกไม่เกินกว่าสามปี และให้ปรับไม่เกินกว่าสองพันบาทด้วยอีกโสดหนึ่ง”

หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ.2475 สถานะของกษัตริย์กลายเป็นเพียงประมุขของรัฐเท่านั้น ซึ่งต้องอยู่ภายใต้กฎหมายรัฐธรรมนูญและถูกจำกัดอำนาจ

ดังนั้นในปี พ.ศ.2477 จึงได้ทำการยกเลิกมาตรา 100 ของกฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ.127 (ซึ่งได้ยกเลิกการคุ้มครองพระราชโอรส พระราชธิดา ของกษัตริย์) และทำการเพิ่มเติมมาตรา 104 ของกฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ.127 ซึ่งบัญญัติเรื่องการดูหมิ่น (ต่างกับหมิ่นประมาทตรงที่ ดูหมิ่นเป็นเพียงการกล่าวด่าทอ แต่หมิ่นประมาทกล่าวใส่ความไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ) ต่อกษัตริย์ รัฐบาล ฯลฯ แต่มีข้อยกเว้นไว้ว่า วิจารณ์โดยสุจริตได้ ไม่มีความผิด อย่างไรก็ตาม มาตรา 104 (1) มิได้ยกเว้นความผิดในมาตรา 98 ข้างต้นใดๆ (หมิ่นประมาทต่อกษัตริย์)
ผู้ใดกระทำการให้ปรากฏแก่คนทั้งหลายด้วยวาจา หรือลายลักษณ์อักษร หรือเอกสารตีพิมพ์ หรือด้วยอุบายอย่างใดๆ ดังต่อไปนี้ ให้เกิดความดูหมิ่นต่อพระมหากษัตริย์ หรือรัฐบาล หรือข้าราชการแผ่นดิน ในหมู่ประชาชนก็ดี...
...
4) ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินกว่าเจ็ดปี และให้ปรับไม่เกินกว่าสองพันบาทด้วยอีกโสตหนึ่ง

แต่ถ้าวาจา หรือลายลักษณ์อักษร หรือเอกสารตีพิมพ์ หรือด้วยอุบายอย่างใดๆ ที่ได้กระทำไปภายใต้ความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญ หรือเพื่อสาธารณประโยชน์ หรือเป็นเพียงการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริต หรือเป็นเพียงการติชมตามปกติวิสัย ในบรรดาการกระทำของรัฐบาลหรือของราชการแผ่นดิน การกระทำนั้นไม่ให้ถือว่าเป็นความผิด

อย่างไรก็ตาม แม้จะเปลี่ยนแปลงการปกครองให้กษัตริย์อยู่ใต้รัฐธรรมนูญแล้ว แต่เหล่ารอยัลลิสต์กระทำทุกวิถีทางเพื่อต้องการอำนาจเดิมๆ หวนกลับมาอีกครั้ง ความเปลี่ยนแปลงต่อกฎหมายหมิ่นกษัตริย์จึงมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญเมื่อได้ทำการบัญญัติกฎหมายใหม่ในปี พ.ศ. 2499 แน่นอนว่าได้ทำการยกเลิกข้อยกเว้นความผิดในการวิจารณ์โดยสุจริตได้ โดยกฎหมายใหม่คือ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 ความว่าผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี

ต่อมาหลังการสังหารโหดในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ได้ไม่นานนัก คำสั่งคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 41 ในวันที่ 21 ตุลาคม 2519 ได้เปลี่ยนแก้ไขให้โทษหนักขึ้น โดยมีเกณฑ์ขั้นต่ำอย่างน้อย 3 ปีขึ้นไป (เดิมไม่มีขั้นต่ำ) และเพิ่มเพดานโทษสูงถึง 15 ปี โดยมาตรา 112 นี้มีตัวบทเดิมแต่เปลี่ยนแค่การเพิ่มโทษ ซึ่งเป็นตัวบทที่ใช้กระทั่งปัจจุบัน โดยมีความว่าผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบห้าปีโดยสรุปแล้วจะเห็นได้ว่า ความรุนแรงของโทษเพิ่มสูงขึ้น

จากในสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่มีโทษสูงสุด 3 หรือ 7 ปีเท่านั้น
แต่ในปัจจุบันอย่างที่ทราบกันโทษสูงสุด 15 ปี (แน่นอนว่าอาจโดนหลายกระทงได้แบบดาตอร์ปิโด โดน 3 กระทง x 6 ปี รวมเป็น 18 ปี) ( อากง หรือ อำพล ตั้งนพกุล อายุ 61 ปี โดน 4 กระทง X 5 ปี รวม 20 ปี ) ซึ่งน่าตั้งคำถามว่าเหตุใดยุคสมัยที่ใครๆ ก็เรียกว่าเป็นประชาธิปไตย โทษถึงได้ร้ายแรงเช่นนี้

สำหรับข้อสังเกตเรื่องลักษณะความผิด ในปี พ.ศ. 2477 มีการเพิ่มเรื่องการ “ดูหมิ่น” เข้าไป ส่งผลให้การตีความให้เป็นโทษความผิดได้ง่ายขึ้น เพราะเพียงด่าทอก็ผิดได้ (แต่มีข้อยกเว้นเรื่องการวิจารณ์โดยสุจริตใจเช่นเดียวกับกฎหมายหมิ่นประมาทบุคคลปกติ)

ต่อมาในปี พ.ศ. 2499 คำว่า “ดูหมิ่น” ก็ถูกเพิ่มเข้าไปในตัวบทมาตรา 122 ซึ่งตัวบทมาตรานี้ ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ มีกรณี ที่โด่งดังอันหนึ่งในปี 2531 นั่นคือ กรณีนายวีระ มุสิกพงศ์ โดยวีระได้กล่าวปราศรัยซึ่งเป็นมูลเหตุให้ถูกฟ้องว่า “ผมถ้าเลือกเกิดเองได้ ผมจะไปเลือกเกิดทำไมเป็นลูกชาวนาจังหวัดสงขลา จะไปเลือกเกิดอย่างนั้นทำไม ถ้าเลือกเกิดได้ก็เลือกเกิดมันใจกลางพระบรมมหาราชวังนั่น ออกมาเป็นพระองค์เจ้าวีระซะก็หมดเรื่อง ไม่จำเป็นต้องออกมายืนตากแดดพูดให้พี่น้องฟังเวลาอย่างนี้ เที่ยงๆ ก็เข้าห้องเย็น เสวยเสร็จก็บรรทมไปแล้วตื่นอีกทีก็บ่ายสามโมง ที่มายืนกลางแดดอยู่ทุกวันนี้ ก็มันเลือกเกิดไม่ได้”

การตัดสินของศาลได้อ้างมาตราหนึ่งที่น่าสนใจก็คือมาตรา 6 ของ รธน. พ.ศ.2521 (หรือมาตรา 8 ใน รธน.ปัจจุบัน) ซึ่งบัญญัติว่า องค์พระมหากษัตริย์ดำรงอยู่ในฐานะอันเป็นที่เคารพสักการะผู้ใดจะละเมิดมิได้ ผู้ใดจะกล่าวหาหรือฟ้องร้องพระมหากษัตริย์ในทางใดๆ มิได้ จะเห็นได้ว่า มาตรา 112 ไม่ใช่แค่เรื่องหมิ่นประมาทเท่านั้น แต่ยังอ้างอิงกับอุดมการณ์กษัตริย์นิยมอันอยู่บนฐานของมาตรา 8 ด้วย (ใน รธน.ปัจจุบัน) การเพิ่มโทษเมื่อไม่นานมานี้มีความพยายามของเหล่าผู้พิทักษ์ “ราชาธิปไตยใหม่” ที่ต้องการเพิ่มความรุนแรงของโทษ และขยายการป้องกันให้ครอบคลุมบุคคลรวมไปถึงพระราชโอรส พระราชธิดาของกษัตริย์ และรวมถึงองคมนตรีด้วย โดยราวเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 สภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) ได้เสนอร่าง พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา ซึ่งระบุให้มีการเพิ่มเติมหมวด 1/1 ความผิดต่อพระบรมราชวงศ์ องคมนตรี และผู้แทนพระองค์ ลงในมาตรา 112 โดยมีใจความว่า

“มาตรา 112/1 ผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย พระราชโอรส พระราชธิดา ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงเจ็ดปี หรือปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงหนึ่งแสนสี่หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับมาตรา 112/2 ผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย ประธานองคมนตรี องคมนตรี หรือผู้แทนพระองค์ซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้ง ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงห้าปี หรือปรับตั้งแต่หนึ่งหมื่นบาทถึงหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับไม่เพียงเท่านั้น ยังได้เสนอร่างพ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาฯ ซึ่งต้องการให้ในระหว่างที่ฟ้องคดีนั้น ศาลมีอำนาจสั่งห้ามไม่ให้โฆษณาหรือวิพากษ์วิจารณ์ใดๆ (มาตรา 14/1)ต่อมาปี 2551 นายพีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค ส.ส. กรุงเทพฯ พรรคประชาธิปัตย์ เสนอเพิ่มโทษเป็น 5 ถึง 25 ปี และปรับตั้งแต่ห้าแสนถึงหนึ่งล้านบาท อีกทั้งเสนอให้กฎหมายครอบคลุมถึงพระบรมวงศานุวงศ์

แต่อย่างไรก็ตาม ข้อเสนอนี้ไม่ประสบผลสำเร็จอย่างที่กล่าวมาแล้ว เหล่าผู้พิทักษ์ “ราชาธิปไตยใหม่” ปรารถนาเหลือเกินที่อยากจะเพิ่มโทษให้รุนแรงขึ้น ก็อาจไม่แน่ว่าพวกนี้กำลังคิดนำกฎหมายโบราณอย่าง “พระไอยการอาชญาหลวง” ในสมัยพระเจ้าอู่ทอง ที่ลงโทษ “ให้ฟันคอริบเรือน” เอามาใช้ก็เป็นได้!

“ผู้ใดทนงองอาจ์บยำบกลัว เจรจาหยาบช้าต่อพระเจ้าอยู่หัว ประมาทหมิ่นพระราชบัญญัติแลพระบันทูลพระโองการ ท่านว่าผู้นั้นเลมิดพระราชอาชญาพระเจ้าอยู่หัว ท่านให้ลงโทษ 8 สถานๆ หนึ่งคือ ให้ฟันคอริบเรือน ให้ตัดปากตัดหูตัดมือตัดตีนเสีย... (ม.7) ถ้าผู้ใดติเตียนนินทาว่ากล่าวพระเจ้าอยู่หัวต่างต่าง พิจารณาเปนสัจ ให้ลงโทษ 3 สถานๆ หนึ่งคือ ให้ฟันคอริบเรือน... (ม.72)”

ฟองสบู่คดีหมิ่นฯ
เหตุการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองตั้งแต่รัฐประหาร 19 กันยายน 2549 ทำให้จำนวนคดี “หมิ่นประมาทกษัตริย์” พุ่งสูงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ จากข้อมูลสถิติ แสดงให้เห็นว่า ปกติจำนวนคดีเกิดขึ้นไม่มากนัก แต่จะขึ้นสูงในปี พ.ศ.2519 นั่นคือเหตุการณ์สังหารหมู่ในธรรมศาสตร์ 6 ตุลาคม 2519 นั่นเอง หลังจากนั้นจำนวนก็ลดลงกระทั่งปี 2549 ก็เริ่มจะสูงขึ้นเรื่อยๆ พบว่าจำนวนพุ่งขึ้นสูงเฉลี่ยราว 100 กว่าคดีต่อปี จากแหล่งข้อมูลอีกแหล่งหนึ่งพบว่า หลังปี 2548-2552 มีสถิติส่งฟ้องคดีต่อศาลสูงถึง 547 คดี เฉลี่ย 109 คดีต่อปี (ข้อมูลจากกลุ่มนิติราษฎร์, 27 มีนาคม 2554)

ตรงจุดนี้เราอาจวิเคราะห์ได้ว่า การพัฒนาเทคโนโลยีการสื่อสารที่ประชาชนทั่วไปสามารถใช้อินเตอร์เน็ตได้อย่างกว้างขวาง ซึ่งสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านกระดานข่าว (เว็บบอร์ด) หรือแม้กระทั่งเฟสบุ๊คได้ ท่ามกลางภาวะความรู้สึกที่แปลกแยกต่อสถาบันกษัตริย์ ซึ่งเริ่มเพิ่มขึ้นหลังการรัฐประหาร 19 กันยา หรือรัฐประหารเพื่อราชบัลลังก์ แต่ เหตุการณ์ที่เด่นชัดมากจริงๆ ที่ทำให้ “ตาสว่าง” นั่นคือ วันที่ราชินีไปงานศพนางสาวโบว์ ในสภาวะนี้เองการแสดงความเห็นในที่สาธารณะด้วยความรู้สึกคับแค้นจึงพรั่งพรูมหาศาล เจ้าหน้าที่รัฐซึ่งคอยพิทักษ์ “ราชาธิปไตยใหม่” จึงคอยตามจับกุมคนที่ “ตาสว่าง” เหล่านี้

สงครามในโลกไซเบอร์

อย่างที่กล่าวมาแล้วว่า ลักษณะเด่นของการต่อสู้ทางการเมืองในช่วงนี้ก็คือ ข่าวสารกระจายอย่างรวดเร็วผ่านสื่ออินเตอร์เน็ต (ซึ่งต่างกับยุคก่อนที่กระจายข่าวผ่านใบปลิว หรือผ่านโทรศัพท์กระดูกหมา) สมรภูมิการรบจึงอยู่ที่บนโลกออนไลน์สงครามข้อมูลเพื่อตีแผ่ข้อเท็จจริงที่ปิดปังเอาไว้มาหลายทศวรรษ จึงผุดเผยขึ้นรวดเร็วราวกับดอกเห็ดที่เหล่าผู้พิทักษ์ฯก็ทำใจไม่ได้! พวกเขาจึงสรรหาสารพัดวิธี ซึ่งก็เสนอกฎหมายใหม่ที่เพิ่มอำนาจในการควบคุมและจับกุม “เหล่านักรบไซเบอร์” อันกระด้างกระเดื่อง กฎหมายนี้ก็คือพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 ซึ่งการกำเนิดของกฎหมายนี้มีเจตนารมณ์อย่างชัดเจนเพื่อควบคุมการแสดงความคิดเห็นที่เกี่ยวข้องกับการหมิ่นกษัตริย์ ความผิดที่กฎหมายระบุไว้ก็คือเรื่องความมั่นคง (ควรตั้งคำถามอย่างยิ่งว่า การหมิ่นกษัตริย์ใช่เรื่องความมั่นคงของประเทศหรือไม่) ซึ่งมาตราที่ใช้เกี่ยวข้อง คือ มาตรา 14 วรรค 3 ความว่า
ผู้ใดกระทำความผิดที่ระบุไว้ดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินห้าปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

นำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใดๆ อันเป็นความผิดเกี่ยวกับความมั่นคง แห่งราชอาณาจักรหรือความผิดเกี่ยวกับการก่อการร้ายตามประมวลกฎหมายอาญา
นอกจากนี้ ในมาตรา 20 ยังให้อำนาจศาลในการปิดเว็บไซต์ ซึ่งที่ผ่านมาศาลได้มีคำสั่งผ่านมาตรานี้เป็นจำนวนมากอีกด้วย

ล่าสุด มีการเสนอให้ปรับปรุง พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ เดิมของปี 2550 มาเป็นปี 2554 แม้โครงสร้างของเนื้อหากฎหมายมีลักษณะคล้ายคลึงฉบับเดิม แต่ได้เพิ่มการเอาผิด เช่น ผู้ให้บริการ ส่งผลให้เกิดการเซ็นเซอร์ตัวเอง เป็นต้น

อย่างที่กล่าวไว้ว่า ศาลได้ใช้อำนาจในการปิดเว็บไซต์เป็นจำนวนมาก ซึ่งมีสถิติที่น่าสนใจของการระงับเว็บไซต์ดังกล่าว อันจะเห็นได้ว่า มีจำนวนการระงับมากถึง 74,686 ยูอาร์แอล (หน้า) ซึ่งเป็นเว็บที่เกี่ยวข้องกับมาตรา 122 ถึง 57,330 ยูอาร์แอล (หน้า)
การรณรงค์ในเวทีวิชาการ

การศึกษาทางวิชาการเกี่ยวกับกฎหมายหมิ่นกษัตริย์เพิ่งได้รับความสนใจอย่างจริงจังเมื่อไม่นานมานี้เอง งานศึกษาค้นคว้าอย่างจริงจังอย่างหนังสือ Truth on Trial in Thailand: Defamation, treason, and lèse-majesté (การดำเนินคดีกับความจริงในเมืองไทย: กฎหมายหมิ่นประมาท, ข้อหากบฏ, และกฎหมายหมิ่นประมาทกษัตริย์) โดยเดวิด สเตร็คฟัส ก็เพิ่งได้รับตีพิมพ์ปี 2554 ความตื่นตัวของนักวิชาการในสังคมนี้เป็นผลโดยตรงต่อสถานการณ์ที่การใช้กฎหมายอาญามาตรา 112 ได้เพิ่มจำนวนมากยิ่งขึ้น ในส่วนนี้จะกล่าวให้เห็นถึงบทบาทของกลุ่มปัญญาชนที่ทำการรณรงค์ให้สังคมตระหนักถึงความอยุติธรรมของกฎหมายและการใช้กฎหมายหมิ่นประมาทกษัตริย์นี้

หากไม่นับกิจกรรมรณรงค์กรณีที่วีระ มุสิกพงศ์โดนคดีหมิ่นฯ แล้ว (จัดโดยสยามสมาคม เมื่อ 1 ธันวาคม 2530) กิจกรรมของมหาวิทยาลัยเที่ยงคืนร่วมกับสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย และองค์กรความโปร่งใสแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 22 เมษายน 2549 ก็นับได้ว่าเป็นกิจกรรมรณรงค์กฎหมายหมิ่นฯแรกๆ โดยมีการจัดสัมมนาในหัวข้อ “หมิ่นพระบรมเดชานุภาพในสังคมไทย” ซึ่งในช่วงเวลานั้นวารสาร ฟ้าเดียวกัน ฉบับสถาบันกษัตริย์กับสังคมไทย ถูกฟ้องคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ (เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2549) ในช่วงเวลานั้น ทักษิณ ชินวัตรและสนธิ ลิ้มทองกุลก็โดนกล่าวหาว่าหมิ่นฯ ด้วย

ดังนั้นแล้ว มหาวิทยาลัยเที่ยงคืนจึงออกแถลงการณ์“ปกป้องระบบกฎหมายในคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” โดยมีข้อเรียกร้องดังนี้ (1) ให้หน่วยงานในกระบวนการยุติธรรมต้องทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมาและเป็นกลาง โดยไม่ตกเป็นเครื่องมือของฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด (2) และต้องจำกัดไม่ให้มีการริเริ่มดำเนินคดีเกิดขึ้นโดยเพียงบุคคลทั่วไปแต่ต้องให้คณะรัฐมนตรีมาเป็นผู้ตัดสินใจต่อการที่จะดำเนินคดีหรือไม่ (3) การจะลงโทษบุคคลในความผิดนี้ต้องปรากฏอย่างชัดเจนทั้งตัวการกระทำและเจตนา มิใช่เป็นการตีความกว้างขวางให้ครอบคลุมการกระทำอื่นๆ เช่น การไม่เคารพเพลงสรรเสริญพระบารมี การทะเลาะวิวาทโดยมีคำด่าเปรียบเปรย ซึ่งมิใช่เป็นการหมิ่นประมาท หากเป็นเพียงการกระทำที่ไม่เหมาะสมต่อสถาบันกษัตริย์

ต่อมา หลังการรัฐประหาร 2549 เมื่อวันที่ 9-10 มกราคม 2551 มีการอภิปรายเรื่อง “กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ได้ผลและล้มเหลวอย่างไร” ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของงานประชุมทางวิชาการไทยคดีศึกษา ครั้งที่ 10 จัดโดยสถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
3 มีนาคม 2551 ธงชัย วินิจจะกูล ศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยวิสคอนสิน แมดิสัน นายแอนดรูวอร์กเกอร์ นักวิชาการทางด้านไทยศึกษา จากมหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย นักวิชาการทางด้านอุษาคเนย์และไทยศึกษา นักวิชาการทางด้านกฎหมาย นักสิทธิมนุษยชน กว่า 50 คน ได้เรียกร้องให้มีการปฏิรูปกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ

29 มกราคม 2552 นายใจ อึ๊งภากรณ์ อาจารย์คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งถูกแจ้งข้อกล่าวหาตามมาตรา 112 จากหนังสือของเขา A Coup for the Rich ได้ระบุถึงความคืบหน้าการรวบรวมรายชื่อผ่านทางอีเมลในจดหมายเปิดผนึกที่เขาร่างขึ้นเพื่อให้ยุติการใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ โดยจดหมายเปิดผนึกดังกล่าวระบุว่า ขอคัดค้านการใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเพื่อทำลายเสรีภาพในการแสดงความเห็น เสรีภาพทางวิชาการ และเสรีภาพทางความคิด และเรียกร้องให้รัฐบาลยุติคดีต่างๆ ที่เกิดกับกลุ่มคนที่คัดค้านรัฐประหาร 19 กันยา รวมทั้งยกเลิกกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ เพื่อไม่ให้เป็นเครื่องมือของเผด็จการและผู้หวังทำลายระบบประชาธิปไตยอีกต่อไป

21-22 มีนาคม 2552 โครงการประกาศนียบัตรกฎหมายมหาชน คณะนิติศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์ ร่วมกับคณะนิติศาสตร์ ม.เชียงใหม่ สำนักงานสิทธิมนุษยชนศึกษาและการพัฒนาสังคม ม.มหิดล และภาควิชาปกครอง รัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ร่วมกันจัดการอภิปรายทางวิชาการ เรื่อง “หลากมิติกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” ที่คณะนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งต่อมาได้พิมพ์หนังสือจากเวทีอภิปรายดังกล่าวเป็นหนังสือ หลากมิติกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ซึ่งได้เปิดตัวไปเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2553 ซึ่งมีวงสัมมนาเรื่อง “จากหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ สู่ขบวนการล้มเจ้า” ด้วย

27 มีนาคม 2554 “กลุ่มนิติราษฎร์เพื่อราษฎร” จัดเสวนาวิชาการเรื่อง “กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ซึ่งได้มีข้อเสนอในการแก้ไขกฎหมายหมิ่นฯ มาตรา 112 โดยเสนอว่า ต้องไม่นำกฎหมายนี้ไปเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของราชอาณาจักร ให้มีการบัญญัติแยกการคุ้มครองที่เกี่ยวกับกษัตริย์ ออกจากตำแหน่งพระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ให้เพิ่มเป็น 2 มาตรา) ให้ลดโทษลงเหลือไม่เกิน 2 ปี (ไม่มีโทษขั้นต่ำ) ปรับไม่เกินสามหมื่นบาท ถ้ามีการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริตก็ไม่มีความผิด และมิให้บุคคลทั่วไปฟ้อง ให้สำนักราชเลขาธิการเป็นผู้กล่าวโทษแทน

ในวันเดียวกัน มีกลุ่มรณรงค์เรื่อง “มาตรา 112: รณรงค์เพื่อความตื่นรู้ในกฎหมายหมิ่น” / “Article 112: Awareness Campaign” โดยต้องการให้กฎหมายอาญามาตรา 112 เป็นประเด็นที่ผู้คนในสังคมสามารถพูดคุย ถกเถียงได้อย่างเปิดเผย การรณรงค์ของกลุ่มนี้น่าสนใจที่มีผู้กำกับภาพยนตร์ร่วมด้วย เช่น อโนชา สุวิชากรพงศ์ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ลี ชาตะเมธีกุล, ธัญสก พันสิทธิวรกุล วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ไพสิฐ พันธุ์พฤกษชาติ
อย่างไรก็ตาม การที่ผู้กำกับภาพยนตร์เข้ามาร่วมด้วยนี้ จึงประนีประนอมกับเป้าหมายการรณรงค์ลดลงให้เหลือเพียง “การตื่นรู้” เท่านั้น ทั้งๆที่ในขณะนั้นบ้างเสนอการปฏิรูปหรือยกเลิกกันแล้ว

3 เมษายน 2554 มีการจัดตั้ง “เครือข่ายประชาธิปไตย (คปต.)”- Democracy Networks ซึ่งมาจากกลุ่มประชาธิปไตยทั้งในและต่างประเทศกว่า 35 กลุ่ม ได้รวมตัวกันเพื่อทำากิจกรรมรณรงค์ยกเลิกมาตรา 112 และปล่อยผู้ต้องหาจำานวน 220 คน ที่ต้องโทษกฎหมายหมิ่นฯ ให้ได้รับอิสรเสรีภาพหรือการประกันตัว

24 เมษายน 2554 กลุ่มนิติราษฎร์ เครือข่ายสันติประชาธรรม และนักวิชาการไทยศึกษาซึ่งอยู่ในต่างประเทศ รวมกว่า 500 คน แถลงการณ์ให้การสนับสนุน ดร.สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล กรณีโดนคุกคามจากหน่วยงานความมั่นคง ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นผลมาจากการอภิปรายในวันที่ 10 ธันวาคม 2553 เรื่อง สถาบันกษัตริย์-รัฐธรรมนูญ-ประชาธิปไตย

25 เมษายน 2554 เครือข่ายประชาธิปไตย (คปต.) แถลงเรียกร้อง “หยุด 112 หยุดคุกคามประชาชน เราต้องการเสรีภาพ” ณ อิมพีเรียล ลาดพร้าว โดย คปต. กล่าวว่าจะจัดพิธีสาปแช่งผู้อยู่เบื้องหลัง ผู้ออกคำสั่ง และผู้ลั่นไกสังหารประชาชน ตั้งแต่วันที่ 7 พ.ค. ที่วงเวียนใหญ่ กรุงเทพฯ ไปตามจังหวัดต่างๆ จนวันที่ 19 พ.ค. ณ ลานบริเวณอนุสาวรีย์รัชกาลที่ 6 สวนลุมพินี อีกทั้งกล่าวว่าจะใช้สิทธิตามรัฐธรรมนูญในการเข้าชื่อ 10,000 ชื่อตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ เพื่อยกเลิกมาตรา 112 ผ่านทางรัฐสภา

19 พฤษภาคม 2554 นักเขียน ออกจดหมายเปิดผนึกเรื่อง “ขอเชิญร่วมลงชื่อในการเรียกร้องให้มีการแก้ไขมาตรา 112 และยุติการใช้ข้อกล่าวหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพปิดกั้นการแสดงออกและแสดงความคิดเห็นทางการเมือง” โดยระบุว่า เสรีภาพในการแสดงออกและแสดงความคิดเห็น คือหัวใจสำาคัญของการเป็นนักเขียนในสังคมประชาธิปไตย และต้องการเรียกร้องให้มีการทบทวน ปรับปรุง แก้ไขกฎหมายอาญามาตรา 112 รายชื่อแกนนำานักเขียนนี้ได้แก่ บินหลา สันกาลาคีรี ปราบดา หยุ่น ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง ซะการีย์ยา อมตยา กิตติพล สรัคคานนท์ วรพจน์ พันธุ์พงศ์ วาด รวี (ทราย เจริญปุระ ลงชื่อในตอนแรก ได้ถูกกดดันจนถอนชื่อออกไป) ต่อมาในวันที่ 7 มิถุนายน ได้แถลงข่าวอีกในเรื่อง “จดหมายเปิดผนึกถึงเพื่อนนักเขียนทั่วประเทศ ว่าด้วย มาตรา 112”

24 พฤษภาคม 2554 สมาคมผู้สื่อข่าวต่างประเทศแห่งประเทศไทย (FCCT) จัดเวทีเสวนาในหัวข้อ “Lèse Majesté: A Challenge to Thailand’s Democracy” (กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพและความท้าทายต่อประชาธิปไตยไทย) โดยมีวิทยากร คือ สุลักษณ์ ศิวรักษ์ เดวิด สเตร็คฟัส เบนจามิน ซาแวกกี นักวิจัยแอมเนสตี้ อินเตอร์แนล ประจำาภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และนายแพทย์นิรันดร์ พิทักษ์วัชระ คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
24 มิถุนายน 2554 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดอภิปรายหัวข้อ “การเมืองใน lèse majesty, lèse majesty ในการเมือง” โดย รศ.สมชาย ปรีชาศิลปกุล คณะนิติศาสตร์ ม.เชียงใหม่, และเดวิด สเตร็คฟัส

23 สิงหาคม 2554 นักวิชาการด้านไทยศึกษาจากมหาวิทยาลัยต่างๆ ในสหรัฐฯ ยุโรป และเอเชีย จำานวน 112 คน ลงนามในจดหมายเปิดผนึกถึงยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี แสดงความกังวลต่อสถานการณ์ด้านสิทธิและเสรีภาพที่ถูกจำากัดในสังคมไทย โดยเฉพาะการใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพที่มีอัตราการสั่งฟ้องเพิ่มขึ้น อย่างทวีคูณในรอบห้าปีที่ผ่านมา


บนทางแพร่งของการเปลี่ยนแปลง
การใช้กฎหมายอาญามาตรา 112 อย่างบ้าระห่ำเมื่อไม่กี่ปีนี้ สะท้อนถึงนัยสำคัญของความขัดแย้ง สถาบันกษัตริย์ในปัจจุบันเผชิญความเปลี่ยนแปลงและความไม่แน่นอนในช่วงปลายรัชกาล เป็นเรื่องตลกที่การรัฐประหาร 19 กันยายน 2549 อันเป็นการรัฐประหารเพื่อราชบัลลังก์ ได้เกิดขึ้นเพราะต้องการสิ่งที่แน่นอนในการเปลี่ยนผ่าน แต่พวกเขาไม่อาจยึดกุมความแน่นอนได้อย่างที่ผ่านๆ มา กล่าวได้ว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นในด้านหนึ่งเป็นวิกฤตที่สังคมการเมืองบ้านเรายังโบราณไม่มีความเป็นสมัยใหม่ดังประเทศประชาธิปไตยอื่นๆเสียที เป็นวิกฤตที่ความวิปลาศของสังคมได้แผ่ขยายไปทุกหย่อมหญ้า

แต่อย่างไรก็ตาม ในด้านกลับนั้น นี่คือภาวะ “เปิด” เป็นภาวะที่ “รูปที่มีทุกบ้าน” จะกลายเป็นเพียงแค่ “ความฝันอันสูงสุด” อันลมๆแล้งๆเท่านั้น เป็นภาวะ “ตื่นรู้” ที่คนไม่ต้องการเป็นเพียง “ขี้ฝุ่นใต้ตีน” อีกต่อไป แต่นั่น หลายคนก็ต้องแลกมาด้วยความทุกข์ในเรือนจำที่กฎหมายหมิ่นกษัตริย์ไม่อนุญาตให้ “ตาสว่าง”

การต่อสู้และรณรงค์เกี่ยวกับกฎหมายนี้ บ้างเสนอให้ปฏิรูป บ้างเสนอให้ยกเลิก แต่สิ่งที่ยากคืออุดมการณ์ความคิดที่ฝังในหัวคนที่ถูกกล่อมเกลาทุกวี่วัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่ดีที่สุดตอนสองทุ่ม ดังนั้นแล้ว บนทางแพร่งของการเปลี่ยนแปลง จึงเป็นโอกาสเปิดที่เป็นไปได้ที่จะทลายสิ่งเหล่านี้ แม้จะไม่ง่ายนักก็ตาม

แล้วดูกันว่า การใช้กฎหมายหมิ่นประมาทกษัตริย์อย่างไม่บันยะบันยังที่มากราวกับฟองสบู่เช่นนี้ จะแตก “โป๊ะ” เมื่อใด?


.................................................................

6เสื้อแดงพ้นมลทินคดีปล้น CTW ยัดคุกฟรีปีครึ่ง เรียนเชิญแกนนำทำตัวให้ว่างไปรับเพื่อนเราสู่อิสรภาพ


โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
1 ธันวาคม 2554


วันนี้ศาลอาญากรุงเทพใต้ ได้ตัดสินยกฟ้อง 6 จำเลยคดีปล้นห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลเวิลด์ (CTW) แต่ได้ตัดสินลงโทษ 1 ใน 7 จำเลยข้อหาลักทรัพย์ จำุคุก 3 ปี 6 เดือน ที่เหลืออีก 6 รายยกฟ้อง แต่ลงโทษคดีชุมนุมขัดพรก.ฉุกเฉินให้จำคุก 1 ปี แต่เนื่องจากจำเลยให้การรับสารภาพลดโทษเหลือ 6 เดือน และเนื่องจากถูกจำคุกไปแล้ว 1 ปีครึ่ง ให้ปล่อยตัว

เย็นนี้ขอเชิญคนเสื้อแดง โดยเฉพาะแกนนำทั้งหลายกรุณาทำตัวให้ว่างไปรับเพื่อนสู่อิสรภาพในเวลาราว 19.00 น.ที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพ เพราะตอนแกนนำติดคุกอยู่นั้นคนเสื้อแดงเขาทำตัวว่างได้เสมอสำหรับพวกคุณ ส่วนอีกรายอาจต้องประกันสู้คดีกันต่อไป

"ประทานโทษ จำเลยติดมาปีกว่าแล้ว ไม่ได้ประกัน ฮาสัสสสสสส ! ผมเคยได้คุยกับจำเลยคนหนึ่ง แกบอกว่าวิ่งหนีทหารที่ไล่ยิงไปหลบในCTWแล้วตำรวจก็มาจับ"ทนายอานนท์ นำภา เปิดเผยทางเฟซบุ๊ค โดยระบุว่าตัวเขาไม่ได้เป็นทนายความคดีนี้ "ปรบมือดังๆ ให้กับทีมทนายอาสา พี่อาคม (ทนายเสื้อแดงตัวจริง )"

นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ แกนนำนปช.และส.ส.เพื่อไทยกล่าวในเฟซบุ๊คว่า วันนี้ศาลตัดสินคดีปล้นห้าง 7 คนยกฟ้องทั้งหมดแต่ลงโทษจำคุก3ปี1คนคดีลักทรัพย์ในเหตุฉกรรจ์ ค่ำนี้จะปล่อยตัว 5 คนจากเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ ส่วนอีก 2 คนคือที่ถูกจำคุกกับถูกอายัดคดีอื่นจะใช้ตำแหน่ง ส.ส.ยื่นประกันพรุ่งนี้ อภิสิทธิ์กับพวกจะรู้สึกอะไรบ้างไหมที่เอาคนไปขังไว้ปีครึ่งแล้วศาลยกฟ้อง

คดีนี้อัยการเป็นโจทย์ยื่นฟ้องนายพินิจ จันทร์ณรงค์ และพวกรวม 7 คน ในข้อหาร่วมกันปล้นทรัยพ์โดยมีและใช้อาวุธปืนร่วมกันตั้งแต่สามคนขึ้นไปขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่โดยขู่เข็ญว่าจะใช้กำกำลังประทุษร้ายโดยมีและใช้อาวุธปืน ร่วมกันตั้งแต่ห้าคนขึ้นไปฝ่าฝืนประกาศข้อกำหนดตามพระราชกำหนดการบริการราชการในสถานการณ์ฉุกเฉินห้ามมิให้มีการชุมนุมหรือมั่วสุม

ทั้งนี้ จำเลยทั้ง 7 ถูกจับกุมตัวในวันที่ 19 พฤษภาคม 2553 หลังแกนนำกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ประกาศสลายการชุมนุมในช่วงบ่าย และทั้งหมดถูกควบคุมตัวในเรือนจำ ไม่ได้รับการประกันตัวเลย หนึ่งในจำนวนนี้เป็นผู้หญิง ขณะนี้จำเลยที่ 1 คือ นายพินิจ จันทร์ณรงค์ ยังเป็นจำเลยในคดีเผา CTW ร่วมกับนายสายชล แพบัว ซึ่งจะมีการนัดสืบพยานกันต่อในปีหน้า นอกจากนี้ยังมีเยาวชนชายอายุ 17 ปีอีก 2 คนที่ถูกฟ้องในคดีปล้นทรัพย์ และเผา CTW เช่นกัน แต่แยกพิจารณาที่ศาลเยาวชน และมีการนัดสืบพยานต่อในปีหน้า

******



ที่มา thaienews

ใจ อึ๊งภากรณ์ : จดหมายเปิดผนึกจากใจ อึ๊งภากรณ์ ข้อเสนอเพื่อสร้างจุดยืนร่วมของ “แดงก้าวหน้า”

Wed, 2011-11-30 22:15

ใจ อึ๊งภากรณ์


ท่ามกลางการหักหลังวีรชนเสื้อแดงโดยรัฐบาลพรรคเพื่อไทยด้วยการปรองดองยอมจำนนต่อทหารและอำมาตย์ และท่ามกลางการรุกสู้ของฝ่ายสลิ่ม ประชาธิปัตย์ ทหาร และอำมาตย์ ด้วยการใช้กฏหมาย 112 การใช้องค์กร กกต. หรือการกดดันข่มขู่ต่างๆ นานา “เสื้อแดงก้าวหน้า” จะต้องไม่นิ่งเฉย เพราะแกนนำ นปช. นิ่งเฉยมานานเกินไปแล้ว เราต้องรวมตัวกันเคลื่อนไหวในขั้นตอนต่อไป เหมือนกับที่เพื่อนๆ เราสู้ต่อไปกับเผด็จการทหารในอียิปต์ ผมจึงขอเสนอจุดยืนร่วมที่เราน่าจะนำมาพิจารณา เพื่อก่อตั้งเครือข่ายกลุ่ม “เสื้อแดงก้าวหน้า” ในชุมชนต่างๆ และเพื่อประสานการเคลื่อนไหวดังนี้

1. รัฐบาลพรรคเพื่อไทยนี้ไม่ใช่รัฐบาลของเรา ทั้งๆ ที่เราเคยทุ่มเทคะแนนเสียงให้เพื่อตบหน้าพรรคประชาธิปัตย์ในการเลือกตั้งรอบที่แล้ว เราขอประกาศว่าเราพร้อมที่จะต่อต้านรัฐบาลนี้อย่างถึงที่สุดในกรณีที่รัฐบาลไม่ทำตามผลประโยชน์ของเสื้อแดงที่เสียสละเพื่อประชาธิปไตย

2. ในการต่อต้านรัฐบาลเพื่อไทย เราจะไม่เปิดทางให้สลิ่ม ประชาธิปัตย์และทหารได้ประโยชน์แต่อย่างใด เพราะเราจะเคลื่อนไหวต่อต้านฝ่ายเผด็จการเสมอ และถ้าทหารหรือฝ่ายอำมาตย์ออกมาขู่รัฐบาล เราพร้อมจะปกป้องรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง เพียงแต่เราจะไม่เป็นกองเชียร์ให้เพื่อไทย

3. “เสื้อแดงก้าวหน้า”มีเป้าหมายร่วมคือ การสร้างประชาธิปไตยแท้ที่ไม่มีอำนาจนอกระบบมาแทรกแซง เราคัดค้านอิทธิพลของทหารและต้องการลดงบประมาณทหาร เราเรียกร้องให้ยกเลิกกฏหมาย 112 ซึ่งปฏิรูปไม่ได้ เราเรียกร้องให้มีการปล่อยนักโทษการเมืองเสื้อแดงและนักโทษ 112 ทันที และเราต้องการให้นายอภิสิทธิ์ ประยุทธ์ อนุพงษ์ และสุเทพ ถูกนำมาขึ้นศาลในฐานะที่สั่งฆ่าประชาชน

4. “เสื้อแดงก้าวหน้า” ต้องการให้มีการริเริ่มโครงการขนาดใหญ่ เพื่อฟื้นฟูชีวิตและการทำงานของประชาชนหลังน้ำท่วม โดยการตัดงบประมาณทหารและงบประมาณพิธีกรรม รวมถึงการเก็บภาษีในอัตราสูงจากคนรวยทุกคนอีกด้วย ในขณะเดียวกันควรมีการเดินหน้าสร้างรัฐสวัสดิการในประเทศไทย แทนที่จะช่วยแต่ฝ่ายนายทุน

5. “เสื้อแดงก้าวหน้า” ขอสนับสนุนข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์ และพร้อมจะเคลื่อนไหวสนับสนุน

6. “เสื้อแดงก้าวหน้า” เข้าใจความสำคัญของขบวนการแรงงานในการเป็นพลังต่อรองเพื่อประชาธิปไตย และเรามุ่งมั่นที่จะเคลื่อนไหวร่วมกับนักสหภาพแรงงานก้าวหน้าในประเทศไทย

ประเด็นเหล่านี้ไม่ได้จารึกในหิน และไม่ได้เป็นการสั่งลงมาจากผู้ที่แอบอ้างว่าเป็น “ผู้รู้” แต่เป็นการจุดประกายเพื่อนำมาพูดคุยถกเถียงกันในกลุ่มต่างๆ ของชาวเสื้อแดง เพื่อสร้างเครือข่ายและประสานการต่อสู้ในรอบต่อไป โดยที่แต่ละกลุ่มควรจะเลือกผู้นำของตนเองและร่วมกันนำตนเองภายใต้จุดยืนร่วมกันที่ตกลงกันไว้

ในการเคลื่อนไหวต่อสู้ เราไม่สามารถพึงพอใจกับการอ่านหรือเขียนบทความในอินเตอร์เน็ด แต่ต้องมีการจัดตั้งจริงในโลกจริง

อนาคตของประชาธิปไตยและความเสมอภาคในประเทศไทยอยู่ในมือของท่าน ไม่มีใครอื่นทำแทนได้

ประชาชนจงเจริญ

ที่มา prachatai

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล : วิจารณ์การแถลงข่าวของนปช.และรวมตอบท่านที่แสดงความเห็นในเชิงดีเฟนด์ นปช.



แถลงข่าว นปช วันนี้
มีระดับ "คนนำ" ของ นปช มาพร้อมหน้าพร้อมตา กว่าครั้งอื่นๆ (จตุพร, ก่อแก้ว และ คนอื่นๆอีก)

ไม่มี เอ่ย ถึง กรณี อากง เลย แม้แต่คำเดียว

ไม่มี


.................................


ขบวนการที่อ้างว่า ต่อสุ้เพื่อประชาธิปไตย

แต่เมื่อเกิดกรณีแบบ อากง

ที่เห็นไปทั่วโลกว่า ไม่เป็นธรรม อย่างชัดเจนมากๆ

ที่แม้แต่บรรดา "อีลีต" ยังต้อง "สะดุ้ง" (สัมภาษณ์อานันท์ "กฎหมายหมิ่นฯ แรงไป", บทนำ บางกองโพสต์-คอลัมนิสต์บางกอกโพสต์ เสนอทบทวนกฎหมายหมิ่นฯ, คืนนี เนชั่น เชิญ อานนท์ ไปสัมภาษณ์, ฯลฯ)

ไม่มีคดี 112 ใดในระยะหลายปีที่ผ่านมา ที่สามารถนำเสนอให้เห็นความไม่เป็นธรรมของกฎหมายนี้ ได้มากเท่ากรณีอากง อีกแล้ว

ไมมีเลย


คดีดา ตอร์ปิโด, สุวิชา, สุชาติ, สมยศ, สุรชัย, หนุ่ม, ฯลฯ อย่างน้อย ยังถูกมองได้ว่า เป็น "พวกเสื้อแดง" ใครที่แบ่งขั้วอยู่ในขั้วอื่นอยู่แล้ว ก็ปฏิเสธ จะสนใจ หรือรับรู้ รับฟัง ได้โดยอัตโนมัติ ("พวกทักษิณ") และมองเป็นเรื่อง "2 ฝ่ายสู้กัน" ก็ได้

กรณีอากง ไม่มีประวัติอะไรเรื่องเสื้อแดง (มีแต่ประวัติ ไปลงลายชื่อที่ศิริราชด้วยซ้ำ) หลักฐานทีใช้ในการเล่นงานก็อ่อน (ประเด็นเทคโนโลยี่ เรื่อง อีมี่) ระดับการลงโทษก็รุนแรงในลักษณะ ไม่มีความสมดุลย์ คนแก่ ป่วย อายุ 61 ถูกหาส่งข้อความ 4 ข้อความ ที่มีคนอ่านเพียงคนเดียว - เพียงคนเดียวจริงๆ (นึกเปรียบเทียบกับกรณีอื่นๆ ที่ยกตัวอย่างข้างต้น ล้วนแต่เป็นถูกกล่าวหาในแง่ข้อความทีแพร่หลาย ไม่ว่าจะพูด เขียน หรือโพสต์เว็บบอร์ด)

ทุกคนที่โดน 112 ล้วนไม่ได้รับความเป็นธรรมเหมือนๆกันหมด แต่ถ้าพูดในแง่ "แบ็กกราวน์" ในแง่ "หลักฐานที่ใช้เล่นงาน" ในแง่ความ "อ่อน" ของเหตุผล (ศาลยอมรับเองว่า โจทก์สืบไม่ได้ว่าเป็นคนทำ แต่ก็ยังลงโทษหนักๆอยู่ดี)
ไม่มีคดีใด ที่เห็นได้ชัดถึงความ "วิปริต" ของการใช้ 112 มากเท่านี้อีกแล้ว
ไม่มีคดีใด ทีสามารถอภิปราย นำเสนอให้เห็นความไม่เป็นธรรมอย่างสุดขีด มากเท่านี้แล้ว

ในแง่ หลักการ ถ้าเรื่อง ที่ ไม่เป็นธรรม ชนิดที่แม้แต่พวก "อีลีต" เอง ยังต้องยอมรับโดยปริยายเชนนี้


แต่ คนที่อ้างเป็น "ขบวนการประชาธิปไตย" เป็น "กองหน้า" ด้วยซ้ำ

ยังอุตส่าห์ปิดปากเงียบ ไม่พูดเลยแม้แต่คำเดียว.....



................................

พูดจริงๆ มองในแง่แบบ "นักการเมือง" ซึ่ง นปช. แสดงออกในวิธีคิดบ่อย คือ คิดในแง่ "โอกาส ได้เสีย" (พูดแล้ว กระเทือนฐานะ กระเทือนผลประโยชน์ กระเทือนตำแหน่ง ฯลฯ อะไรทำนองนี้ไหม) ก็ไม่เคยมีกรณีใด ที่ "เสนอโอกาส" ให้พูดเรื่อง 112 มากเท่ากรณีอากง แล้ว

.................................


"เรื่องขำ" 2 เรื่อง

(1) ในการแถลง อ.ธิดา ประกาศเสียงดังกึกก้องว่า เป้าหมาย นปช คือ ล้มรัฐธรรมนูญ 2550 "..และกฎหมายที่ไม่ชอบธรรมทั้งปวง..." เห็นได้ชัดว่า อ.ธิดา ต้องการจะให้คนฟัง (อย่างน้อยพวกเสื้อแดงด้วยกัน) นึกรวมถึง 112 เพราะอีกไม่กีนาทีต่อมา ยังอุตส่าห์ พูดเป็นนัยๆ ถึง "...เราไม่ระบุมาตรา ว่ามีกฎหมายใดบ้าง ไม่เหมือนที่บางคนอยากให้พูด..." (โทษที ผมขี้เกียจ ถอดแบบคำต่อคำ ฟังไป พิมพ์ไป คลาดเคลื่อนในแง่คำเล็กๆ ขออภัย แต่ในแง่ความหมาย ไม่คลาดเคลื่อนแน่)


(2) อันที่จริง ในการแถลงทียาว 51 นาทีนี้ มีคร้ังหนึ่ง อ.ธิดา เอ่ยถึง "112" เหมือนกัน แต่เอ่ย ในปริบททีว่า นักโทษการเมืองทุกคน "รวมทั้ง คดี 112" จะได้รับการย้ายไปรวมกันทีอดีตที่ทำการ รร.พลตำรวจบางเขน ต่อไป การไปเยี่ยม ก็สะดวก ไปทีเดียวกันเลย อะไรทำนองนั้น แล้วก็ตะโกนถามคนฟังว่า "ดีใจไม้คะ"

ผม "ขำ" เพราะว่า "ย้ายคุก" ไป คุกใหม่ "ดีกว่า" คุกเก่า ยังไง ก็ยัง "คุก" เหมือนกันครับ


......................................


เรื่อง ที่ไม่รู้จะ เรียกว่า "ขำ" หรือไม่


ตอนหนึ่งในการแถลง จตุพร ประกาศว่า (ตรงนี้ ผมถอดเทปแบบคำต่อคำ)

"..จะต่อสู้เพื่อให้บ้านเมืองนี้เป็นประชาธิปไตย จะต่อสู้เพื่อให้บ้านเมืองนี้ มีความยุติธรรม..."


โทษทีเถอะครับ คุณจตุพร

ถ้าความ อ-ยุติธรรม ระดับสุดๆ แบบกรณี อากง

คุณจตุพร มองไม่เห็น และไม่ยอมแม้แต่ปริปาก แม้แต่คำเดียว (ไมใช่เฉพาะในการแถลงคร้้งนี้่ แต่ในรายการ "ชูธง" ของคุณจตุพร กับคุณณัฐวุฒิ เอง)


ผมสงสัยว่า คุณจตุพร อย่างน้อย อาจจะต้องรีบไปตรวจสายตาแล้่วล่ะครับ

มองไม่เห็น ความ อ-ยุติธรรม ชนิด สุดๆ ชัดๆ ซึ่งๆหน้า บีบคั้น ความรู้สึก กันระดับนี้ไปได้



(ปล. สำหรับคนที่จะหาเรื่อง "นอกประเด็น" นะครับ การวิจารณ์ จตุพร ในกรณีนี้ ไม่เกี่ยวเลย กับกรณีที่ กกต ลงมติ ซึ่ง ผมไม่เห็นด้วย และเห็นว่า กกต อีเดียต)

จาก http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=120287251418990&id=100001298657012


รวมตอบท่านที่แสดงความเห็นในเชิงดีเฟนด์ นปช. ข้างล่าง

ให้ผมย้ำอีกครั้ง

นปช. สู้เพื่ออะไรล่ะครับ? ถ้าสู้เพื่อประชาธิปไตย การไม่พูดถึง อากง ดีเฟนด์ ไม่ได้ครับ


การพยายามดีเฟนด์ นปช อย่างไม่มีหลักการ เป็นเรื่องผิด

เหตุผลที่ดีเฟนด์ กันมา ก็อ่อนมากครับ

ขอบอกด้วยว่า ผมอ่านแล้วเซ็ง และโกรธ นะ ก่อนที่ใครจะมาดีเฟนด์ สิ่งที่ดีเฟนด์ไม่ได้แบบนี้ ให้คิดถึง ควาากล้า ของ อากง หน่อย ขายหน้า อากง ที่ทำแบบนี้ ผมว่า

อะไรที่ผิด ก็ต้องกล้า บอกตรงๆว่า ผิด ไม่ใช่มาาคอยดีเฟนด์แบบนี้ อาย อากง

..............

ผมยกบางตัวอย่างให้ดู

- คุณหมอหวาย: "ต่อให้ตอนนี้เลิกหรือแก้ ม.112ไปได้ อมาตย์ก็จะใช้กลไกรัฐอื่นจับคนที่คิดต่างเข้าคุกอีกทีเช่นใช้ข้อหากบฏภายในราชอาณาจักร หรือปลุกคนมาฆ่าเราดื้อๆเหมือน6ตุลา.."

เมื่อวาน ผมพูดแบบกึ่งเล่น วันนี้ ผมพูดแบบซีเรียสมากๆว่า คุณหมอ ต้องศึกษาเรื่องการเมือง สังคม ให้มากกว่านี้ ไมงั้น อย่าโพสต์ดีกว่าครับ ขายหน้า

"6 ตุลา" เขาอ้าง "หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ" คือ 112 นั่นแหละ (และ 112 ปัจจุบัน จริงๆ ก็มาจาก 6 ตุลา)

การพูดมาว่า ต่อให้เลิก 112 เขาก็หาอันอื่นมาได้ "เหมือน 6 ตุลา" เป็นการพูดแบบ "สลิ่ม" ที่ไม่รู้อะไรเลย ก็ 6 ตุลา นี่มันคือการ เล่นงานเพราะข้ออ้าง 112 (คือ "หมิ่น") ชัดๆ ยกมา contrast นี่เป็นการเสียสติมากๆ และขายหน้า ด้วยที่คุณพ่อ คุณแม่ ผ่านเหตุการณ์ช่วงนั้นมา

ถ้า 112 ไม่มีความหมายอะไร แบบที่คุณหมอว่ามา ว่า เลิก ไม่สำคัญ บลา บลา บลา ทำเรื่อง "ย้ายคุก" "สำคัญกว่า"
!!! ผมว่า ป่านนี้ มันเลิกไปนานแล้ว และป่านนี้ ไม่ต้องมีคนทนทุกข์ทรมาน และ ตาย (ครับ ตาย - 6 ตุลา) เพราะเรื่อง 112 นี่หรอกครับ


ก่อนพูดอะไรแบบนี้ คราวนี้ ให้คิดถึงคนที่ติดคุกอยู่ คนที่ตายไปแล้ว เพราะ 112 ครับ

หรือง่ายๆ เลยครับ ไปเยี่ยม ถามคุณสุรชัย หรือ อากง หรือ คุณหนุ่ม แล้วถามเขาว่า "ย้ายคุก" สำคัญกว่า เลิก (หรือทีคราวก่อนใช้คำว่า) "แก้ไขตัวอักษร" 112 ไหม นี่ท้าให้ทำแบบจริงๆครับ เผื่อจะได้ฉลาดขึ้นมาบ้าง ไม่สลิ่มขนาดนี้

........................

- คุณ @จุลชาติ จุลเพชร: "มันได้แค่นี้ก็ต้องแค่นี้ อีกฝ่ายแข็งแกร่งดุจผนังทองแดงกำแพงเหล็กมีทั้งอำนาจเงิน มีกองกำลัง มีกฎหมายในมือ การจะเอาชนะพวกนั้นไม่ใช่การวิ่งชนแน่นอน ค่อนๆทำกันไปคนละไม้คนละมือต่อไปก็สำเร็จ. ที่สำคัญอย่าท้อและอย่าโทษกันเอง"

แค่เอ่ยถึง อากง นี่ จะทำให้ นปช ล่มสลายไปพรุ่งนี้เลยหรือครับ? แค่เอ่ย ถึงเรื่องนี้ ที่คนขนาด อานันท์, ฯลฯ ยังต้องออกมามายอมรับว่า โทษ "แรงไป" ถือเป็นการ "วิ่งชนกำแพง" เลยหรือครับ?

ถ้าง้น ผมว่า สลาย นปช ไปเลยดีกว่า ถ้า "กระจอก" ขนาดนี้.

ปล. การพูดว่า "มันได้แค่นี้" (คือ เงียบกริบ) เป็นการ ขายหน้า อากง อย่างยิ่ง คนแก่ ใกล้ตาย ยังมีความกล้ากว่านี้เลยครับ

............................

- คุณ @วัลลภ ดริยะประณีต: "ผมเห็นต่างจากอาจารย์นิดหน่อยนะครับ ผมคิดว่าเสื้อแดงไม่ควรเอาตัวเองไปจับเรื่องอากงมากนัก เพราะในขณะนี้มีหลายภาคส่วนสนใจ และมีการพูดเรื่องนี้ในหลายฝ่าย ซึ่งมันดีอยู่แล้วนะ

แต่ถ้าเสื้อแดง ไปพูดผูกขาดอากงปั้บ เท่านั้นล่ะครับจากเรื่องปัญหาการใช้ ม.112 จะกลายเป็นแค่ปัญหาของพวกเสื้อแดง (ที่ถูกฝังหัวในสังคมว่าล้มเจ้าอยู่) เท่านั้น มันจะไม่มีการพูดกันอย่างกว้างขวางเท่าทุกวันนี้เลยนะครับผมว่า"

มีคนอื่นทำ แล้ว นปช. ไม่ต้องทำ นี่เหตุผลอะไรครับ? ที่พูดมานี้ ไม่มีเหตุผลโดยสิ้นเชิง

แค่เอ่ยปากคำเดียว ประโยคเดียว เป็นการ "ผูกขาด" แล้วหรือครับ?

ทีสำคัญ ช่วยกรุณาตอบคำถามนี้ว่า ตกลง นปช. นี่ มีเป้าหมายเพื่ออะไรครับ?

ผมเสนอว่า คุณเอา ป้าย ไม่เอา 112 ออกจากรูปประจำตัว ดีกว่า ครับ ขายหน้าเปล่าๆ

.......................................

- @เคโระ คุง: "การไปโทษ นชป ว่าทำไมไม่สนใจเรื่องนี้ เหมือนกับไม่เคยรู้มาก่อนว่า นปช เป็นยังไง เหมือนไม่เคยรู้มาก่อนว่า นปช ทำอะไรบ้าง มีการจุดเทียน มีการถวายฎีกา มีการทำโน้น ทำนี้ ตลอดเวลา ผมไม่เคยเห็น นปช พูดเรื่อง 112 มาก่อนเลย ตั้งแต่ตอนต่อสู้กันมาหรือจะเป็นเวลาไหน แต่ตอนนี้อาจารย์ ดันบอก ทำไม นปช ไม่พูดถึง

เขาไม่ได้เปลี่ยนไป เพียงแต่เราคาดหวังมากเกินไปต่างหาก ทุกคนล้วนมีความกลัวทั้งนั้น อาจารย์จะบอกว่าตัวอาจารย์ไม่กลัวเหรอ ถ้าไม่กลัว ทำไมอาจารย์ไม่ลุกมานำเองครับ"

เอาประเด็นอีเดียต ในย่อหน้าหลัง ก่อนนะครับ "ถ้าไม่กลัว ทำไม ผมไม่ลุกมานำเอง"

ต้องลุกมานำเอง จึงจะวิจารณ์เรื่อง นปช. ได้หรือครับ? คราวหน้า ผมเสนอว่า คุณอย่าอ่าน นสพ. หรือ ดูทีวีนะครับ เพราะถ้า อ่าน แล้ว วิจารณ์ ผมจะถามว่า "ถ้าไม่พอใจ ไม่มาทำ นสพ. เสียเองล่ะ"

ผมไม่สนใจจะไปเคลื่อนไหว "นำ" อะไรแบบนั้น แปลว่า ผม "กลัว" เหรอครับ? ถ้า "กลัว" ผมไม่พูดเรือ่งนี้ มาเป็นสิบปี ตั้งแตไม่มีสักคนพูดกัน และมันอันตรายกว่านี้ ไม่รู้เท่าไรแล้ว พูดด้วยช่อจริง ไมใช่ชื่อปลอมๆ แบบคุณด้วย ก่อนจะเอาคำ "กลัว" มาวิจารณ์ผมเรืองนี้ หัดใช้สมองหน่อยครับ ไมใช่สักแต่มีปาก ก็พูดโดยไม่คิด (ปล. อันทีจริง ต่อให้ผม "กลัว" เรืองนี้จริงๆ ข้อวิจารณ์ผมต่อ นปช. ก็ยังคงอยู่ ยังเถียงไม่ได้อยู่ดี)

ในย่อหน้าแรกที่เขียนว่า "การไปโทษ นปช ว่าทำไมไม่สนใจเรื่องนี้ เหมือนกับไม่เคยรู้จักมาก่อนว่า นปช เป็นยังไง.. เขาไม่ได้เปลี่ยนไป เพียงแต่เราคาดหวังมากเกินไป..."

(ก) ผมพนันได้เลยว่า ผมรู้จัก นปช. มากกว่าคุณแน่นอน
(ข) นปช เป็นยังไง มาก่อน มันเกียวอะไรครับ? คนเราไม่รู้จักโตเลยหรือ? ยิ่งอ้างเป็น "กองหน้า" ด้วย เคยเป็นยังไง ต้องเป็นยังงั้นตลอดกาลหรือ? นี่เป็นเหตุผลอะไรที่ไม่ยอมพูดเรือง อากง ไม่่ทราบ? ถ้าเป็นยังไง ต้องเป็นยังงัน ตลอดกาล ทำไม ตอนนี้ ไม่ "ด่าเปรม" ต่อละครับ? เคยด่า อย่างชนิดไม่หยุดทุกวัน ตอนนี้ หายไปไหนแล้ว?
(ค) ใครบอกผมวิจารณ์ เพราะ "คาดหวัง แล้วผิดหวัง"? ใครบอกว่า ผม "คาดหวัง" อะไร

ได้อ่านที่ผมวิจารณ์ จริงๆหรือเปล่า หรือเพียงแค่ เห็นใครวิจารณ์ นปช. ก็ต้องออกมาดีเฟนด์ โดยไม่คิด?

.............................................

- คุณ @Kraivut Sangkaratana: "นปช.ไม่ได้พูดเรื่อง ๑๑๒มาตั้งต้น แต่แกนนำอนาคตจะต้องติดคุกเพราะ๑๑๒ ถ้าหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาต่อสู้จะถูกฝ่ายตรงข้ามลากเข้ามาเล่นงาน จะทำให้การต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยจะถูกต่อต้าน เราอย่าลืมว่าคนไทยส่วนใหญ่ไม่ได้ศึกษาเรื่องการเมืองเหมือนพวกเรา คนส่วนใหญ่คิดแต่เพืยงรักในหลวง ไม่ได้สนใจว่าทุกวันนี้ฝ่ายเผด็จการเอา๑๑๒มาเป็นอาวุธเล่นงานฝ่ายประชาธิปไตย ผมว่าอีกหน่อยรร.นายสิบอาจจะเล็กเกินไป"

พูดเรื่อง อากง นี่จะทำให้ นปช. ติดคุก เลยหรือคับ? ถ้าพูดแล้ว ถูก "ลากเข้าเล่นงาน" อานันท์ กับ บางกอกโพสต์ และไม่ต้องพูดถึง อีกเป็นร้อยๆ (ไม่ต้องพูดถึง "อียู") ไม่ถูก "ลากเข้าเล่นงาน" ไปแล้วหรือคับ

คนไทยส่วนใหญ่ ไม่ได้ศึกษาเรือ่งการเมือง ฯลฯ ก็เลยพูดเรื่อง อากง ไม่ได้? ใช้อะไรคิดในการพูดแบบนี้มาครับ?

ถ้ายังงั้น ทั้งชาตนี้ ไปจนชาติหน้า ก็ไม่ต้องพูดแล้วครับ เพราะในทุกสังคม คนส่วนใหญ๋ "ไม่ได้ศึกษาการเมือง" ตลอดล่ะคับ พูดก็เพื่อให้การศึกษาเขา ถ้าเรื่องที่พูดได้ (กรุณาอ่านทีผมเขียนไปแล้วในกระทู้นั้น) ระดับ นี้ ยังไม่ยอมพูด ก็ไม่ต้องทำอะไรแล้่วครับ

ฯลฯ ฯลฯ

บอกตรงๆอย่างที่บอกข้างบนว่า ผมเซ็ง และโกรธนะ บรรดา "เหตผล" ทีใช้ในการดีเฟนด์ นปช. ในเรืองนี้ (ยิ่งกรณ๊คุณ วัลลภ ทีอุตส่าห์ มีป้าย ไม่เอา 112 เป็นรูปประจำตัวด้วย)

ขอบอกสั้นๆอีกครั้งว่า

หัดอายคนแก่ใกล้ตายบ้าง ยังมีความกล้า มากกว่านี้

ที่มา fb สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล