News online

กลับไปยังหน้าหลักเพื่อสนทนา C-Box ดู TV และฟังวิทยุ ได้ที่

วันอังคารที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2554

38 ปี คดีแรกก่อการร้าย! ตัดสินจำคุกอดีตตำรวจยิงอาร์พีจีใส่กลาโหม

Tue, 2011-12-13 19:20

ศูนย์ข้อมูลประชาชนผู้ได้รับผลกระทบจากการสลายการชุมนุม เม.ย.- พ.ค.53 (ศปช.)


13 ธ.ค.54 ที่ศาลอาญา รัชดา ห้องพิจารณาคดี 803 ผู้พิพากษาอ่านคำพิพากษาคดีอาญาหมายเลขดำที่ อ.2317/ 2553 คดีระหว่าง พนักงานอัยการ โจทก์ กับ นายบัณฑิต สิทธิทุม จำเลย ในข้อหาร่วมกันก่อการร้าย ,สนับสนุนแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติในการก่อการร้าย, ร่วมกันปลอมแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์, ร่วมกันใช้หรือครอบครองป้ายทะเบียนรถยนต์อันเป็นเอกสารราชการ, ร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้รับอันตรายสาหัส, ร่วมกันทำให้เสียทรัพย์, ร่วมกันมีและครอบครองอาวุธปืน วัตถุระเบิด ตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุ4ปืน พ.ศ.2490,พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องยุทธภัณฑ์ฯ

ทั้งนี้ คดีนี้เป็นกรณีที่มีข่าวคนร้ายใช้อาวุธอาร์พีจีหวังยิงใส่กระทรวงกลาโหมแต่พลาดเป้าถูกสายไฟและไปตกบริเวณถนนอัษฎางค์เมื่อวันที่ 12 มี.ค.2553

โดยศาลตัดสินว่า แผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ตามฟ้องเป็นของปลอม แต่จำเลยไม่มีความผิดฐานร่วมกันปลอมแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ เนื่องจากในความผิดฐานนี้ โจทก์มีเพียงพยานที่มาเบิกความว่ามีชายไม่ทราบชื่อมาว่าจ้างให้ทำแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้ทำปลอมเอกสารแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ จึงพิพากษายกฟ้องฐานปลอมแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์

นอกจากนี้แล้ว ศาลก็ได้วินิจฉัยว่า จำเลยเป็นผู้ใช้หรือครอบครองแผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ปลอม ในวันที่ 20 มีนาคม 2553 เนื่องจากในวันที่ 20 มีนาคม 2553 ซึ่งเป็นวันเกิดเหตุนั้น โจทก์มีพยานเป็นผู้หญิงสองคน มาเบิกความว่า ในวันที่ เกิดเหตุ( 20 มีนาคม 2553) พยานโจทก์ทั้งสองคน อยู่ในซอยแพร่งนรา เห็นรถยนต์ตามคำฟ้อง มีชาย 2 คนนั่งรถยนต์มา และจำเลยได้ลงมาพูดคุยกับพยาน จึงเชื่อว่า พยานของโจทก์ทั้งสองปากเบิกความตามจริงไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกันมาก่อน กอปรกับ หลังเกิดเหตุ 3 วัน พยาน 2 คน นี้ได้ไปชี้ภาพถ่ายจำเลย ได้แม่นจำ โดยมีการชี้ภาพถ่ายว่า เป็นจำเลยที่ขับรถเข้ามาในซอยด้วยความรวดเร็ว จึงเชื่อว่าเป็นจำเลย

ศาลได้วินิจฉัยว่า รถยนต์คันเกิดเหตุมีลายนิ้วมือแฝง ซึ่งตรวจเก็บจากประตูรถด้านซ้ายคนขับตรงกับลายนิ้วมือของบุคคลคนเดียวกัน อีกทั้งสารพันธุกรรมซึ่งตรวจพบอยู่พื้นที่ทางเท้ามีรูปแบบสารพันธุกรรมของจำเลยปะปนอยู่ด้วย ศาลจึงเชื่อว่านักนิติวิทยาศาสตร์ที่เป็นพยานโจทก์มาเบิกความเป็นพนักงานของรัฐ ไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกันมาก่อน และเป็นหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ซึ่งหักล้างได้ยาก กอปรกับจำเลยรับว่าเป็นคนซื้อซิมการ์ด ซึ่งเป็นหมายเลขซิมการ์ดที่หล่นอยู่ในรถยนต์คันเกิดเหตุ จึงรับฟังได้ว่าจำเลยกับพวกเป็นผู้ครอบครองและใช้รถยนต์ตามฟ้อง จำเลยจึงมีความผิดฐานร่วมกันใช้แผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ปลอมซึ่งเป็นเอกสารราชการ จำเลยจึงมีความผิดฐานร่วมกันใช้เอกสารราชการปลอม

ประเด็นต่อมาศาลได้วินิจฉัยว่า จำเลยร่วมกันยิงปืนในเมืองไปยังกระทรวงกลาโหม จนเป็นเหตุให้นายศักดิ์ หาญสงคราม ได้รับอันตรายแก่กาย และเป็นเหตุทำให้ทรัพย์ของบริษัททีโอทีฯ ได้รับความเสียหาย เนื่องจากโจทก์มี เจ้าหน้าที่ตำรวจเป็นพยานว่า ได้ตรวจสอบกล้องวงจรปิด ซีซีทีวี เมื่อเวลา 22.18 น.ของวันที่ 20 มีนาคม 2553 พบมีรถยนต์เลี้ยวเข้าซอยที่เกิดเหตุ และพบเปลวเพลิง เหตุระเบิดเกิดขึ้นน่าจะเชื่อว่าเกี่ยวข้องกับรถที่เลี้ยวเข้าในซอยที่เกิดเหตุ และโจทก์มีพยานซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจพบ เครื่องยิงจรวดอาร์พีจี จำนวน 1 กระบอก ซึ่งมีรัศมีในการยิงระยะไกล 800 เมตร พยานที่เบิกความล้วนเป็นเจ้าพนักงานรัฐไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยมาก่อน เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองรถยนต์ในขณะเกิดเหตุ และพบรถยนต์ตามฟ้องทิ้งไว้มีกุญแจเสียบคาทิ้งไว้ และเป็นรถยนต์ที่เลี้ยวเข้าซอยเกิดเหตุ จำเลยกับพวกจึงมีความผิดฐานร่วมกันใช้เครื่องยิงจรวดอาร์พีจี 2 โดยมีความมุ่งหมายที่จะยิงไปที่กระทรวงกลาโหม จึงมีความผิดฐานร่วมกันกระทำให้เกิดระเบิดจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย ซึ่งเหตุระเบิดนั้นทำให้นายศักดิ์ หาญสงครามได้รับอันตรายแก่กาย จำเลยจึงมีความผิดฐานร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้อื่น เป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กาย และการยิง อาร์พีจี 2 นั้นเป็นเหตุให้สายเคเบิ้ล โทรศัพท์ของบมจ.ทีโอทีได้รับความเสียหาย จำเลยจึงมีความผิดฐานร่วมกันทำให้เสียทรัพย์

นอกจากนี้แล้ว ศาลได้วินิจฉัยว่า เมื่อฟังข้อเท็จจริงได้ว่าจำเลยเป็นผู้ครอบครองรถขณะเกิดเหตุ ขณะเกิดเหตุมีการชุมนุมของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ และรัฐบาลได้ประกาศพ.ร.ก. เนื่องจากสถานการณ์บ้านเมืองมีความไม่สงบ โดยนปช.เริ่มชุมนุมเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2553 และนปช.ทำการปิดถนน ทำให้ประชาชนเกิดความไม่สงบ การกระทำของจำเลยจึงเป็นการกระทำความผิดฐานร่วมกันก่อการร้ายตามมาตรา 135/1 (1),มาตรา 83

คดีนี้ถือเป็นคดีร่วมกันก่อการร้ายคดีแรกที่ศาลตัดสินลงโทษ แต่ทั้งนี้ ศาลได้ยกฟ้องจำเลยข้อหา ฐานสนับสนุนการก่อการร้าย เนื่องจากมีพยานโจทก์เพียงปากเดียวมาเบิกความว่าจำเลยเป็นผู้ขับรถให้แก่นางจุรีรัตน์ สินธุไพร ซึ่งเป็นแกนนำ นปช. แต่โจทก์ก็ไม่มีพยานอื่นใดมาเบิกความว่า กลุ่มแนวร่วมนปช.เป็นกลุ่มก่อการร้าย จึงไม่มีความผิดฐานเป็นผู้สนับสนุนการ กลุ่มนปช.ในการกระทำการก่อการร้าย

นอกจากนี้แล้ว ในรถคันเกิดเหตุมีการตรวจรถยนต์พบ เครื่องยิงจรวด อาร์พีจี 2 ,ระเบิดสังหาร,ปืนกล จึงพิพากษาว่าจำเลยร่วมกันมี ปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดไว้ในความครอบครอง ลูกระเบิดไว้ในความครอบครอง

การกระทำของจำเลยเป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ศาลจึงพิพากษาลงโทษจำเลยฐานร่วมกันใช้เอกสารราชการปลอม (แผ่นป้ายทะเบียนรถยนต์ปลอม) จำคุก 2 ปี ฐานร่วมกันก่อการร้ายตามมาตรา 135/1(1) จำคุก 20 ปี ,ฐานร่วมกันใช้และครอบครองเครื่องยิงจรวดจำคุก 5 ปี,ฐานร่วมกันมีวัตถุระเบิด จำคุก 5 ปี ,ฐานร่วมกันมีอาวุธปืนกลมือ จำคุก 5 ปี ,ฐานร่วมกันพกพาอาวุธปืนไปในเมืองหมู่บ้านโดยไม่มีเหตุอันควร จำคุก 1 ปี ตามพ.ร.บ.อาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 แต่ยกฟ้องความผิดตามพ.ร.บ.ควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ.2530และสนับสนุนนปช.ในการก่อการร้าย รวมจำคุก 38 ปี

ในการอ่านคำตัดสินในวันนี้ ทางจำเลยมีเพียง ทนายความจำเลย และญาติของจำเลยมาร่วมฟังคำตัดสินเท่านั้น แต่ไม่มีแกนนำนปช.หรือผู้ใดเข้าร่วมฟังด้วย

หลังจากทราบคำพิพากษานายบัณฑิต สิทธิทุมได้กล่าวว่า วันนี้ ขณะที่ศาลได้ตัดสินคดีเขา เขาอยู่ในห้องพิจารณาเดียวกับกับนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เขาอยากให้ศาลตัดสินให้นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ติดคุก ในข้อหา สั่งฆ่าประชาชน และเขารู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรมอย่างยิ่ง พร้อมทั้งยืนยันว่าเขาคือแพะ

นายจันทร์ เขาน้อย ทนายความของนายบัณฑิต สิทธิทุม ได้เปิดเผยหลังจากที่ศาลมีคำพิพากษาว่า คดีนี้ อัยการกล่าวฟ้องว่า จำเลยได้ร่วมกันกับผู้อื่นในการกระทำความผิดต่างๆ แต่ปรากฏว่า จากการสืบพยานไม่ปรากฏเลยว่า จำเลยร่วมกันกับใคร อีกทั้งก่อนหน้านี้ นายโก้ หรือศุภณัฐ หุลเวช ซึ่งเป็นคนถูกจับได้ก่อนหน้าจำเลยในข้อหาว่ายิงอาร์พีจีใส่กระทรวงกลาโหม แต่ปรากฏในเวลาต่อมาว่าเจ้าหน้าที่ได้ปล่อยตัวนาย โก้ หรือศุภณัฐ ไป นอกจากนี้แล้ว ศาลไม่ได้หยิบยกเอาประเด็นที่ว่าพยานโจทก์ที่เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจเบิกความยอมรับว่า พยานโจทก์ที่เป็นหญิงสาวสองคนซึ่งเป็นบุคคลที่ยืนยันว่าจำหน้าจำเลยได้เป็นหญิงบริการมาวินิจฉัยถึงความน่าเชื่อถือและน้ำหนัก อีกทั้งศาลไม่ได้หยิบยกเอาประเด็นที่ทางทนายจำเลยคัดค้านว่า ขณะที่ทำการสืบพยานโจทก์ ปรากฏว่า พยานโจทก์ที่จะเบิกความบางคนนั้นได้นั่งฟังพยานโจทก์บางคนเบิกความด้วยและได้เข้าเบิกความต่อในภายหลัง ซึ่งเป็นการผิดระเบียบวิธีพิจารณาความอาญาในข้อที่ว่า ห้ามไม่ให้พยานเบิกความต่อหน้าพยานอื่นที่จะเบิกความภายหลัง

ทนายความระบุว่าจะอุทธรณ์คำพิพากษา ภายใน 30 วัน โดยมีข้ออุทธรณ์ที่สำคัญว่า จำเลยเป็นผู้ครอบครองรถยนต์ในวันเกิดเหตุหรือไม่ และอยากให้มีคนมาช่วยจำเลยในเรื่องการประกันตัว

ที่มา prachatai

บทความแปล: ศาลอาญาระหว่างประเทศ – คุณสมบัติสำคัญ, สถานการณ์ในปัจจุบันและการท้าทายต่อปัญหา

อ้างอิง: http://www.icc-cpi.int/NR/rdonlyres/33E021F0-8672-4210-8170-790E380A1AA1/282948/FINAL_Speech_Panel3_ICC_Features_Challenges.pdf



บทความแปลโดย: ดวงจำปา


ศาลอาญาระหว่างประเทศ – คุณสมบัติสำคัญ, สถานการณ์ในปัจจุบันและการท้าทายต่อปัญหา
รายงานของ ท่านผู้พิพากษา ดร. จูร์ เอช.ซี. ฮันส์-ปีเตอร์ คาอูล

รองประธานศาลอาญาระหว่างประเทศท่านที่สอง
ศาลอาญาระหว่างประเทศ
ที่การประชุมนานาชาติ


“การปกป้องสิทธิเสรีภาพโดยการใช้ศาลอาญาระหว่างประเทศ เพื่อสร้างกฎหมายสูงสุดและการสร้างประเทศชาติ”

วันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2554


ศูนย์ความเป็นเลิศด้านนโยบายสาธารณะและธรรมาภิบาล เยอรมัน-อุษาคเนย์

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ – คณะนิติศาสตร์
ด้วยการร่วมมือกับ สถานเอกอัครราชฑูตเยอรมันประจำประเทศไทย
กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
.
บันทึกที่ตรวจสอบครั้งสุดท้าย ส่งมอบให้ในวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2554 เวลา 9:00 น.



เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งผ่านมาแล้วเป็นเวลา แปดปีครึ่ง ธรรมนูญของศาลอาญาระหว่างประเทศ (ไอซีซี) ได้มีผลถูกบังคับนำมาใช้ เอกสารฉบับนี้ ได้ถูกเรียกชื่อว่า ธรรมนูญกรุงโรมตามสถานที่เกิดของมัน เป็นสนธิสัญญาระหว่างประเทศซึ่งมีความซับซ้อนเป็นอย่างสูง ได้มีการจัดตั้งศาลอาญาระหว่างประเทศอย่างถาวรเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ เป็นครั้งแรกทีเดียว ที่ธรรมนูญฉบับนี้ โดยเฉพาะในมาตรา 6, 7 และ 8 ได้มีการประมวลครอบคลุมไปถึงเรื่อง การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, อาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติ, อาชญากรรมสงครามและอาชญากรรมซึ่งเกี่ยวกับการรุกราน ข้าพเจ้าจะกลับมากล่าวถึงเรื่องอาชญากรรมซึ่งเกี่ยวกับการรุกราน ภายในการแสดงปาฐกถาครั้งนี้ เนื่องจากว่า เราได้เห็นเหตุการณ์ในเดือนมิถุนายน ปี พ.ศ. 2553 ระหว่างการประชุมปริทัศน์ของศาลอาญาระหว่างประเทศ ซึ่งมีขึ้นที่นครกัมปาล่า ประเทศอูกานด้า ว่าเป็นการพัฒนาการอย่างยิ่งใหญ่ทีเดียว ถ้าไม่เช่นนั้นก็อาจจะเรียกว่า เป็นความก้าวหน้าอย่างแท้จริง มันเป็นเรื่องที่สำคัญ ซึ่งเปรียบกับการปฎิวัติเปลี่ยนแปลงเลย ในทั้งหมดนี้ การประมวลครอบคลุมมีรากฐานมาจากไปถึงเรื่องความยินยอมพร้อมใจโดยอิสระและโดยจิตอาสาของชุมชนนานาอารยะประเทศ

องค์กร ไอซีที โดยทั่วไปแล้วนั้น เป็นศาลอาญาระหว่างประเทศซึ่งมุ่งเน้นในเรื่องอนาคตกาล นั่นก็คือ สามารถกล่าวได้ว่า ไม่มีการคัดเลือกศาลยุติธรรมที่ไหน สามารถทำการพิจารณาความแบบเฉพาะกิจ ต่ออดีตประเทศยูโกสลาเวียและต่อประเทศราวันดา และสามารถเรียกว่า เป็นศาลลูกผสมต่อประเทศเซียร่า ลีโอเน และประเทศกัมพูชา ศาลของเราคือ – และยังเป็นพื้นฐานที่สำคัญเสียอีกด้วย – ว่า เป็น “ชัยชนะของความยุติธรรม” หลักทั่วไปของกฎหมาย, “ความเสมอภาคในทางกฎหมาย, การใช้กฎหมายอย่างเท่าเทียมกันทั้งหมด” และเป็นการสนับสนุนอย่างอิสระและอย่างมีจิตอาสาและมีการร่วมมือกันระหว่างชุมชนนานาอารยะประเทศ – นั่นก็คือ การกล่าวได้ว่าไม่มีการสนับสนุนโดยการบังคับจากสภาความมั่นคงขององค์การสหประชาชาติหรือมหาอำนาจประเทศของโลก – นี่คือแก่นแท้ของศาลของเรา และในอีก 30 หรือ 50 ปีและเกินเวลานั้นไป – มันคือความหวังและความมั่นใจของผมว่า ศาลของเราจะสร้างความมั่นใจว่า บุคคลที่ก่อกรรมทำเข็ญในเรื่องอาชญากรรมอันร้ายแรงที่สุดซึ่งเป็นที่น่าวิตกกังวลต่อชุมชนอารยะประเทศจะไม่สามารถเพลิดเพลินต่อการได้รับการคุ้มกันใดๆ แต่จะต้องถูกสอบสวนและถูกดำเนินการตามกฎหมายตามที่ระบุไว้ในธรรมนูญกรุงโรม


ในการเสนอรายงานครั้งนี้ ผมจะเผชิญอยู่กับคำถามทั้งหมด 3 ชุดด้วยกัน กล่าวคือ:

(1) องค์กร ไอซีซี คืออะไร? มีลักษณะที่สำคัญๆ อะไรบ้าง?

(2) สถานการณ์ของศาลในปัจจุบันเป็นอย่างไรบ้าง?

(3) คดีใดๆ บ้างที่กำลังถูกดำเนินการในขณะนี้ และบทเรียนอะไรที่ได้เรียนรู้จากคดีอาชญากรรมซึ่งกำลังเกิดขึ้นในการพิจารณาความอย่างต่อเนื่องอยู่นี้?

ผมจะขอสรุปด้วยข้อคิดเห็นบางอย่างในเรื่องของการท้าทายในปัจจุบันและมุมมองของศาลอาญาระหว่างประเทศ

หัวข้อที่ 1: คุณสมบัติสำคัญ



ในฐานะที่เป็นผู้พิพากษาของ องค์กร ไอซีซี บ่อยครั้งที่ผมจะถูกถามว่า แง่มุมอะไรที่มีความสำคัญที่สุดของสถาบันแห่งใหม่นี้ เรื่องใดที่ทุกคนควรจะรับรู้ และเรื่องใดที่เราควรที่จะรู้อย่างแท้จริง คำตอบของผมก็เหมือนกันอยู่เสมอ เพื่อการเข้าใจในเรื่องขององค์กร ไอซีซีนั้น มันอยู่ในทัศนคติของผมว่า ควรจะรับรู้ถึงเรื่องข้อจำกัดที่อำนาจของศาลสามารถเข้าถึงได้และรวมไปถึงระบบการนำเอาคดีเข้ามาพิจารณาในศาลแห่งนี้ เขตอำนาจของศาลนั้นไม่เป็นเรื่องแบบครอบจักรวาล มันเป็นเรื่องที่เห็นได้อย่างชัดเจนต่อข้อจำกัดตามรากฐานที่มีการรู้จักเป็นอย่างดีในระบบของอำนาจทางศาล


ศาลอาญาระหว่างประเทศมีเขตอำนาจของศาลอยู่เหนือ:

ประเทศอาณาจักรของสมาชิกรัฐภาคี

มันเป็นเรื่องที่ไม่มีปัญหาใดๆ ภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศที่รัฐแต่ละรัฐมีสิทธิ์ที่จะดำเนินการฟ้องร้องประชาชนของตนเองได้เมื่อพวกเขาได้กระทำอาชญากรรม

การกระทำความผิดนั้นๆ ได้เกิดขึ้นในดินแดนของประเทศในรัฐภาคี

ในทำนองเดียวกัน มันเป็นเรื่องที่ไม่มีปัญหาใดๆ ภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศที่รัฐแต่ละรัฐมีสิทธิในการฟ้องร้องอาชญากรรมที่เกิดขึ้นในดินแดนของประเทศตนเอง โดยไม่คำนึงถึงสัญชาติของผู้กระทำความผิดนั้นๆ


ในการเสริมเรื่องนี้, ทางฝ่ายคณะมนตรีความมั่นคงสามารถอ้างถึงสถานการณ์ให้กับ องค์กร ไอซีซี โดยอิสระ ในเรื่องของสัญชาติของผู้ถูกกล่าวหาหรือสถานที่ที่เกิดเหตุอาชญากรรม

คณะมนตรีความมั่นคงยังมีอำนาจต่อการเลื่อนการสอบสวนหรือการดำเนินการฟ้องร้องเป็นเวลาหนึ่งปี เพื่อผลประโยชน์ของการรักษาความสงบและความปลอดภัยระหว่างประเทศ

องค์กร ไอซีซีนั้น เป็นศาลที่พึ่งอย่างสุดท้าย เรื่องนี้เป็นที่ทราบกันในหลักการของการเสริมเขาอำนาจของศาลภายในประเทศเข้ามาดำเนินการก่อนอำนาจของศาล ICC ตามที่อยู่ในมาตรา 17 ของธรรมนูญ มันหมายความว่าอย่างไร?

ในกรณีธรรมดาทั่วไป รัฐภาคีจะเป็นผู้ดำเนินการสอบสวนหรือฟ้องร้องต่อการกระทำความผิด

ศาล ไอซีซี นั้นสามารถเข้ามาปฎิบัติหน้าที่ได้ ต่อเมื่อรัฐภาคีไม่ประสงค์หรือไม่สามารถที่จะสอบสวนหรือดำเนินการฟ้องร้องต่อการกระทำความผิดเท่านั้น ความรับผิดชอบหลักในการสอบสวนและการดำเนินการฟ้องร้องต่ออาชญากรรมนั้น ขึ้นอยู่กับทางรัฐภาคี

นอกจากนั้น คดีต่างๆ สามารถนำเข้ามาพิจารณาได้ ถ้ามีน้ำหนักอย่างพอเพียงในแสดงเหตุผลอันสมควรเพื่อให้ศาลอาญาระหว่างประเทศเข้ามาเกี่ยวข้องได้เท่านั้น

หลักการของการเสริมอำนาจของศาลภายในประเทศตามที่เห็นโดยเฉพาะในมาตรา 17 ของธรรมนูญกรุงโรม เป็นพื้นฐานที่สามารถตัดสินได้ตลอดทั้งกระบวนการของ ไอซีซี อีกครั้งหนึ่งนั้น การเสริมอำนาจศาลในประเทศ ได้นำมาซึ่งการปฎิบัติการทางตุลาการอย่างต่อเนื่องก่อนที่ทางองค์กร ไอซีซี สามารถรับนำคดีเข้ามาพิจารณาได้ ถ้าและเมื่อรัฐภาคีที่ตามปรกติแล้วจะมีเขตอำนาจทางศาลนั้น ไม่ประสงค์หรือไม่สามารถที่จะปฎิบัติตามกระบวนการยุติธรรมอย่างแท้จริงได้ ธรรมนูญกรุงโรมยอมรับถึงเรื่องความเป็นเอกเทศของการฟ้องร้องในประเทศนั้นๆ ดังนั้น มันเป็นการย้ำให้เห็นถึงอำนาจอธิปไตยของรัฐภาคีและโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเรื่องสิทธิทางอธิปไตยและสิทธิขั้นพื้นฐานของรัฐภาคีในการดำเนินการใช้อำนาจของศาลในเรื่องของอาชญากรรม

มีข้อคุ้มครองหลายประการในตัวธรรมนูญ ซึ่งสร้างความมั่นใจว่า การฟ้องร้องในคดีที่มีสาเหตุกระตุ้นจากเรื่องการเมืองนั้นจะไม่เกิดขึ้นโดยเด็ดขาด ตามที่คุณทราบกันดีในเรื่องที่เรียกกันว่า เป็นความเสี่ยง ความเสี่ยงที่มีการกล่าวหาให้มีการดำเนินการฟ้องร้องในคดีที่มีการกระตุ้นทางการเมืองนั้น เป็นเรื่องหนึ่งที่มีการวิพากษ์วิจารณ์อย่างสำคัญ ในเรื่องการรณรงค์ที่สร้างความเกลียดชังของรัฐบาลของประธานาธิบดีบุช (สหรัฐอเมริกา) กับตัวศาล ไอซีซีเอง ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545 และ ปี พ.ศ. 2549

องค์คณะตุลาการพิจารณาคดีเบื้องต้น เป็นตัวอย่างเรื่องหนึ่งในการคุ้มครองและยังเป็นนวัตกรรมที่สำคัญในเรื่องการพิจารณาความนี้ หลักเกณฑ์พื้นฐานตามปรกติแล้วคือ ตัวอัยการผู้ฟ้องนั้น จะอยู่ภายใต้ความคุ้มครองของผู้พิพากษาที่อยู่บนบัลลังก์ก่อนการพิจารณาคดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนก่อนที่จะเริ่มการสอบสวนในวิถีทางของเขาเอง ตัวอัยการผู้ฟ้องจะต้องได้รับการอนุญาติจากองค์คณะตุลาการพิจารณาคดีเบื้องต้นเสียก่อน

การรับประกันในเรื่องของการพิจารณาคดีอย่างบริสุทธิ์ยุติธรรมและปกป้องสิทธิของผู้ถูกกล่าวหาเป็นเรื่องที่มีความสำคัญอันยิ่งใหญ่กับองค์กร ไอซีซี ธรรมนูญได้รวมบทบัญญัติพื้นฐานเกี่ยวกับสิทธิของผู้ถูกกล่าวหาและวิถีทางที่ถูกต้องแห่งกฎหมายซึ่งเป็นเรื่องปกติวิสัยของระบอบยุติธรรมทั้งในประเทศและในทางสากล

ด้วยเรื่องเกี่ยวกับกฎหมายอาญาที่สำคัญ อำนาจศาลของศาลอาญาระหว่างประเทศมีข้อจำกัดในเรื่องอาชญากรรมอันร้ายแรงที่สุด ซึ่งเป็นที่วิตกกังวลของชุมชนนานาชาติทั้งหมด นั่นคือ เรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, อาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติ และ อาชญากรรมสงคราม ซึ่งดำเนินการตามมาตรา 6 ถึง 8 ของธรรมนูญ มันเป็นเรื่องที่คุ้มค่าต่อเวลาในการที่จะให้ตัวท่านเองได้เห็นถึงรูปลักษณะ 5 ประการของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, รูปลักษณะ 15 ประการในเรื่องของอาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติและอีกมากกว่า 50 รูปแบบของอาชญากรรมสงคราม นี่คือการประมวลครอบคลุมเป็นครั้งแรกของกฎหมายอาชญากรรมระหว่างประเทศ ซึ่งมีฐานจากความยินยอมอย่างเป็นอิสระของชุมชนนานาอารยะประเทศ (และไม่ได้ถูกกำหนดโดยคณะมนตรีความมั่นคง ตัวอย่างเช่น ธรรมนูญของคณะตุลาการเฉพาะกิจ)

ไม่มีอาชญากรรมใดๆ ที่กล่าวมานี้ ได้ ‘ถูกสร้างขึ้น’ โดยกลุ่มผู้ร่างตัวธรรมนูญกรุงโรม แทนที่จะเป็นอย่างนั้น พวกเขาทั้งหมดมีภูมิความรู้อย่างชำนาญในเรื่องของกฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศ ซึ่งบ่อยครั้งสามารถสืบประวัติเรื่องราวได้มามากกว่า 50 ปี

ด้วยเรื่องเกี่ยวกับอาชญากรรมการรุกราน ซึ่งเป็นแก่นที่สี่ในเรื่องอาชญากรรมที่ระบุไว้ภายใต้ มาตราที่ 5 ของธรรมนูญกรุงโรม การประชุมปริทัศน์ของ ไอซีซี รับมาเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553 เป็นข้อเสนอที่บรรจุไว้ ซึ่งอาจจะให้ทางองค์กร ไอซีซี มีผลบังคับใช้หลังจากปี พ.ศ. 2560 โดยมีขอบเขตของการใช้อำนาจศาลในเรื่องอาชญากรรมการรุกรานที่เกิดขึ้นในอนาคต ตามที่ในปัจจุบันนี้ เราไม่มีเขตอำนาจศาลในเรื่องนี้ ผมไม่ขอที่จะเผชิญกับรายละเอียดของการประนีประนอมอันซับซ้อน ซึ่งมีมติอย่างเป็นเอกฉันท์จากทุกรัฐภาคีในการประชุมที่นครกัมปาล่า มันอาจจะเป็นเรื่องที่เพียงพอว่า ผมเพียงแต่เน้นถึงความสำคัญขั้นพื้นฐานของการพัฒนการในเรื่องนี้ซึ่งเป็นการเสริมอย่างที่เห็นได้ชัดเจนในบทบาทขององค์กร ไอซีซีในชุมชนนานาอารยะประเทศให้ขยายออกไปอีก

หัวข้อที่สำคัญอีกเรื่องหนึ่งคือ ความจริงที่ตัวศาลอาญาระหว่างประเทศ ต้องพึ่งกับความร่วมมือในเรื่องอาชญากรรมอย่างมีประสิทธิภาพ 100 เปอร์เซ็นต์ ด้วยการได้รับการสนับสนุนจากรัฐภาคี โดยทั่วไปแล้ว ศาลอาญาระหว่างประเทศไม่มีอำนาจในการสั่งการและไม่มีกองกำลังรักษาความสงบเป็นขององค์กรเอง ดังนั้น ศาลจะต้องพี่งความร่วมมืออย่างเต็มที่, อย่างมีประสิทธิภาพ และ อย่างทันต่อเหตุการณ์จากประเทศรัฐภาคี นี่คือความจริงที่แจ้งให้ทราบโดยเฉพาะถึงเรื่องการจับกุมและการยอมมอบตัวของผู้ต้องหาให้กับศาลอาญาระหว่างประเทศ ซึ่งจะต้องกระทำโดยประเทศรัฐภาคี ไม่ใช่บุคลากรขององค์กร ไอซีซี ตามที่ได้คาดการณ์และเริ่มการวางแผนโดยผู้ร่วมก่อตั้งองค์กรเอง ศาลอาญาระหว่างประเทศได้ถูกแสดงลักษณะให้เห็นว่า เป็นองค์กรที่อ่อนแอ โครงสร้างที่อ่อนแอซึ่งไม่มีความสามารถและหนทางที่จะบังคับใช้ตามคำตัดสินขององค์กรเอง และอีกอย่างที่ขอกล่าวด้วยความเคารพ นั่นก็คือความปรารถนาของคณะผู้ก่อตั้งศาลอาญาระหว่างประเทศเองที่กล่าวว่า อธิปไตยของรัฐภาคีนั้นจะต้องคงอยู่อย่างเหนือกว่าเรื่องใดๆ ขอกล่าวให้ทราบอีกครั้งหนึ่งว่า ธรรมนูญกรุงโรมนั้น เต็มไปด้วยความเคารพอย่างสูงสุดต่ออำนาจอธิปไตยของรัฐภาคีทุกรัฐ




หัวข้อที่ 2: สภาพการณ์ของศาลอาญาระหว่างประเทศในปัจจุบัน

สภาพการณ์ของศาลอาญาระหว่างประเทศในขณะนี้เป็นอย่างไร มีความคืบหน้าอะไรบ้างที่เกิดขึ้นตั้งแต่การก่อตั้งในปี พ.ศ. 2546? สิ่งที่จะกล่าวต่อไปนี้ ได้ถูกอ้างอิงมาจากแถลงการณ์ซึ่งส่งมอบให้กับองค์การสหประชาชาติ ณ กรุงนิวยอร์ค เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2553 โดยประธานศาลอาญาระหว่างประเทศคนปัจจุบัน คือ ท่านผู้พิพากษา ซอง ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานของผมที่มาจากประเทศเกาหลีใต้ดังนี้:

ศาลอาญาระหว่างประเทศได้ดำเนินการมาเป็นระยะเวลายาวนานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 โครงสร้างการบริหารจัดการอย่างสมบูรณ์ต่อองค์คณะตุลาการ, สำนักงานอัยการ และ สำนักทะเบียน ได้มีการพัฒนาขึ้นมาจากการสร้างขึ้นมาอย่างทีละเล็กทีละน้อย “สำนักงานภาคสนาม” ห้าแห่งและสำนักประสานงานขององค์การสหประชาชาติที่กรุงนิวยอร์ค ได้ถูกเปิดขึ้น ในระยะเวลาสองสามปีที่ผ่านมา มีการเน้นถึงหน้าที่การงานซึ่งเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่หยุดหย่อน จากการจัดตั้งระบบตัวศาลให้กลายเป็น หน้าที่การงานอันเข้มแข็งในเรื่องของการฟ้องร้องและเรื่องกระบวนการยุติธรรม จำนวนบุคลากรได้เพิ่มขึ้นจาก 5 คน เป็น 1,100 คน

ในปัจจุบันนี้ สำนักงานอัยการ, องค์คณะตุลาการพิจารณาคดีเบื้องต้น, องค์คณะตุลาการพิจารณาคดี และ องค์คณะตุลาการพิจารณาการอุทรณ์ ได้ทำหน้าที่อย่างเต็มเปี่ยมและอย่างมีประสิทธิภาพและต้องเผชิญกับปัญหาในเรื่องหน้าที่อันแสนหนัก ได้มีการกล่าวถึง “สถานการณ์” สามประเภทต่อสำนักงานอัยการโดยประเทศรัฐภาคี (ประเทศอูกานดา, ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และ ประเทศสาธารณรัฐอัฟริกากลาง) และอีกเรื่องหนึ่ง (ที่กรุงดาร์เฟอร์ / ประเทศซูดาน) ได้มีการกล่าวถึงโดยทางคณะมนตรีความมั่นคงขององค์การสหประชาชาติ (สำนักงานอัยการของศาลอาญาระหว่างประเทศกำลังตรวจสอบเพิ่มเติมเกี่ยวกับสถานการณ์เหล่านี้ รวมไปถึงบางเรื่องที่อยู่ภายนอกอัฟริกาด้วย) ท่านผู้พิพากษาได้ออกหมายจับ 15 ฉบับ และ หมายเรียกตัว 3 ฉบับเพื่อให้มาปรากฎตัวที่ศาล อาชญากรรมทั้งสามคดีในปัจจุบันนี้ ได้มีการฟังความโดยทางศาลอาญาระหว่างประเทศกับผู้ที่ถูกกล่าวหาสี่คน ซึ่งถูกคุมตัวโดยทางศาล องค์คณะตุลาการพิจารณาคดีเบื้องต้นได้รับรองถึงข้อกล่าวหาแล้ว องค์คณะตุลาการพิจารณาคดี ชุดที่ 1 และ ชุดที่ 2 กำลังปฎิบัติงานในเรื่องของการพิจารณาคดีอยู่อย่างต่อเนื่องกับผู้ต้องหาสามคน ซึ่งอยู่ภายใต้การอารักขาของ องค์กร ไอซีซี; และในขณะนี้ องค์คณะตุลาการพิจารณาคดีชุดที่ 3 กำลังติดตามเรื่องการพิจารณาความกับ นายชอง-ปิแอร์ เบมบา ซึ่งเป็นอดีตรองประธานาธิบดีของสาธารณรัฐคองโก


เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 สำนักงานอัยการศาลอาญาระหว่างประเทศได้ขอให้องค์คณะตุลาการพิจารณาคดีชุดที่ 2, ซึ่งเป็นองค์คณะตุลาการที่ผมเป็นผู้พิพากษาอยู่ในนั้นเอง, ช่วยอนุมัติการเปิดคดีการสอบสวนในเรื่องความรุนแรงที่เกิดขึ้นภายหลังการเลือกตั้งของประเทศเคนย่า ซึ่งประชาชนจำนวน 1,300 คนได้ถูกฆาตกรรม, อีก 5,500 คนได้ถูกกระทำให้พิการหรือมีการตัดอวัยวะของร่างกาย และประชากรอีก 350,000 คน ได้ถูกขับไล่ออกไปจากถิ่นฐานของตนเอง ในท้ายสุดแล้ว องค์คณะตุลาการพิจารณาคดีส่วนใหญ่ ได้ลงมติอนุมัติให้เปิดการตรวจสอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซึ่งยังดำเนินการอย่างต่อเนื่องอยู่ ผมขออนุญาติต่อการบันทึกว่า ผมได้ส่งยื่นเรื่องความคิดเห็นแย้งออกไป เพราะผมไม่เห็นด้วยกับ คำจำกัดความของคำว่า อาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติ ได้ปรากฎให้เห็นอย่างครบถ้วน

เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ประมาณหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ สำนักงานอัยการของศาลอาญาระหว่างประเทศได้ส่งคำร้องสองชุด เพื่อให้ออกหมายเรียกต่อการปรากฎตัวในศาล กับผู้ต้องสงสัยสัญชาติเคนยา ซึ่งมีตำแหน่งระดับสูง 6 คน ในเรื่องของอาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติ ตามที่กล่าวไว้ในมาตรา 7 สำนักงานอัยการยังได้แถลงว่า เขาจะขอให้ทางศาลออกหมายจับ ถ้าผู้ต้องสงสัยกลุ่มนี้ กระทำการสมรู้ร่วมคิดเพื่อต่อต้านการสอบสวน หรือกระทำการข่มขู่พยานบุคคลในประเทศเคนยา องค์คณะตุลาการที่ผมเป็นผู้พิพากษาคนหนึ่ง (องค์คณะตุลาการชุดที่ 2) กำลังตรวจสอบวิเคราะห์คำร้องที่ทางฝ่ายสำนักงานอัยการได้ยื่นเรื่องมาอยู่ในขณะนี้

เพียงระหว่างวันที่ 1 มกราคม ถึงวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2553 เท่านั้น, ท่านผู้พิพากษาได้ออกคำพิพากษาตัดสิน 269 คดี และมีรายงานออกมาทั้งหมด 2,376 หน้ากระดาษ องค์คณะตุลาการฝ่ายอุทรณ์ได้กระทำการตัดสินอันเป็นที่สิ้นสุดในประเด็นพื้นฐานตามหลักการในตัวธรรมนูญ ศาลอาญาระหว่างประเทศได้พิจารณาคำร้องมากกว่า 1,599 คดี จากผู้รับเคราะห์ ซึ่งได้มีส่วนเข้าร่วมในกระบวนการ มีผู้รับเคราะห์ประมาณ 700 ถึง 800 คน ได้รับอนุญาติให้มีสิทธิ์ที่จะมีส่วนเข้าร่วมอยู่ด้วย

ในคำปราศรัยของท่านผู้พิพากษาคิม ซึ่งประธานศาลอาญาระหว่างประเทศ ต่อองค์การสหประชาชาติ ท่านได้เน้นถึงการปฎิบัติการขององค์กร ไอซีซีกับผู้ประสบเคราะห์กรรม ซึ่งเป็นเรื่องของคุณค่าซึ่งไม่เคยปรากฎขึ้นมาก่อน และยังมีการขยายความถึงเรื่องประเภทนี้อย่างไม่หยุดหย่อน ท่านได้แสดงให้เห็นถึงส่วนที่สำคัญต่อบทบาทโดยเฉพาะขององค์กร ไอซีซี ซึ่งเรียกว่า โปรแกรมของการยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ ซึ่งเป็นการสื่อสารกับประชากรในท้องถิ่นนั้นและมีการแจ้งให้ผู้ประสบเคราะห์กรรมได้ทราบถึงสิทธิของตนเองและมีการรวบรวมเงินกองทุนเพื่อช่วยผู้ประสบเคราะห์กรรม ซึ่งในขณะนี้ ได้ให้ความช่วยเหลือโดยตรงกับผู้ได้รับประโยชน์ในเรื่องประเภทนี้มากกว่า 40,000 คน



หัวข้อที่ 3: การปฎิบัติงานยุติธรรมในปัจจุบัน – บทเรียนเริ่มแรก

ผมขอกล่าวถึงภาพรวมของระบบงานยุติธรรมขององค์กร ไอซีซี ในปัจจุบัน ในขณะนี้ มีคดีอย่างแท้จริงจำนวน 22 คดี ที่กำลังมีการฟ้องร้องดำเนินการอยู่ เมื่อไรที่เราสามารถเรียกเรื่องนี้ว่า คดี ได้? รูปแบบนี้ไม่ต้องใช้คำศัพท์ว่า คดี จนกว่าจะได้มีการบันทึกโดยทางศาลอย่างแท้จริง พูดง่ายๆ อีกอย่างหนึ่งก็คือ เมื่อมีการออกหมายจับหรือมีการออกหมายเรียกเพื่อให้บุคคลที่ใช้ชื่อนั้น นามนั้นอย่างเฉพาะเจาะจงมาปรากฎตัว หรือมีการออกหมายเหล่านี้โดยผู้พิพากษาของศาล ถ้าคุณเห็นด้วยกับคำจำกัดความนี้ ศาลอาญาระหว่างประเทศกำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้ นั่นคือ:

บุคคลสามคนซึ่งมีตำแหน่งอยู่ในระดับสูงของประเทศซูดาน: นายโอมาร์ ฮัซซาน อาร์หมัด อัล-บาเชียร์ ซึ่งเป็นผู้ยังคงดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของประเทศซูดานในปัจจุบันนี้ และเป็นผู้ที่ทางศาลอาญาระหว่างประเทศได้ออกหมายจับเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2552: นายอาหมัด มูฮาหมัด ฮารูน ซึ่งยังคงเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการช่วยเหลือมนุษยชน และ นายอาลี มูฮัมหมัด อัล เอบด์-อัล-ราห์มาน (หรือ นาย “อาลี คูชายบ์”) ซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายกองกำลังติดอาวุธเผ่าจานจาวีด ซึ่งเรียกชื่อกันในตำแหน่งว่า “นายพันของนายพัน”; หมายจับบุคคลทั้งสองนี้ ได้ออกมาจากศาลอาญาระหว่างประเทศเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2550

องค์คณะตุลาการพิจารณาคดีชุดที่ 1 ได้ออกหมายเรียกกับ นายอาบู การ์ดา ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาฝ่ายปฎิปักษ์ในกรุงดาร์เฟอร์ มาปรากฎตัวที่ศาล ด้วยข้อหาว่าได้กระทำการโจมตีและสังหารบุคลากรในกองกำลังรักษาสันติภาพของฝ่ายสหภาพอัฟริกาจำนวน 12 คน เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2550 ขั้นตอนนี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2553 เนื่องจากปราศจากหลักฐาน เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2553 องค์คณะตุลาการพิจารณาคดีเบื้องต้นชุดที่ 1 ได้มีการเบิกฟังความในเรื่องการยืนยันถึงข้อกล่าวหาในเรื่องอาชญากรรมสงครามกับ ผู้บังคับบัญชาฝ่ายปฎิปักษ์ชาวซูดานสองคน ชื่อว่า นายอับดาล่าห์ บานดา อบาเกอร์ เนาเรน (บานดา) และ นายซาเลฮ์ โมฮานเนด เจอโบ เจมุส (เจโบ)

ผู้ถูกกล่าวหาสามคนจากประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ซึ่งอยู่ภายใต้การอารักขาของศาลอาญาระหว่างประเทศเรียบร้อยแล้ว คือ นายโทมัส ลูบังกา ไดอิโล ซึ่งได้ถูกคุมตัวตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2549; นายเจอร์เมน คาทังก้า ซึ่งได้ถูกคุมตัวตั้งแต่วันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และ นายมาทิว งูดโจโล ชูอิ ซึ่งถูกคุมตัวไว้ตั้งแต่วันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551; ยังมีผู้ต้องสงสัยอีกหนึ่งคน ซึ่งยังไม่ได้มาอยู่ในการอารักขาของศาล นั่นคือ นายบอสโก นัทกานดา

ผู้นำซึ่งเป็นผู้ต้องสงสัยสี่คนในกลุ่มของ “เจ้าพ่อกองทัพของการสู้ยิบตา” จากประเทศอูกานดา ซึ่งได้มีการออกหมายจับมาตั้งแต่เมื่อปี พ.ศ. 2548 และมันเป็นเรื่องที่หนักใจมาก ที่เห็นนายโจเซฟ โคนีและกลุ่มหัวโจกของเขา ยังไม่มีการจับกุมใดๆ เกิดขึ้นทั้งสิ้น

• บุคคลผู้ต้องสงสัยคนหนึ่งในเรื่องของอาชญากรรมที่กระทำในประเทศสาธารณรัฐอัฟริกากลาง คือ นาย จอง-ปิแอร์ เบมบา กอมโบ นั้น ในขณะนี้ คดีของเขาได้กำลังถูกพิจารณาใน องค์คณะตุลาการพิจารณาคดีชุดที่ 3

• บุคคลผู้ต้องสงสัยคนหนึ่งในเรื่องของอาชญากรรมที่กระทำในประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก นายคาลิกซ์เท มบารูชิมานา ซึ่งเป็นเลขานุการฝ่ายบริหารของ กองกำลังฝ่ายประชาธิปไตยเพื่อปลดแอกต่อประเทศราวานดา ได้ถูกจับกุมโดยทางการของประเทศฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2553

• ผู้นำพรรคการเมืองและผู้นำระดับสูงในพรรคการเมืองหกคนจากประเทศเคนยา ตามที่กล่าวอ้างมาแล้ว รวมอยู่ในกลุ่มนั้น คืออดีตรัฐมนตรีสองคน และ นายอูฮูรู เคนยาต้า ซึ่งเป็นรองประธานาธิบดีของประเทศเคนยา และเป็นลูกชายของผู้ก่อตั้งประเทศนั้น


บทเรียนอะไรที่เราได้เรียนรู้จากงานบริหารยุติธรรม ซึ่งได้ปฎิบัติมาจนถึงขณะนี้? ผมขอกล่าวถึงตัวอย่างต่างๆ รวมไปถึง การวิจารณ์ตัวศาลเองในบางเรื่อง:


(1) ปัญหาที่เป็นที่หนักใจโดยเฉพาะเรื่องหนึ่งที่มีต่อศาลอาญาระหว่างประเทศ คือ บทบัญญัติที่จำเป็นต่อการปกป้องตัวพยานบุคคลและผู้ประสบเคราะห์กรรม ที่เห็นมาแล้วคือมันเกิดขึ้นในดินแดนแถบนี้มากกว่าสถานที่อื่นๆ ในโลก, โดยเฉพาะตัวพยานบุคคลและผู้ประสบเคราะห์กรรมจาก “ประเทศที่มีปัญหา” ในทวีปอัฟริกา เป็นต้นว่า สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, ประเทศอูกานดา หรือ ที่ดาร์เฟอร์ประเทศซูดาน ซึ่งการเตรียมพร้อมต่อการเบิกความนั้น บ่อยครั้งเป็นเรื่องที่เสี่ยงกับชีวิตเป็นอย่างมาก รวมถึงต้องเผชิญกับการข่มขู่คุกคามนานาชนิด ข้อเรียกร้องของพวกเขาซึ่งกล่าวซ้ำแล้วซ้ำอีกในเรื่องการป้องกันความปลอดภัยอย่างพอเหมาะพอควร (ตามทัศนคติของศาลซึ่งเห็นได้แน่ชัดว่า ต้องพึ่งตัวพยานบุคคลและผู้ประสบเคราะห์กรรมเพื่อเตรียมการให้การ) เป็นเรื่องที่ถูกต้องทั้งตามหลักเกณฑ์และสามารถเข้าใจอย่างดีด้วย ในเวลาเดียวกัน ทางรัฐภาคีได้เรียกร้องถึงหลักการว่า การกระทำของศาลอาญาระหว่างประเทศจะต้องไม่เป็นการทำอันตรายหรือทำพิษภัยให้กับตัวพยานบุคคลและผู้ประสบเคราะห์กรรมด้วย และปัญหาก็เริ่มขึ้นมาจากตรงนี้ กล่าวคือ: กฎของขั้นตอนนั้น ได้อนุญาติอย่างชัดเจนกับตัวพยานบุคคลและผู้ประสบเคราะห์กรรมว่า ให้กระทำตัวแบบนิรนาม โดยการ “เรียบเรียงใหม่” - เป็นต้นว่า ใช้การบล๊อคปกปิดรายละเอียด โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ ชื่อของพวกเขาหรือทำให้ชื่อของพวกเขานั้น ไม่สามารถทราบได้ว่าเป็นใครในตอนส่งเรื่องและคำแถลงของตัวพยานบุคคล อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ยังเป็นการคุกคามอย่างเริ่มแรกเกี่ยวกับสิทธิของผู้ถูกกล่าวหาและคณะที่ปรึกษาฝ่ายจำเลยของเขาว่าด้วยการพิจารณาความด้วยระบบที่บริสุทธิ์ยุติธรรม

นอกไปจากนั้นแล้ว การก่อตั้งโครงการเพื่อปกป้องพยานบุคคลและผู้ประสบเคราะห์กรรมใน “รัฐที่เป็นปัญหา” ของประเทศในทวีปอัฟริกา รวมไปถึง งาน, ทรัพยากรมนุษย์ซึ่งต้องเพิ่มขึ้นและต้องคิดถึงจำนวนเงินมหาศาลด้วย ในปัจจุบัน มีพยานบุคคลและผู้ประสบเคราะห์กรรมมากกว่า 300 คน ที่ลงทะเบียนในโครงการการปกป้องตนเอง ซึ่งเป็นแผนการและทำการบริหารโดยทางศาลอาญาระหว่างประเทศด้วยค่าใช้จ่ายที่สูงมาก ในเรื่องของเวลาและจำนวนทรัพยากรมนุษย์ที่เกี่ยวข้อง

(2) มีทัศนคติที่แตกต่างกันระหว่างองค์คณะตุลาการพิจารณาคดีชุดต่างๆ ของศาลอาญาระหว่างประเทศในเรื่องของบทบาทที่ผู้ประสบเคราะห์กรรมต่ออาชญากรรม (และในองค์กรของพวกเขา) สามารถเห็นจากขั้นตอนต่างๆ ในระเบียบการปฎิบัติ: ในแง่หนึ่งนั้น บทบาทนี้ควรที่จะทำความพึงพอใจต่อข้อเรียกร้องอันน่าชื่นชมของธรรมนูญ ซึ่งอนุญาติให้ผู้รับเคราะห์กรรมได้มีส่วนร่วมในกระบวนการพิจารณาความ; แต่ในอีกแง่มุมหนึ่งนั้น การแปลความอย่างกว้างขวางเกินไปต่อสิทธิเหล่านี้ ไม่เพียงแต่ก่อให้เกิดอันตรายต่อความสำเร็จในการเข้ามามีส่วนร่วมเท่านั้น แต่ยังสามารถก่อให้เกิดความเสี่ยงต่อการทำให้กระบวนการพิจารณาความกลายเป็นอัมพาตไปได้

พูดถึงปรากฎการณ์เหล่านี้พร้อมๆ กัน มันเป็นเรื่องที่ง่ายต่อความเข้าใจว่า ทำไมกระบวนการพิจารณาความต่อหน้าศาลอาญาระหว่างประเทศ เช่น องค์กร ไอซีซี นี้ ถึงได้ใช้เวลานานเหลือเกิน



หัวข้อที่ 4: โลกทัศน์และทัศนะในอนาคต

ในเวลา 9 ปีหลังจากที่ธรรมนูญกรุงโรมได้ถูกนำมาบังคับใช้ มันเป็นเรื่องที่เห็นได้อย่างชัดเจนว่า ทางศาลอาญาระหว่างประเทศยังคงประสบกับปัญหาในเรื่องของงานที่ยังคั่งค้างอยู่รวมไปถึงการท้าทาย ซึ่งทำให้เกิดเรื่องที่เลวร้ายกว่าเก่า สิ่งที่ต้องพึงกระทำทั้งหมดก็คือเผชิญหน้ากับปัญหาเหล่านั้นพร้อมๆ กัน

ประการที่หนึ่ง: มีหลายด้านที่ทางศาลอาญาระหว่างประเทศจะต้องปรับปรุงและทำให้งานของตนเองนั้น มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

ประการที่สอง: นอกเหนือไปจากทุกอย่างทั้งหมด, สำนักงานอัยการจะต้องพัฒนาให้เป็นองค์กรที่มีประสิทธิภาพมากกว่านี้ในการสอบสวนและการฟ้องร้องต่อคดีอาชญากรรม

ประการที่สาม: ศาลอาญาระหว่างประเทศต้องการได้รับการยอมรับจากนานาชาติอย่างกว้างขวางกว่านี้และมีจำนวนสมาชิกในรัฐภาคีมากกว่าที่เป็นอยู่ขณะนี้ คือ 114 ประเทศ อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องที่น่าพึงพอใจเป็นอย่างยิ่งที่ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นประเทศที่มีพลังทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเป็นลำดับที่สองของโลก ได้ร่วมเป็นสมาชิกของรัฐภาคีเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และประเทศบังคลาเทศ ได้กลายเป็นสมาชิกรัฐภาคีเหมือนกันเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2553 เราทั้งหมดล้วนตระหนักดีว่า ประเทศไทย เป็นประเทศคู่สัญญาในการลงนามธรรมนูญกรุงโรม เรายังตระหนักดีกว่า ประเทศไทยได้กระทำการแปลเอกสารธรรมนูญกรุงโรมอย่างประณีตเป็นภาษาไทยเรียบร้อยแล้ว และเรื่องนี้ สามารถให้กลุ่มต่างๆ ในประเทศไทยซึ่งมีความสนใจในเรื่องนี้ ทำการศึกษาค้นคว้าให้ความรู้กับตนเองในเรื่องสนธิสัญญาที่ทางเราได้ก่อตั้งขึ้น เรื่องนี้อาจจะเป็นก้าวแรกบนถนนที่มุ่งขึ้นสู่การยกระดับต่อการเป็นรัฐภาคีของประเทศไทย

ประการที่สี่: ศาลอาญาระหว่างประเทศจะต้องยังคงพิสูจน์ให้เห็นอย่างคงไว้ โดยปราศจากความรู้สึกสะเทือนใจและปราศจากความขัดขวาง ซึ่งต้องเป็นรูปแบบในระบบยุติธรรมอย่างบริสุทธิ์ใจ, มีความเป็นกลาง และเป็นสถาบันที่แสดงให้เห็นถึงจุดมุ่งหมายในการพิจารณาคดี และจะต้องไม่มีเหตุผลใดๆ ที่จะต้องเกรงกลัวว่า ศาลอาญาระหว่างประเทศจะกระทำการแสวงหาผลทางการเมืองและอนุญาติให้องค์กรเองไปปฎิบัติการไปใช้ในทางที่ผิด

กรุณาอนุญาติให้ผมรวบรวมเรื่องนี้เข้าไปในรายงานนี้ เกี่ยวกับการทำงานของศาลอาญาระหว่างประเทศ ด้วยถ้อยคำที่ดูเรียบง่าย ซึ่งบางทีอาจจะฟังเหมือนเป็นการบ่นร้องทุกข์ อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่เรื่องการบ่นร้องทุกข์เลย มันเป็นเพียงการแสดงออกที่ผมได้เรียนรู้จากประสบการณ์ของผมดังนี้:

มันยังคงเป็นเรื่องที่ยากอย่างเหลือเชื่ออยู่ ในการที่จะเปลี่ยนแนวทางสถาบันของเรา (ซึ่งต้องพึ่งต่อการสนับสนุนทั้งหมดจากรัฐภาคี) ให้กลายเป็นศาลโลกซึ่งมีการรู้จักกันดีทั่วทุกมุมโลก และสามารถปฎิบัติงานได้เป็นผลอย่างแท้จริงได้ ผู้คนหลายๆ คน ควรต้องสร้างความเพียรพยายามอย่างมากต่อไปอีกและควรมีความขันติอดทนอย่างยิ่งยวดด้วย

ทำไมถึงต้องเป็นอย่างนี้ล่ะ? มันมีเหตุผลอยู่หลายประการ บางทีในตอนสรุปการรายงานครั้งนี้ อีกครั้งหนึ่งที่ผมจะชี้ให้เห็นถึงลักษณะบางประการ รวมไปถึงข้อจำกัดที่มีอยู่ในธรรมชาติของระบบนี้ ซึ่งศาลอาญาระหว่างประเทศเองก็เพียงต้องจำยอมอยู่ในภาวะนี้ และแม้กระทั่งตัวผู้นำซึ่งเป็นตัวแทนเอง ก็ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงแก้ไขได้ อย่างไรก็ตาม มีหลายอย่างที่พวกเขาอาจจะชอบต่อเรื่องนั้นๆ

ประการแรก: เป็นเรื่องที่แน่นอนที่สุด ที่ศาลอาญาระหว่างประเทศนั้น เป็นองค์กรที่ต้องพึ่งพากับความร่วมมืออย่างมีประสิทธิภาพกับรัฐภาคี หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อจะต้องเผชิญกับประเด็นสำคัญๆ ในเรื่องการจับกุมและการมอบตัวของบุคคลต่างๆ ซึ่งมีชื่ออยู่ในหมายจับ; การปราศจากอำนาจบริหารในรูปแบบใดๆ ของศาลอาญาระหว่างประเทศนั้น เป็นข้ออ่อนแอซึ่งเห็นได้อย่างแน่ชัด พูดง่ายๆ ก็คือ เหมือนกับข้อเท้าของอคีลิสนั่นเอง

แท้จริงแล้ว ปัญหาที่ยังไม่สามารถแก้ไขได้ ซึ่งทางศาลอาญาระหว่างประเทศจะต้องเผชิญหน้านั้น ตั้งอยู่ในประเด็นที่ว่าบุคคลใดจะเป็นผู้กระทำการจับกุมและส่งตัวในนามของศาลอาญาระหว่างประเทศเล่า? เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดามาก: เมื่อไม่มีการจับกุม, ก็ไม่มีการพิจารณาคดี

บางที คุณอาจจะสนใจที่จะได้รับฟังถึงเรื่องที่ผมเพิ่งกล่าวไว้ในการสัมภาษณ์ในหัวข้อนี้ -- ในความพยายามที่จะพูดอย่างตรงไปตรงมา ตามที่ผมได้เห็น ตัวอย่างเช่น เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ผมได้ประกาศว่า:

“ผมเห็นด้วยทุกอย่างกับท่านอัยการโมเรโน-โอแคมโป้ ที่กล่าวว่า รัฐภาคีนั้นจะต้องให้การสนับสนุนกับเราอย่างมีประสิทธิภาพมากกว่านี้โดยการทำงานอย่างกระตือรือร้นต่อการจับกุมผู้ต้องหา รัฐภาคีไม่ต้องการให้ศาลอาญาระหว่างประเทศมีอำนาจของตนเองในเรื่องการจับกุม ดังนั้น รัฐภาคีจะต้องจัดตั้ง (หรือมาปฎิบัติงานได้ทันท่วงที) ทีมงานที่สามารถทำการจับกุมผู้ต้องหาได้เพื่อศาลของเรา เหมือนกับว่ามันเป็นกิจวัตรมากน้อยตามวันเวลาที่มีอยู่ตอนนี้ ในการใช้กำลังปราบปรามอาชญากรที่ติดอาวุธภายในประเทศของตนเอง”

ประการที่สอง: ปัจจัยอีกเรื่องหนึ่งที่เป็นข้อจำกัดคือ เรื่องที่ไม่เคยคาดการณ์มาก่อน (แท้จริงแล้ว เป็นเรื่องที่ลำบากอย่างใหญ่หลวงทีเดียว) ต่อการที่จะแสวงหาหลักฐานที่ต้องการ ทางศาลอาญาระหว่างประเทศต้องกระทำการสอบสวนอันยุ่งยากซับซ้อนด้วยความจำเป็นในอาณาเขตที่ห่างจากกรุงเฮก (ประเทศเนเธอร์แลนด์ – ผู้แปล) เป็นระยะทางหมื่นๆ กิโลเมตร อยู่ในอาณาเขตซึ่งมีความยากลำบากต่อการเดินทาง และ สถานการณ์ในเรื่องการรักษาความปลอดภัยนั้น เป็นเรื่องที่เปลี่ยนแปลงอย่างง่ายดายและมันอาจจะมีความยากลำบากต่อการเก็บหาหลักฐาน ณ ที่นั้นด้วย

ประการที่สาม:
ตามปรกติแล้ว การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, อาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติ และอาชญากรรมสงคราม ถูกกระทำระหว่างศึกสงครามในเรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ ซึ่งเป็นผลมาจากคำสั่ง “จากเบื้องบน” ซึ่งออกให้โดยผู้นำประเทศทุกประเภท ซึ่งในเวลาเดียวกัน กระทำการเพียรพยายามทุกวิถีทางที่จะปกปิดความรับผิดชอบของพวกเขาเองต่ออาชญากรรมนั้นๆ เพราะฉะนั้น ในการติดตามภาระหน้าที่เหล่านี้ ทางศาลอาญาระหว่างประเทศจะถูกนำไปวางขัดอยู่อย่างไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้ ระหว่าง ขั้วของอำนาจทางการเมืองที่มีอยู่อย่างโหดเหี้ยมในด้านหนึ่ง กับ สิทธิทางกฎหมายและสิทธิของมนุษยชนในอีกด้านหนึ่ง ดังนั้น บ่อยครั้งที่หน้าที่การงานของศาลอาญาระหว่างประเทศจะถูกขัดขวางอยู่อย่างต่อไป โดยกระแสลมทางการเมืองที่เป็นปฎิปักษ์ หรือ ที่แท้จริงแล้ว คือ การตำหนิประนามทางการเมืองของทุกสีทุกฝ่าย


ผมขอจำกัดตัวเองกับการชี้ให้ทราบถึงเรื่องต่างๆ ในขณะนี้ ผมขอย้ำอีกครั้งว่า เรื่องเหล่านี้ ไม่ได้มีความประสงค์ต่อการตำหนิใดๆ และแน่นอนที่สุดว่า มันไม่ใช่สัญญาณที่ผู้พิพากษาออกมาพูดคุยกับท่านในรูปแบบที่ทำให้เกิดการท้อแท้หมดกำลังใจ ผมเองมีความกังวลมากกว่าในการที่จะให้คุณได้ทราบถึง “ตรวจสอบความเป็นจริง” ดังนั้น เราทุกคนก็มีความคิดเห็นแบบเดียวกันโดยการขยายความคิดออกไปอย่างไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ถึงสภาพการณ์ซึ่งศาลอาญาระหว่างประเทศจะต้องกระทำในขณะนี้และในอนาคต

นอกจากนี้ กรุณาอนุญาติให้ผมกล่าวย้ำ ขอเตือนให้ทราบว่า บ่อยครั้งที่ผมได้ให้ข้อคิดเห็นบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งผมมีความรู้สึกอย่างแรงกล้าทีเดียวเกี่ยวกับ:

เปรียบเทียบกับปัญหาและวิกฤติการณ์อันรุนแรงต่างๆ ในโลกนี้ ศาลอาญาระหว่างประเทศจะเป็นรูปแบบที่เล็กและอ่อนแอ, ดูเหมือนกับว่าเป็นสัญญลักษณ์มากกว่าอำนาจ ถ้ามันเป็นเพียงแค่เหตุผลซึ่งเกี่ยวกับทุนดำเนินการและสมรรถภาพ ศาลอาญาระหว่างประเทศก็คงไม่สามารถที่จะกระทำการได้มากไปกว่าการพิจารณาตัดสินคดีที่น่ายกย่องเป็นแบบอย่างอยู่แค่สองสามคดีเท่านั้น

แต่เราได้เดินมาอย่างยาวนาน ในทศวรรษที่แล้ว (ปี ค.ศ. 1990-1999) ซึ่งเป็นทศวรรษของศตวรรษที่เพิ่งผ่านมา, 12 ปีที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าศาลอาญาระหว่างประเทศจะเป็นประเภทหนึ่งประเภทใดในยุคพระศรีอารย์ หรือความเพ้อฝันนั่นเอง แต่ในวันนี้ ศาลอาญาระหว่างประเทศเป็นความจริงที่ปฎิบัติงานให้เห็นกัน ถึงแม้ว่าการสัมมนาของคุณในที่นี่กับผู้พิพากษาคนนี้จากองค์กร ไอซีซี จะเป็นด้วยเหตุใดเหตุหนึ่งก็ตาม คือส่วนหนึ่งของความจริงที่ปรากฎให้เห็น มันเป็นความปรารถนาของผมที่ว่า บางท่านอาจจะกลายเป็นผู้สนับสนุนกับศาลอาญาระหว่างประเทศที่มีความสันทัดกรณี อาจจะถึงกับเป็นผู้ลงมือเอง ในกระทำการช่วยเหลือสนับสนุนต่อสาส์นเรื่องสำคัญๆ ของทางศาลอาญาระหว่างประเทศอีกด้วย สาส์นเรื่องอะไร? แท้จริงแล้ว สาส์นของ องค์กร ไอซีซีเป็นเรื่องที่มีอานุภาพเป็นอย่างมาก:

มนุษย์ทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกันต่อหน้ากฎหมาย ไม่มีบุคคลใดที่สามารถอยู่เหนือกฎหมายได้ ทั้งผู้ชายและผู้หญิงทั่วทุกมุมโลก มีความพร้อมใจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ต่อความมั่นใจที่ว่า การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, อาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติและอาชญากรรมสงคราม ไม่สามารถที่จะหลบหนีไปโดยปราศจากการถูกลงโทษได้ ไม่ต้องคำนึงถึงว่าผู้กระทำความผิดนั้น จะเป็นชนชาติใดๆ หรือมียศถาบรรดาศักดิ์สูงส่งเท่าไร


ดังนั้น เท่าที่ความสามารถของเรามีอย่างสูงที่สุด และ สมรรถภาพของเรานั้น มันยิ่งใหญ่กว่าที่หลายๆ คนได้คิดไว้ อย่างน้อยที่สุด นี่คือประสบการณ์ของผม - ขอให้พวกเรามีความกล้าหาญและมองโลกในแง่ดี ถึงงานที่กำลังดำเนินอย่างก้าวหน้าอยู่ในขณะนี้ เพื่อความยุติธรรมที่ดีที่สุดในโลก

ขอขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง


จบการปาฐกถา



ความคิดเห็นของผู้แปล:

บทความนี้ ได้ถูกลงมาโพสต์อยู่ที่เวปขององค์กร ไอซีซี มาเป็นเวลาเกือบหนึ่งปีแล้ว แต่ไม่ทราบว่า มีท่านผู้ใดสนใจในเรื่องนี้บ้าง ดิฉันพยายามหาคำแปลอยู่นาน แต่ไม่พบ (อาจจะมีการแปลเป็นภาษาไทยอยู่ในคณะนิติศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์) คิดว่า เนื้อหาใจความคงจะไม่แตกต่างจากผู้แปล ถ้ามีการผิดพลาดในคำจำกัดความบางเรื่อง ดิฉันขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

ที่ยังสงสัยไม่หายก็คือว่า สื่อกระแสหลักของประเทศไทย เงียบเชียบเอามากๆ ในเรื่องที่ท่านคาอูล เดินทางมาที่ประเทศไทยเมื่อต้นปีนี้ (มกราคม พ.ศ. 2554)

ดวงจำปา



ลิงค์ของบทความเกี่ยวเนื่อง:
บทความแปล: ศาลโลกไม่มีอำนาจของศาลในเรื่องของอาชญากรรมบนผืนแผ่นดินไทย

บทความแปล: ถึงเวลาที่ประเทศไทยควรที่จะเข้าเป็นรัฐภาคีกับศาลอาญาระหว่างประเทศแล้ว

บทความแปล: เสื้อแดงยังคงไม่ท้อ หลังจากที่ศาลโลกกล่าวว่า ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้

ที่มา internetfreedom

วันจันทร์ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2554

บทความแปล: ถึงเวลาที่ประเทศไทยควรที่จะเข้าเป็นรัฐภาคีกับศาลอาญาระหว่างประเทศได้แล้ว

พิมพ์ลงที่ หนังสือพิมพ์ เนชั่น และ เอเซีย นิวส์ เนทเวิร์ค
วันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2554
The Nation/Asia News Network


อ้างอิง: http://www.asiaone.com/News/AsiaOne%2BNews/Asian%2BOpinions/Story/A1Story20110122-259683.html


แปลโดย: ดวงจำปา

ในนามของประธานและท่านผู้พิพากษาทั้งหมด 18 ท่านของศาลอาญาระหว่างประเทศ (ไอซีซี) ข้าพเจ้าขอสื่อมอบความปรารถนาดีให้กับประชาชนชาวไทยทุกๆ ท่าน ในสัปดาห์นี้ ข้าพเจ้ามีความยินดีต่อการมาเยี่ยมเยียนประเทศที่สวยสดงดงามในฐานะของผู้มีส่วนร่วมในการประชุมสัมมนาสากลเกี่ยวกับองค์กร ไอซีซี

องค์กร ไอซีซี เป็นองค์กรอิสระ เป็นศาลถาวรซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ยุติการได้รับการยกเว้นโทษทัณฑ์ในเรื่องของอาชญากรอันร้ายแรงอันเป็นความน่าสะพึงกลัวต่อนานาอารยะประเทศ

องค์กร ไอซีซี เป็นผลเนื่องมากจากความพากเพียรพยายามอันแสนยาวนานโดยชุมชนนานาชาติ เพื่อที่จะให้การกระทำประเภทที่ทารุณโหดร้ายอย่างไม่สามารถที่จะนึกภาพได้ ซึ่งทำความวิบัติมาสู่รมวลมนุษยชาติอย่างเป็นเวลานานเกินไปนั้น สามารถมาถึงจุดจบลงได้ องค์กร ไอซีซี ยึดหลักการของสนธิสัญญาธรรมนูญกรุงโรม ซึ่งได้ถูกรับนำมาใช้บังคับในปี พ.ศ. 2541 และ ในเวลานี้ ได้มีประเทศและรัฐอิสระส่วนใหญ่ของโลก ได้ร่วมตัวเป็นรัฐภาคีกับองค์กรนี้

องค์กร ไอซีซี ไม่ใช่ ตัวแทนของระบบการบริหารงานยุติธรรมต่างๆ ของประเทศ ภายใต้ธรรมนูญกรุงโรมได้ระบุไว้ว่า ถึงแม้เมื่อรัฐหนึ่งจะร่วมตัวเป็นสมาชิกกับ ไอซีซี รัฐนั้นก็ยังคงมีหน้าที่ความรับผิดชอบในเบื้องต้นต่อระบบการบริหารงานยุติธรรมในประเทศของตนเอง ในการใช้อำนาจศาลในเรื่องของอาชญากรรมแทนที่จะเป็นอาชญากรรมระหว่างประเทศ

องค์กร ไอซีซี เป็น ศาลยุติธรรมที่พึ่งแหล่งสุดท้าย ซึ่งสามารถพิจารณาความต่อบุคคลใดๆ ที่ต้องสงสัยว่าเป็นผู้รับผิดชอบต่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, อาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติและอาชญากรรมสงคราม เมื่อระบบการบริหารยุติธรรมของประเทศนั้น ไม่สามารถหรือไม่มีความเต็มใจที่จะปฎิบัติกระทำการตัดสินคดีเหล่านั้น

ดังนั้น เมื่อ องค์กร ไอซีซี เป็นการเกราะป้องกันประเภทหนึ่งซึ่งเสริมความมั่นใจต่อความรับผิดชอบในเรื่องอาชญากรรมอย่างมหันต์ซึ่งมีความน่าสะพึงกลัวต่อมนุษยชาตินั้น ยังก่อให้เกิดความคุ้มกันไม่ให้ความโหดร้ายป่าเถื่อนเกิดขึ้นได้ในอนาคตด้วย

องค์กร ไอซีซี เป็นองค์กรที่มีรูปแบบในความเป็นกลาง, พร้อมไปด้วยความยุติธรรมและปราศจากวิถีทางทางการเมือง ซึ่งรักษาวินัยมาตรฐานอย่างสูงที่สุดในกระบวนการยุติธรรมและกระบวนการทางกฎหมายในการปฎิบัติทุกๆ เรื่องขององค์กรนี้ องค์กรไม่ใช่หน่วยงานในระบบขององค์การสหประชาชาติ แต่องค์กรทั้งสองนี้ได้ทำงานร่วมมือกันมาหลายกรณีแล้ว

องค์กร ไอซีซี ยึดหลักการของความเคารพอย่างสูงสุดต่ออธิปไตยในประเทศต่างๆ และ มันเป็นการตัดสินใจของแต่ละประเทศเองว่าจะร่วมเป็นสมาชิกกับ องค์กร ไอซีซี หรือไม่ สมาชิกในรัฐภาคีของศาลนั้น ก็ได้เพิ่มขึ้นอย่างมั่นคงและในปัจจุบัน มีสมาชิกรัฐภาคีอยู่ 114 ประเทศจากห้าเขตของโลก

ประเทศที่เป็นสมาชิกในรัฐภาคี เป็นตัวแทนของหลายๆ วัฒนธรรม ทั้งเรื่องของตัวบทกฎหมายและทางศาสนา และรวมไปถึงระบบการปกครองภายใต้รัฐธรรมนูญที่แตกต่างกัน เป็นต้นว่า แบบสาธารณรัฐ, แบบสหพันธ์ และ แบบราชาธิปไตย ความแตกต่างหลายหลากทางด้านภูมิศาสตร์, ประเพณีและทางการเมืองได้แสดงให้เห็นรูปลักษณะสากลอย่างแท้จริงขององค์กร ไอซีซี

ประเทศไทยมีประวัติซึ่งแสดงความคืบหน้าในการร่วมลงนามสนธิสัญญาต่างๆ ในทางกฎหมายระหว่างประเทศ รวมไปถึง สนธิสัญญา 9 ฉบับจาก 11 ฉบับ ซึ่งเป็นแก่นของสนธิสัญญาเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนสากล ประเทศไทยยังเป็นผู้สนับสนุนอย่างแรงกล้าให้กับองค์การสหประชาชาติ ในเรื่องของการส่งบุคลากรให้กับทางองค์การสหประชาชาติ ต่อการดำเนินงานรักษาความสงบเรียบร้อย และเป็นสำนักงานหลัก ซึ่งมีหน่วยงานขององค์การสหประชาชาติตั้งอยู่มากกว่า 25 แห่งในกรุงเทพมหานคร

ไม่มีข้อสงสัยอันใดเลย ที่พันธกรณีของประเทศไทยซึ่งมีต่อสิทธิมนุษยชนและความสัมพันธ์เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยต่อประเทศอื่นๆ นั้น จะเป็นการหนุนนำประเทศในการร่วมเป็นรัฐภาคีกับองค์กร ไอซีซี (ลงนามให้สัตยาบัน – ผู้แปล)

ประเทศไทยมีประวัติศาสตร์อันยืนยาวในการเข้าร่วมต่อกระบวนการขององค์กร ไอซีซี ผู้แทนระดับสูงของรัฐบาลไทยได้เข้าร่วมในการประชุม ณ กรุงโรมในปี พ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นปีที่ ธรรมนูญขององค์กร ไอซีซี ได้ถูกรับนำมาปฎิบัติ ในวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ประเทศไทยได้ดำเนินการอย่างสำคัญในขั้นแรก กับองค์กร ไอซีซี ด้วยการลงนามต่อธรรมนูญกรุงโรม

เมื่อเดือนที่แล้ว (ธันวาคม พ.ศ. 2553 - ผู้แปล) ข้าพเจ้ามีความปิติยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้สังเกตุเห็นว่า มีคณะผู้แทนระดับสูงของประเทศไทย ในการประชุมรัฐภาคีภาคที่ 9 ในเรื่องของธรรมนูญกรุงโรม ซึ่งจัดขึ้นที่สำนักงานใหญ่ขององค์การสหประชาชาติ ณ กรุงนิวยอร์ค

โดยการก้าวไปสู่ขั้นตอนต่อไป ในการให้สัตยาบันต่อธรรมนูญนี้ ประเทศไทยจะเป็นผู้ส่งสัญญาณอย่างชัดเจนต่อพันธกิจในเรื่องของการยึดหลักการทางกฎหมาย, ทางความสงบเรียบร้อย และ ทางการต่อสู้กับการยกเว้นโทษทัณฑ์ ซึ่งไม่เพียงแต่ในประเทศเท่านั้น แต่หมายถึงทั่วทุกมุมโลกเลยทีเดียว การให้สัตยาบันยังได้ช่วยให้ ประเทศในรัฐภาคีนั้น มีสิทธิในการเสนอชื่อผู้พิพากษาและสามารถมีเสียงเลือกตั้งในการเลือกตั้งของตัวผู้พิพากษาในตำแหน่งสูงที่สุด ภายในองค์กร ไอซีซี อีกด้วย

ในการเลือกตั้งครั้งต่อๆ ไป ในตำแหน่งอัยการและผู้พิพากษาจำนวน หกตำแหน่งซึ่งจะเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2555 ดังนั้น ในเวลานี้ จึงเป็นเวลาที่ดีเยี่ยมต่อประเทศไทยในการร่วมกันเป็นรัฐในภาคีของ องค์กร ไอซีซี ซึ่งสามารถเปลี่ยนรูปของการพัฒนาการในอนาคตและสามารถก่อให้ขยายตัวกว้างขึ้นในระดับโลก มากกว่าที่เป็นอยู่ในขณะนี้

ในขณะเดียวกันนี้ มันก็ถึงเวลาแล้วในเรื่องของการแปลธรรมนูญกรุงโรมให้เป็นภาษาไทย

ในการกระทำตามตัวอย่างที่ดีในประเทศเอเซียหลายประเทศ ซึ่งธรรมนูญกรุงโรมได้ถูกแปลเป็นภาษาทางการของประเทศนั้นๆ รวมไปถึง ภาษาจีน, ภาษาญี่ปุ่น, ภาษาเกาหลีและภาษาเวียดนาม การแปลเป็นภาษาไทยอย่างถูกต้องตามอักขระ สามารถปรับปรุงและนำความเข้าใจต่อองค์กร ไอซีซี และบทอำนาจขององค์กรมาสู่ประชาชนได้

เรื่องนี้เป็นมาตรการอันสำคัญสำหรับประเทศไทยว่า จะสนับสนุนในการประเมินผลในสนธิสัญญาอันเป็นประวัติศาสตร์และตัดสินใจว่าควรจะลงนามให้สัตยาบันหรือไม่

ประเทศต่างๆ ในทวีปเอเซียหลายประเทศ, รวมทั้งประเทศญี่ปุ่นและประเทศเกาหลีใต้ ได้ลงนามให้สัตยาบันกับธรรมนูญกรุงโรมเรียบร้อยแล้ว และยังมีอีกหลายประเทศที่กำลังตัดสินใจที่จะเข้าร่วมเป็นสมาชิกในครอบครัวขององค์กร ไอซีซี อีกด้วย ในขณะนี้ มีแต่ประเทศกัมพูชาและประเทศติมอร์-เลสตี้ เท่านั้น ที่ได้ร่วมเป็นรัฐภาคีทั้งสองประเทศซึ่งตั้งอยู่ทางภูมิภาคเอเซียตะวันออกเฉียงใต้

ข้าพเจ้ามั่นใจว่า ไม่เพียงแต่ 114 ประเทศรัฐภาคีเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงฝ่ายตุลาการเองด้วย ซึ่งจะมีความปิติยินดีในการต้อนรับให้ประเทศไทยเป็นน้องใหม่ของประเทศรัฐภาคี


ท่านผู้เขียนบทความนี้คือ: ดร. จูร์ เอช. ซี. ฮันส์-ปีเตอร์ คาอูล เป็นรองประธานของศาลอาญาระหว่างประเทศ ท่านมาอยู่ที่กรุงเทพมหานครเพื่อให้ปาฐกถาในการสัมมนาซึ่งจัดงานเป็นเจ้าภาพร่วมกันระหว่างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และสถานเอกอัครราชฑูตเยอรมันประจำประเทศไทย ในหัวข้อเรื่อง “สิทธิมนุษยชนและองค์กร ไอซีซี” และในวันจันทร์ที่ 24 (มกราคม พ.ศ. 2554) จะได้เข้าพบกับเอกอัครราชฑูตสหภาพยุโรป คุณเดวิด ลิพแมน และ ผู้แทนของประธานกลุ่มสหภาพยุโรปที่แท้จริงคือ เอกอัครราชฑูตฮังการีประจำประเทศไทย คือ คุณ ทอมไจ เดเนส เพื่อสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในเรื่องของสถานการณ์ปัจจุบันต่อกระบวนการให้สัตยาบันกับบทธรรมนูญ ไอซีซี ในประเทศไทย

ที่มา: หนังสือพิมพ์ เนชั่น / เอเซียนิวส์เนทเวริ์ค
-The Nation/Asia News Network



ความเห็นของผู้แปล:

เมื่อมีคนส่งข้อความเรื่องนี้ให้ ดิฉันแปลกใจอย่างมาก และได้สืบถามบุคคลที่ใกล้ชิดในทางการเมืองหลายท่าน ต่างล้วนปฎิเสธว่า ไม่เคยได้ยินข่าวในเรื่องนี้มาก่อน ทั้งๆ ที่เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อเกือบ 1 ปีมาแล้ว ในขณะที่ ดร. ฮันส์ มาเยี่ยมประเทศไทย เพื่อทำการปาฐกถาเกี่ยวกับเรื่องศาลอาญาระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

คิดว่า สื่อหลักของประเทศไทยได้ปิดเรื่องนี้ทั้งหมด มีแต่เพียงหนังสือพิมพ์เนชั่นและบางกอกโพสต์ซึ่งมีข่าวแบบนี้ แต่เป็นข่าวเล็กๆ ไม่ได้อยู่ในหน้าแรกของหนังสือพิมพ์

เนื้อหาที่น่าสนใจคือ ตัวรองประธานศาลอาญาระหว่างประเทศ (องค์กร ไอซีซี) เป็นผู้เขียนบทความลงหนังสือพิมพ์เอง และได้เรียกร้องให้ประเทศไทยเป็นผู้ลงนามสัตยาบันเสีย เพื่อเป็นประโยชน์ต่อกระบวนการยุติธรรมในประเทศไทย

แต่ท่านฮันส์ มาพูดเรื่องนี้ภายใต้รัฐบาลของนายมาร์ค ซึ่งอย่างไรก็ตาม คงไม่ต้องการลงสัตยาบันใดๆ เพราะตัวเองจะถูกสาวเรื่องแน่ๆ

เมื่อรัฐบาลมาร์คได้สิ้นสุดลง รัฐบาลของคุณยิ่งลักษณ์สามารถเดินเกมส์ต่อได้ เพราะศาลอาญาระหว่างประเทศ เป็นผู้ต้องการให้ประเทศไทยลงสัตยาบัน

คิดว่า รัฐบาลยิ่งลักษณ์คงจะไม่มีข้ออ้างใดๆ ต่อการลงสัตยาบันในเรื่องนี้ เพราะใครผิดใครถูก เราเอาเรื่องนี้มาตัดสินได้

สำหรับความคิดของดิฉันนั้น การไม่ลงสัตยาบันกับศาลอาญาระหว่างประเทศ เป็นการทรยศต่อประชาชนผู้เลือกพรรคเพื่อไทยเข้ามา

เมื่อคุณต้องการสร้างรัฐให้มีนิติรัฐ สร้างมาตรฐานทางกฎหมายให้เกิดความเชื่อถือ การลงสัตยาบันให้กับ องค์กร ไอซีซี เป็นเรื่องที่ต้องกระทำโดยไม่ชักช้า

ดิฉันขอถามเหตุผลกับผู้แทนหรือตัวแทนพรรคเพื่อไทยหน่อยว่า อะไรคือปัญหาต่อการประวิงเวลาของการลงสัตยาบันให้กับศาลอาญาระหว่างประเทศคะ?

ถ้ากลัวว่า คุณทักษิณฯ จะเดือดร้อน แสดงว่า พรรคเพื่อไทยไม่ได้คิดถึงประชาชนนะคะ และคุณทักษิณก็สามารถพิสูจน์เรื่องนี้ในกระบวนการศาลยุติธรรมได้ เพราะทั่วโลกเขามีความมั่นใจกับศาลนี้ ถ้าคุณมั่นใจว่าไม่ผิด คุณจะต้องสู้ตามกระบวนการค่ะ

การตัดสินภายใต้กระบวนการศาลระดับโลกนั้น รับรองได้ว่า ถ้าเขามีข้อสงสัยหรืออะไรคุมเครือแล้ว เขาจะยกผลประโยชน์ให้กับผู้ถูกกล่าวหาเสมอ รวมทั้งเคสของคุณอภิสิทธิ์ด้วย เพราะเขาใช้มาตรฐานเดียวในการตัดสินความ เขาจะตัดสินเพื่อเป็นบรรทัดฐาน ไม่ใช่ตัดสินภายใต้อำนาจของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง

ตอนนี้ ในการเขียนความเห็น ก็อ่านข่าวเก่าๆ ปรากฎว่า คุณธิดา ถาวรเศรษฐ และ คุณจตุพร พรหมพันธุ์ ของฝ่าย นปช ก็ได้เข้าไปพบกับท่าน ฮันส์เหมือนกัน และท่านฮันส์ได้กล่าวโดยตรงว่า เขาไม่สามารถรับเคสได้ จนกว่าประเทศไทยจะให้สัตยาบัน

เรื่องนี้เกิดขึ้นมาเกือบหนึ่งปี แต่อยู่ๆ ทำไมเมื่อไม่กี่วันมานี้ มีข่าวว่า สส สุนัยจะเดินทางไปที่ ไอซีซี เพื่อสืบข้อมูล ทั้งๆ ที่มันมีอยู่แล้วกับคุณจตุพรและคุณธิดา?

สิ่งที่สำคัญในบทความนี้ก็คือว่า ทางศาลอาญาระหว่างประเทศ เป็นผู้ชักชวนให้รัฐบาลไทยไปลงสัตยาบัน ดังนั้น ความยากง่ายมันอยู่กับทางฝ่ายเราแล้วค่ะ ไม่ใช่มาโมเมว่า ปัญหาอยู่ทางรายละเอียดของฝ่ายองค์กรไอซีซีเขา ถ้ามีใครอ้างถึง ไอซีซี อีก ดิฉันขอพูดเลยว่าเป็นเรื่องเท็จ

แต่ที่ช้ำใจมากๆ คือว่า สื่อหลักไทย ตัดสินใจไม่ลงข่าวแบบนี้ ทำให้ปิดหูปิดตาเราทั้งหมด รวมไปถึงการปาฐกถาของท่านฮันส์ ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ด้วย คิดว่่าอาจจะมีฝ่ายเสื้อแดงไปน้อยมาก จนแทบไม่มีข่าวเลย

อย่างไรก็ตาม มันยังไม่สายเกินไปที่จะนำเอาข่าวนี้ ขึ้นมาปัดฝุ่น เพื่อเป็นความรู้กับพี่น้องของเราค่ะ

ดวงจำปา



ลิงค์ของบทความเกี่ยวเนื่อง:
บทความแปล: เสื้อแดงยังคงไม่ท้อ หลังจากที่ศาลโลกกล่าวว่า ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้

บทความแปล: ศาลโลกไม่มีอำนาจของศาลในเรื่องของอาชญากรรมบนผืนแผ่นดินไทย

บทความแปล: ศาลอาญาระหว่างประเทศ – คุณสมบัติสำคัญ, สถานการณ์ในปัจจุบันและการท้าทายต่อปัญหา

ที่มา internetfreedom

บทความแปล: ศาลโลกไม่มีอำนาจของศาลในเรื่องของอาชญากรรมบนผืนแผ่นดินไทย

พิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์เมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554

อ้างอิง: http://www.bangkokpost.com/print/217418/


แปลโดย: ดวงจำปา

สำนักงานกฎหมายของประเทศไทยซึ่งเป็นตัวแทนของฝ่ายแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช) มีแผนการที่จะยื่นคำร้องต่อรัฐบาล ซึ่งกระทำความรุนแรงต่อการประท้วงเมื่อปีที่แล้วกับศาลอาญาระหว่างประเทศ (องค์กร ไอซีซี) รองประธานของศาลอาญาระหว่างประเทศ ท่านฮันส์-ปิเตอร์ คาอูล ซึ่งอยู่ในกรุงเทพมหานคร ได้ให้สัมภาษณ์กับคุณ อัจฉรา อัชฌายกชาติ ในเรื่องของคำร้องและอำนาจของศาลอาญาระหว่างประเทศ ด้วยความเคารพต่ออธิปไตยของประเทศไทย

แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการซึ่งเป็นฝ่ายต่อต้านรัฐบาล ได้กล่าวว่า ทางกลุ่มจะยื่นคำร้องต่อองค์กร ไอซีซี เพื่อให้วิเคราะห์พิจารณาถึงการเสียชีวิตมากกว่า 90 คน ซึ่งถูกฆ่าระหว่างการกวาดล้างเมื่อเดือนเมษายนและพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2553 ทางองค์กร ไอซีซี ได้รับคำร้องหรือยัง และจะมีการดำเนินการอย่างไรบ้างคะ?

ในฐานะที่เป็นผู้พิพากษาคนหนึ่งที่องค์กร ไอซีซี มันเป็นไม่ได้เลย ที่ผมจะรับทราบเรื่องใดๆ ต่อขั้นตอนในขณะนี้ว่า กลุ่มนี้ได้ส่งเอกสารเป็นต้นว่าคำร้อง ไปถึงสำนักงานอัยการหรือยัง มาตรา 15 ของบทธรรมนูญได้กล่าวถึงความเป็นไปได้ว่า องค์กรอิสระซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกับทางรัฐบาลหรือแม้แต่ตัวบุคคลธรรมดานั้น สามารถส่งข้อมูลเกี่ยวกับอาชญากรรมซึ่งปรากฎเหมือนกับว่าได้มีการกระทำนั้นๆ เกิดขึ้นต่อท่านอัยการ จากนั้น ท่านอัยการจะทำการวิเคราะห์ว่าข้อมูลอันเป็นข้อสงสัยซึ่งมีความน่ากังวลในเรื่องของอาชญากรรมนั้น อยู่ในเขตอำนาจของศาลหรือไม่

ท่านอัยการนั้นมีความตระหนักเป็นอย่างดีว่า ประเทศไทยไม่ใช่สมาชิกรัฐภาคีของบทธรรมนูญกรุงโรม (สนธิสัญญาที่สร้างไว้ว่า องค์กร ไอซีซีและรวมไปถึงเรื่องอื่นๆ ด้วย เป็นผู้ดำเนินเรื่อง, เขตอำนาจ และโครงสร้างของศาล) ดังนั้น องค์กร ไอซีซี ไม่สามารถใช้เขตอำนาจของศาล เกี่ยวกับอาชญากรรมใดๆ ที่ได้ก่อขึ้นในอาณาเขตของประเทศไทย ตราบเท่าที่ประเทศไทยยังไม่ได้ลงสัตยาบันต่อบทธรรมนูญกรุงโรม

องค์กร ไอซีซี สามารถยุติการได้รับการยกเว้นโทษทัณฑ์จากผู้ที่กระทำความผิดในอาชญากรรมอันร้ายแรงที่สุด ซึ่งนำความน่าสะพึงกลัวมาสู่ชุมชนนานาชาติได้หรือไม่คะ?

ตามบทธรรมนูญกรุงโรม องค์กร ไอซีซี มีสิทธิอำนาจของศาลในเรื่องการนำเอาคดีเฉพาะรายเท่านั้น มาทำการพิจารณาในเรื่องของอาชญากรรมอย่างร้ายแรงที่สุด ซึ่งทำความน่าสะพึงกลัวมาสู่สังคมนานาชาติทั้งหมด นั่นก็คือ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์, อาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติและอาชญากรรมสงคราม ซึ่งดำเนินตามมาตรา 6 ถึง มาตรา 8 ของธรรมนูญกรุงโรม

เมื่อเหตุการณ์ที่มีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมากอาจจะเป็นการบ่งบอกว่า อาจจะมีการกระทำอาชญากรรมนั้นๆ เกิดขึ้น แต่ข้อกำหนดเบื้องต้น โดยเฉพาะในเรื่องของสิ่งที่เรียกร้องทางกฎหมายของอาชญากรรมนั้น จะต้องมีความถูกหลักการเสียก่อน

สำนักงานอัยการเป็นหน่วยงานแรกของศาล ที่จะพิจารณาว่า ที่แท้จริงแล้ว อาชญากรรมใดๆ ก็ตาม เป็นอาชญากรรมภายใต้เขตอำนาจของศาลหรือไม่ หรือว่า มันเป็นอาชญากรรมที่้ร้ายแรงอย่างทั่วๆ ไป ซึ่งตกอยู่ภายใต้เขตอำนาจของศาลในประเทศที่เกี่ยวข้องนั้นๆ โดยเฉพาะ

ในกรณีของประเทศไทย ฝ่าย นปช ได้โต้แย้งว่า กลุ่มของเขาไม่สามารถได้รับความยุติธรรมหรือความจริงจากรัฐบาลที่ถูกแต่งตั้งโดยคณะกรรมาธิการผู้ตรวจสอบข้อเท็จจริง พวกเขาต้องการพรรคการเมืองที่ไม่ฝักฝ่ายในฝ่ายใด หรือ อยู่ภายนอกมาช่วยในเรื่องนี้ค่ะ

ขอให้ผมทำความกระจ่างเสียหน่อยว่า ศาลอาญาระหว่างประเทศนั้น ไม่สามารถที่จะมีอำจาจของศาลในเรื่องของอาชญากรรมที่เกิดขึ้นในผืนแผ่นดินของประเทศไทย แม้กระทั่งว่า อาชญากรรมเหล่านี้จะมีความเสียหายอย่างมากมายเหลือคณานับ ตัวอย่างเช่น อาชญากรรมต่อมวลมนุษยชาติ ซึ่งดำเนินการตามมาตรา 7 ของธรรมนูญ

นอกจากนี้ ถ้าประเทศไทยได้กลายเป็นรัฐภาคีขององค์กร ไอซีซี คดีเหล่านี้จะถูกนำเข้ามาสู่การพิจารณาความได้ ถุ้าประเทศไทยเอง ไม่ประสงค์หรือไม่สามารถที่จะดำเนินการสอบสวนหรือกระทำการฟ้องร้องอย่างจริงใจต่ออาชญากรรมเหล่านี้ได้เท่านั้น

ธรรมนูญกรุงโรมได้ให้สิทธิพื้นฐานต่อการสอบสวน และ/หรือ การฟ้องร้องในเรื่องอาชญากรรมอันร้ายแรงกับรัฐและกับระบบของอาชญากรรมในประเทศ ดังนั้น มันเป็นที่ยอมรับและเคารพนับถือกับสิทธิตามพื้นฐานและสิทธิตามอำนาจอธิปไตยของรัฐนั้น ที่จะดำเนินการกับอาชญากรรมพวกนี้

ไม่มีบุคลากรในเรื่องการรักษาความมั่นคงหรือผู้นำของประเทศคนใดที่เคยได้ไปสู่การพิจารณาคดีในเรื่องการเสียชีวิตของผู้ประท้วง ในเหตุการณ์ของปี พ.ศ. 2516, พ.ศ. 2519 หรือ ในการเดินขบวนเมื่อปี พ.ศ. 2535 และก็ยังไม่มีการพิจารณาคดีใดๆ อย่างเป็นทางการในเรื่องการฆาตกรรมนอกเหนือไปจากกระบวนการยุติธรรม อย่างกรณีของการเสียชีวิตถึง 3,000 ศพ ภายใต้โครงการสงครามปราบปรามยาเสพติดของอดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร เมื่อกองกำลังรักษาความปลอดภ้ยได้ถูกนำตัวขึ้นศาลต่อการเสียชีวิตของผู้ประท้วงจำนวน 80 คนที่อำเภอตากใบ (ในจังหวัด นราธิวาส เมื่อ ปี พ.ศ. 2547) ศาลก็ได้ปล่อยตัวพวกเขาทั้งหมดโดยปราศจากความรับผิดชอบใดๆ ท่านมีความเห็นอย่างไรในเรื่องนี้คะ?


เขตอำนาจศาลขององค์กร ไอซีซี เป็นเรื่องเกี่ยวกับเนื้อหาของระยะเวลา ซึ่งมีการกระทำอาชญากรรมเกิดขึ้นหลังจากเข้ามามีผลบังคับใช้ในธรรมนูญกรุงโรมเท่านั้น ซึ่งเกิดหลังวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 ดังนั้น องค์กร ไอซีซี ไม่สามารถที่จะดำเนินการในเรื่องของอาชญากรรมที่เกิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2516, พ.ศ. 2519 และ ปี พ.ศ. 2535 หรือความโหดร้ายทารุณอื่นๆ ที่กระทำกันอย่างกว้างขวางในอดีตได้

นอกจากนี้ ในกรณีของประเทศไทย องค์กรไอซีซี มีขอบเขตการใช้อำนาจของศาลในรูปแบบของการช่วยทำให้สมบูรณ์ได้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับประชาชนของประเทศไทยหรือการกระทำใดๆ ซึ่งได้เกิดขึ้นบนผืนแผ่นดินไทย หลังจากที่ประเทศไทยได้เข้าร่วมลงนามเพื่อมีผลบังคับใช้ภายใต้ธรรมนูญกรุงโรม – นั่นก็คือ สองเดือนหลังจากการที่ประเทศไทยได้ลงสัตยาบันให้กับธรรมนูญกรุงโรมเรียบร้อยแล้ว

ประเทศไทยได้มีส่วนในการส่งตัวแทนซึ่งมีสมรรถภาพและสร้างสรรค์ในการประชุมที่กรุงโรมซึ่งได้รับนำเอาธรรมนูญกรุงโรมมาใช้เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 มันไม่เป็นที่น่าสงสัยประการใดในใจของผมที่ประเทศรัฐภาคี ของศาลจำนวน 114 ประเทศทั้งหมด ทั้งนี้ รวมไปถึงประเทศในทวีปเอเซีย เป็นต้นว่า ประเทศญี่ปุ่น, ประเทศเกาหลีใต้, ประเทศบังคลาเทศ และ ประเทศกัมพูชา ล้วนแล้วอยากจะเห็นประเทศไทยเป็นประเทศในรัฐภาคีขององค์กร ไอซีซี ด้วย

ก้าวแรกที่เป็นไปอย่างดี คือการแปลธรรมนูญกรุงโรมให้เป็นภาษาไทยอย่างประณีตละเอียดที่สุด จากนั้น ประชาชนไทยที่มีความสนใจทั้งหมด สามารถเห็นและประเมินให้กับตัวเขาเองว่า องค์กร ไอซีซี มีโอกาสที่จะสร้างความยุติธรรมให้ดีมากกว่านี้หรือไม่



ความคิดเห็นของผู้แปล:


บทความนี้ ไม่ได้ลงในสื่อหลักของประเทศไทย นอกเสียจากหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ ทำให้ฝ่ายเสื้อแดงขาดข้อมูลดีๆ แบบนี้ สำหรับตัวดิฉันเอง เหมือนกับว่า เราเสียเวลาไปเกือบหนึ่งปีนะคะ ในความหวังต่างๆ ซึ่งท่านฮันส์ได้กล่าวตอบเรียบร้อยมาตั้งนานแล้ว

ดังนั้น กรณีที่จะเอาผู้กระทำความผิดในสมัยปี 2516, 2519 และ 2535 เข้ามาเป็นคดีในศาลโลก ก็คงจะทราบแล้วว่า มันทำไม่ได้

แต่ในเรื่องของคดีสมัยรัฐบาลอภิสิทธิ์ในเรื่องการฆาตกรรม 93 ศพ ก็ยังเอาเข้าไปไม่ได้ เพราะประเทศไทยไม่ได้ให้สัตยาบัน และกว่าจะทำให้เป็นเรื่องสมบูรณ์ก็ต้องผ่านสองเดือนแรกก่อนด้วย

ดังนั้น ใครก็ตามที่พยายามอ้างอิงเกี่ยวกับไอซีซี เราก็เห็นคำตอบแล้วว่าเขาพูดอย่างไร

การจับนำเอาฆาตกรเข้าคุกได้ก็มีแต่ นายอภิสิทธิ์เท่านั้นเพราะมีสัญชาติอังกฤษอยู่ ในการกระทำของศาลอาญาระหว่างประเทศ

มีหนทางเดียวที่จะนำคนผิดเข้าคุกได้ก็คือ ต้องเป็นศาลของประเทศไทยเองค่ะ ซึ่งเราก็รู้แล้วว่าเป็นอย่างไร

พวกที่มาอ้างถึงการปรองดองนะคะ จะต้องทราบว่า จะต้องมาจากกระบวนการยุติธรรมของไทยค่ะ เพราะเรายังไม่ได้ให้สัตยาบันกับไอซีซี

มาช่วยกันระดมสมองกันดีไหมคะ ว่าเราจะทำอย่างไรดีสำหรับก้าวต่อไป คิดถึงน้ำครึ่งแก้วเต็ม ไม่ใช่ครึ่งแก้วเปล่า เราเชื่อว่า มีหนทางที่ถูกต้องค่ะ เพราะเราได้เปรียบที่ระยะเวลาอยู่กับฝ่ายเรา

ดวงจำปา


ลิงค์ของบทความเกี่ยวเนื่อง:
บทความแปล: เสื้อแดงยังคงไม่ท้อ หลังจากที่ศาลโลกกล่าวว่า ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้

บทความแปล: ถึงเวลาที่ประเทศไทยควรที่จะเข้าเป็นรัฐภาคีกับศาลอาญาระหว่างประเทศได้แล้ว

บทความแปล: ศาลอาญาระหว่างประเทศ – คุณสมบัติสำคัญ, สถานการณ์ในปัจจุบันและการท้าทายต่อปัญหา

ที่มา internetfreedom

บทความแปล: เสื้อแดงยังคงไม่ท้อ หลังจากที่ศาลโลกกล่าวว่า ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้

อ้างอิง: http://www.bangkokpost.com/news/politics/217766/reds-unfazed-after-icc-says-it-can-t-help

ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2554



แปลโดย: ดวงจำปา

นปช พยายามวิเคราะห์ หนทางอื่นๆ ต่อการยื่นฟ้องนายอภิสิทธิ์

การเคลื่อนไหวของกลุ่มเสื้อแดงต่อการปฎิญญาว่าจะต่อสู้ต่อไปกับฝ่ายรัฐบาลถึงแม้ว่าจะได้รับทราบจากศาลอาญาระหว่างประเทศ (องค์กร ไอซีซี) ว่า ทางศาลไม่สามารถที่จะช่วยกลุ่มเขาได้ เพื่อปฎิบัติการฟ้องร้องต่อรัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ในเรื่องข้อหาการใช้ความรุนแรงกับกลุ่มคนที่วิจารณ์ทั้งหลาย

ผู้สนับสนุนของทางฝ่ายเสื้อแดงได้ยกมือและแกว่งรูปตีนตบระหว่างการชุมนุมที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยเมื่อคืนที่ผ่านมา ฝ่ายเสื้อแดงซึ่งต่อต้านรัฐบาลได้เดินทางจากสี่แยกราชประสงค์มายังที่อนุสาวรีย์นี้ในตอนกลางวันและคาดว่าคงจะสลายตัวไปก่อนเวลาเที่ยงคืนของเมื่อคืนที่ผ่านมานี้

ประธานขององค์กรแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช) คุณธิดา ถาวรเศรษฐ์ กล่าวเมื่อวานนี้ว่า การเคลื่อนไหวครั้งนี้สามารถตามไปยังหนทางสากลอื่นๆ ได้ หลังจากที่ตัวแทนขององค์กร ไอซีซี ได้ระบุว่า ทางศาลอาญาระหว่างประเทศไม่มีเขตอำนาจของศาลในการตัดสินเรื่อง “อาชญากรรมทางการเมือง” ในประเทศไทย

คุณธิดาและคุณจตุพร พรหมพันธุ์ ซึ่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎาของพรรคเพื่อไทยและเป็นแกนนำของ นปช ได้พบกับ ท่าน ฮันส์-ปีเตอร์ คาอูล ซึ่งเป็นรองประธานศาลอาญาระหว่างประเทศคนที่สองเมื่อวานนี้ เพื่อสนทนาถึงขอบเขตของอำนาจศาล ในความเกี่ยวข้องกับสถานการณ์ทางการเมืองในประเทศไทย

การประชุมกันได้เกิดขึ้น ทั้งๆ ที่ทางฉากหลังนั้น มีการชุมนุมครั้งใหญ่ของทางฝ่ายเสื้อแดงนับหมื่นคน ซึ่งอยู่ที่สี่แยกราชประสงค์ในตอนบ่าย ก่อนที่จะเคลื่อนตัวไปยังอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย บนถนนราชดำเนิน การจราจรกลายเป็นอัมพาตไปบนถนนเพชรบุรีและในพื้นที่ใกล้เคียง

แกนนำฝ่ายเสื้อแดงได้ประกาศว่า พวกเขาตกลงที่จะทำการชุมนุมกันเพียงเดือนละครั้ง แทนที่จะเป็นเดือนละสองครั้ง ตามที่เคยกระทำกันมาก่อน

ท่านคาอูลกล่าวกับ คุณธิดาและคุณจตุพรว่า ประเทศไทยไม่ได้อยู่ภายใต้อำนาจของศาลอาญาระหว่างประเทศซึ่งตั้งอยู่ที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ และทางประเทศไทยเอง ก็ยังไม่ได้ลงนามให้สัตยาบันกับสนธิสัญญาซึ่งประเทศตนเองได้ลงนามไว้เมื่อ ปี พ.ศ. 2543

เขายังได้อธิบายต่อไปว่า ศาลอาญาระหว่างประเทศมีกฎเกณฑ์อย่างไรและได้แสดงให้แกนนำทั้งสองได้เห็นหนังสือของแนวทางการปฎิบัติ ท่านคาอูลปฎิเสธที่จะสนทนาเกี่ยวกับประเด็นการเมืองของประเทศไทย

คุณธิดาและคุณจตุพรพยายามอธิบายถึงรากของปัญหาซึ่งนำไปสู่ความรุนแรง ที่ทำให้ประชาชนสูญเสียชีวิตไป 93 คนในเดือนเมษายน และ เดือน พฤษภาคม ปีที่แล้ว (พ.ศ. 2553 – ผู้แปล) เมื่อผู้ประท้วงฝ่ายเสื้อแดงพยายามกระทำการล้มล้างรัฐบาล เอกอัครราชฑูตเยอรมันประจำประเทศไทย คุณเฮนริช ชูมัคเกอร์ ได้เข้ามาร่วมการสนทนาครั้งนี้ด้วย ซึ่งเกิดขึ้น ข้างนอกห้องประชุมขององค์กร ไอซีซี ที่จัดขึ้นในกรุงเทพมหานคร ซึ่งเกี่ยวกับเรื่องการปกป้องสิทธิมนุษยชน

“เราได้รับทราบว่า มันไม่น่าจะเป็นไปได้ที่ทาง องค์กร ไอซีซีจะเป็นผู้เกี่ยวข้องกับวินิจฉัยในกรณีของการกวาดล้างกับผู้ประท้วงฝ่ายเสื้อแดง” คุณธิดาได้กล่าว

“แต่เราไม่ได้หมดกำลังใจในเรื่องของข้อจำกัดทางเทคนิค เราสามารถติดตามหาหนทางอื่นๆ เกี่ยวกับทางต่างประเทศได้ ในการนำเอารัฐบาลนี้ให้เข้ามาสู่กระบวนการยุติธรรม”

ผู้มีความเห็นใจกับทางฝ่ายเสื้อแดงหวังว่า องค์กร ไอซีซี จะยอมรับนำเอาคดีที่เกี่ยวข้องกับรัฐบาลนี้ เข้ามาทำการพิจารณาความ

ทางฝ่ายตำรวจได้กล่าวว่า ห้างสรรพสินค้าต่างๆ รอบๆ สี่แยกราชประสงค์ ได้เปิดทำการอย่างเป็นปรกติระหว่างการชุมนุมของฝ่ายเสื้อแดงเมื่อวานนี้ คุณจตุพรได้กล่าวว่า แกนนำเสื้อแดงมีแผนที่จะแจ้งให้กับผู้ร่วมชุมนุมที่ถนนราชดำเนินได้ทราบ จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงคืนก่อนที่จะสลายตัวไป

ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ พลตำรวจเอกวิเชียร พจน์โพธิ์ศรีได้กล่าวกับ นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่โดยการผ่านวิดีโอคอนเฟอร์เรนซ์ เกี่ยวกับวิธีการต่างๆ ที่ป้องกันการนองเลือดซึ่งอาจจะเกิดขึ้นระหว่างฝ่าย นปช กับ กลุ่มคู่ปรับคือ กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย

กลุ่มพันธมิตรฯ จะดำเนินการชุมนุมในวันพรุ่งนี้ที่สะพานมัฆวานใกล้กับทำเนียบรัฐบาลและนายตำรวจบางคนมีความหวั่นวิตกว่า ทางฝ่ายเสื้อแดงอาจจะเดินมาเผชิญหน้ากัน ฝ่ายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ได้มีคำสั่งให้ควบคุมผู้ชุมนุมทั้งสองกลุ่มนี้ ให้ออกมาไกลจากสถานที่ราชการอันสำคัญรวมไปถึงอาคารรัฐสภาด้วย



ความเห็นของผู้แปล:

บทความนี้ ได้ถูกตีพิมพ์อยู่ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เป็นหัวข้อเล็กๆ แต่เราไม่ทราบจากรายละเอียดเลยว่า ทางศาลอาญาระหว่างประเทศ เขาไม่สามารถพิจารณาคดีเรื่องเหล่านี้ได้
คุณจตุพรและคุณธิดาทราบเรื่องนี้เป็นอย่างดีมาเกือบปีหนึ่งแล้ว

แต่ทำไมทางพรรคเพื่อไทย ถึงส่ง สส สุนัยไปที่ ไอซีซี อีกล่ะคะ? สส สุนัยไม่ได้รับข้อมูลจาก คุณจตุพรหรือ?

อีกอย่างหนึ่งก็คือว่า สื่อหลักภาษาไทย ไม่ได้ลงรายละเอียดในเรื่องนี้เช่นเคย

ยังไม่สายจนเกินไปนะคะ แต่อยากจะทราบสักนิดหนึ่งว่า เวลาผ่านมาเกือบหนึ่งปีแล้ว ทางคุณธิดาและคุณจตุพร พบหนทางอื่นๆ อย่างที่กล่าวแล้วหรือยังคะ ในการแสวงหาความยุติธรรมให้กับพี่น้องเสื้อแดงที่ถูกสังหารในเดือนเมษายนและพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2553?

ดิฉันคิดว่า ท่านทั้งสองคงไม่ได้กล่าวเรื่องนี้ต่อประชาชนที่ไปชุมนุมที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย เมื่อคราวนั้นนะคะ ไม่อย่างนั้น เราคงจะได้รู้เรื่องตั้งแต่คราวนั้นแล้ว....

หวังว่าในการประชุมหรือระดมพลครั้งต่อไป ทาง นปช คงจะไม่ต้องอ้างเรื่อง ไอซีซี แล้วนะคะ

ดวงจำปา



ลิงค์ของบทความเกี่ยวเนื่อง:
บทความแปล: ศาลโลกไม่มีอำนาจของศาลในเรื่องของอาชญากรรมบนผืนแผ่นดินไทย

บทความแปล: ถึงเวลาที่ประเทศไทยควรที่จะเข้าเป็นรัฐภาคีกับศาลอาญาระหว่างประเทศแล้ว

บทความแปล: ศาลอาญาระหว่างประเทศ – คุณสมบัติสำคัญ, สถานการณ์ในปัจจุบันและการท้าทายต่อปัญหา

ที่มา internetfreedom

รายงาน : “เขาหาว่า ผมยิงอาร์พีจี (ใส่กลาโหม)”

Mon, 2011-12-12 15:23

ศูนย์ข้อมูลประชาชนผู้ได้รับผลกระทบจากการสลายการชุมนุม เม.ย.- พ.ค.53 (ศปช.)


บัณฑิต สิทธิทุม เกิดเมื่อพ.ศ. 2510 บ้านเดิมอยู่ที่ อ.พล จ.ขอนแก่น จบการศึกษาที่ โรงเรียนตำรวจภูธร 2 จังหวัดชลบุรี ออกจากราชการประมาณปี 2545 เนื่องจากกระทำความผิดฐาน พ.ร.บ.ป่าไม้ มีลูก 3 คน ลูกชายคนเล็กอายุ 12 ปี ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่บางแสน ชลบุรี

เขาถูกจับกุม เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2553 เวลาประมาณ 18.30 น.ในบ้านพักอาศัยที่บางแสน

เขาเล่าว่า ขณะเจ้าหน้าที่ทำการจับกุมมีเจ้าหน้าที่ร่วมจับประมาณ 20 นาย อาวุธครบมือ หลังจากบุกเข้าจับที่บ้านพัก ตำรวจก็ค้นบ้านประมาณ 30 นาที หลังจากนั้นก็นำตัวเขาไปขัง โดยเริ่มแรกยังไม่ได้ผูกตาเขา แต่เมื่อคุมตัวมาถึงย่านบางนา เขาถูกเจ้าหน้าที่นำผ้ามาปิดตา

ต่อมาเมื่อเขาถูกเปิดผ้าปิดตาออกเขาจึงรู้ตัวว่าเขาถูกจับนำตัวมาที่ร้านคาราโอเกะ โดยเจ้าหน้าที่ได้สอบถามเขาว่า ใครเป็นคนจ้างให้เขายิงระเบิด และถามว่าบิ๊กจิ๋วใช่หรือไม่

เขาเล่าว่าเขาถูกเจ้าหน้าสอบถามมากมาย พร้อมทั้งข่มขู่เขาว่าถ้าไม่ตอบ ไม่บอกความจริง จะเอาไปให้ทหารยิง ต่อมาเจ้าหน้าที่ได้นำตัวเขาไปอีกที่หนึ่ง ซึ่งต่อมาทราบว่าเป็นย่านรามอินทรา จากนั้นจึงนำตัวมาที่กองปราบฯ

คุณน้ำฝน ภริยาของบัณฑิต เล่าว่าหลังจากถูกจับกุมแล้ว เธอไม่ได้รับการติดต่อจากบัณฑิตเลยและไม่รู้ว่าจะไปติดต่อที่ไหน หลังจากนั้นประมาณ 1 เดือน เห็นข่าวว่าคนเสื้อแดงถูกจับไปไว้ที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ เธอจึงโทรศัพท์ไปสอบถามจึงทราบว่าสามีของเธอถูกขังไว้ที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ แล้วจึงได้เดินทางมาเยี่ยมบัณฑิต

ในชั้นจับกุมเจ้าหน้าที่แจ้งว่า เขาเป็นคนยิงอาร์พีจีใส่กระทรวงกลาโหมเมื่อเดือนมีนาคม 2553 และครอบครองอาร์พีจีและอาวุธสงครามอื่นๆ เช่น ปืนกล ระเบิด รวมทั้งปลอมทะเบียนรถ เขากล่าวว่าเขาได้รับสารภาพไปแล้ว และเหตุที่เขารับสารภาพเนื่องจากเจ้าหน้าที่ข่มขู่ว่าจะเอาไปให้ทหารและเอาไปยิงทิ้ง

หลังจากนั้น เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2553 อัยการได้ยื่นฟ้องโดยระบุว่า เมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2553 เขาร่วมกันกับคนอื่นๆ ที่ยังไม่ได้ตัวมาฟ้อง ใช้เครื่องยิงอาร์พีจียิงใส่กระทรวงกลาโหมเพื่อข่มขู่ให้รัฐบาลไทยอันมีนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะเป็นนายกรัฐมนตรี ให้ประกาศยุบสภาตามความประสงค์ของจำเลยกับพวก อันเกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อการปกครองระบบรัฐสภาอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข เพื่อสร้างความหวาดกลัวในหมู่ประชาชนอันเป็นการก่อการร้าย

นอกจากข้อหาก่อการร้ายและสนับสนุนก่อการร้ายแล้ว บัณฑิตยังถูกฟ้องด้วยข้อหาอื่นด้วย โดยมีข้อหา ครอบครองเครื่องยิงจรวดอาร์พีจีจำนวน 1 กระบอก และเครื่องกระสุนปืนอาร์พีจีจำนวน 1 นัด ครอบครองลูกระเบิดเครื่องชนิดสังหาร แบบ 88 เอ็ม 67 จำนวน 3 ลูกไว้ในครอบครอง อันเป็นการสนับสนุนการก่อการร้ายของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ ร่วมกันมีอาวุธปืนกลมือขนาด .45 จำนวน 1 กระบอกกับซองกระสุนปืน 1 อัน ไว้ในความครอบครองร่วมกันมีกระสุนปืน ออโตเมติกขนาด .45 จำนวน 48 นัดไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่วมกันพกพาอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน และระเบิดไปในเมืองหมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่วมกันปลอมทะเบียนป้ายทะเบียนรถและใช้ป้ายทะเบียนรถปลอม

บัณฑิตเล่าให้ฟังว่าก่อนหน้านี้เขาถูกย้ายเรือนจำไปหลายแห่ง เนื่องจากพยานบุคคลอยู่ต่างจังหวัด โดยเขาถูกย้ายไปที่เรือนจำสงขลา เรือนจำพัทยา เรือนจำชลบุรี แต่ละครั้งที่เขาย้ายไปนั้นประสบความลำบากมาก เนื่องจากไม่มีเงินติดตัวไปเลย ส่วนญาติก็ไม่ได้ตามไปเยี่ยม โดยเฉพาะเมื่อไปเรือนจำทางภาคใต้

ในด้านการสืบพยานโจทก์ที่ศาลอาญานั้น มีพนักงานสอบสวนจากดีเอสไอ พ.ต.ท.สมชาย ขำล้อมเพชร มาเบิกความว่า ขณะทำการสอบสวนรับราชการอยู่ที่ สน.พลับพลาไชย 1 ตำแหน่งพนักงานสอบสวน ผู้ชำนาญการและได้รับคำสั่งให้เป็นพนักงานสอบสวนกรมสอบสวนคดีพิเศษ

โดยเขาเบิกความว่า ประมาณปลายปี 2552 นปช.ได้ชุมนุมเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตยและมีการชุมนุมและได้ก่อวินาศกรรมตามสถานที่ราชการหลายแห่งจนนำไปสู่การประกาศพื้นที่ห้ามชุมนุมตาม พ.ร.บ.ความมั่นคงฯเมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2553 โดยห้ามชุมนุมที่กทม.และปริมณฑล

ตั้งแต่วันที่ 12 มีนาคม 2553 ภายหลังมีการประกาศ พ.ร.บ.ความมั่นคง มีการชุมนุมโดย นปช.ได้ตั้งเวทีใหญ่ที่สะพานผ่านฟ้าและปิดถนนตั้งแต่แยกมิกสิกาวันจนถึงแยกผ่านฟ้าถึงเชิงสะพานปิ่นเกล้าทำให้ประชาชนไม่สามารถใช้เส้นทางและทำให้ประชาชนเดือดร้อน มีวัตถุประสงค์เรียกร้องครั้งนี้ให้นายกฯยุบสภา โดย นปช.ได้วางแผนเป็นขั้นตอนในการปลุกระดมมวลชนขับเคลื่อนไปสู่ความขัดแย้ง ปลุกปั่นบิดเบือนความจริง ยุยงส่งเสริมด้วยคำพูดรุนแรงก้าวร้าวเพื่อสร้างความปมขัดแย้ง อาฆาตมาดร้าย ให้ประชาชนเกลียดชังรัฐบาล จนนำไปสู่ความรุนแรงซึ่งไม่เป็นไปตามกฎหมาย ในการชุนนุม นปช.มีการสะสมอาวุธและกำลังพล และมีการก่อวินาศกรรมควบคู่ไปกับการชุมนุมประท้วงก่อให้เกิดความเสียหายแก่ประเทศชาติซึ่งทำให้ประขาชนหวาดกลัว โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้นายกฯยุบสภา

จนกระทั่งเมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2553 มีคนร้ายเป็นชายสองคน ได้ใช้เครื่องยิงอาร์พีจีไปยังที่กระทรวงกลาโหมแต่จรวดยิงไปถูกสายไฟที่ ถ.อัษฎางค์ ฝั่งตรงข้ามกระทรวงกลาโหมทำให้จรวดไม่ตกตามเป้าหมาย การระเบิดทำให้ทรัพย์สินเสียหายและมีผู้บาดเจ็บ

จากการสอบสวนทราบว่า ก่อนเกิดเหตุได้มีผู้พบเห็นคนร้ายชายสองคนขับรถกระบะยี่ห้อโตโยต้า รุ่นวีโก้ ที่ซอยแพร่งนรา ผ่านมาและจอดรถรถแวะทักทายพูดคุยกับพยานที่ซอยแพร่งนรา หลังจากนั้นไม่นานก็ได้เกิดเสียงระเบิดขึ้นที่ปากซอยแพร่งภูธร

ต่อมามีผู้พบเห็นคนร้ายทั้งสองขับรถไปทิ้งไว้ที่โรงแรมที่อยู่ข้างศาลเจ้าพ่อเสือและคนร้ายทั้งสองลงจากรถและรีบเดินหนีไป พยานที่พบเห็นคนร้ายที่จอดรถเดินหนีไปเป็นผู้หญิง 2 คน โดยคนทั้งสองได้เห็นหน้าคนร้ายที่นั่งคู่คนขับ พยานทั้งสองคนได้ไปให้ปากคำที่ สน.สำราญราษฎร์พร้อมกับพยานอีก 3 คนที่เห็นคนร้ายทั้งสองก่อนเกิดเหตุ

เมื่อไปดูสถานที่เกิดเหตุพบว่า สภาพรถยนต์กระจกรถด้านซ้ายแตกและกระจกด้านขวา(แคป)แตก ภายในรถพบเครื่องยิงอาร์พีจี ระเบิด 3 ลูก อาวุธปืนกล พบเสื้อผ้าพร้อมกระเป๋าเอกสารต่างๆ หลายรายการ และพบขวดน้ำดื่มภายในรถ จึงได้รวบรวมพยานวัตถุต่างๆ ที่ตรวจพบไปให้เจ้าหน้าที่ที่มีหน้าที่ตรวจสอบตรวจพิสูจน์ต่อไป

ผลของการตรวจพิสูจน์ปรากฏว่า 1.พบรอยลายนิ้วมือคนร้ายที่ประตูรถ 2.ที่ขวดน้ำพบดีเอ็นเอ

ส่วนพยานโจทก์ซึ่งเป็นพนักงานนิติวิทยาศาสตร์ เบิกความว่า เธอได้รับพยานวัตถุต่างๆ จากพนักงานสอบสวนโดยมีกระเป๋าสะพายที่พบในรถกระบะ โดยขณะทำการตรวจสอบพยานวัตถุได้เปิดกระเป๋าและดึงเสื้อออกมาเพื่อจะทำการตรวจหาดีเอ็นเอ ขณะดึงเสื้อออกมาปรากฏว่าซิมโทรศัพท์ได้หล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตสีดำ เธอจึงนำส่งซิมนี้แก่พนักงานสอบสวนเพื่อดำเนินการต่อไป

ส่วน พ.ต.ท.ธนกฤต คณิตกุล เบิกความว่า เขาเป็นผู้ไปรับมอบซิมการ์ดจากเจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์มาตรวจสอบหมายเลขโทรศัพท์ ปรากฏว่ามีการบันทึก 141 หมายเลข รายชื่อส่วนใหญ่เป็นชื่อของนักเรียนพลตำรวจภูธร 2 จ.ชลบุรี จากนั้นมีการตรวจสอบข้อมูลหมายเลขโทรศัพท์ และเปรียบเทียบกับข้อมูลเว็บไซต์ของนักเรียนพลตำรวจโรงเรียนตำรวจภูธร 2 ชลบุรี ปรากฏว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ของจำเลย

ทั้งนี้ พยานโจทก์ที่มาเบิกความเป็นพยานว่าเบอร์โทรศัพท์นี้เป็นเบอร์ที่จำเลยใช้ คือ เพื่อนร่วมรุ่นที่เป็นนักเรียนพลตำรวจด้วยกัน

ส่วนจำเลยได้เบิกความว่า ในวันเกิดเหตุเขาไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ ส่วนภริยาของจำเลยเบิกความว่าวันเกิดเหตุวันที่ 20 มีนาคม 2553 ตัวจำเลยไปกินข้าวที่ร้านอาหารอีสานย่านบางแสน

และวันพรุ่งนี้ (13 ธ.ค.54) จะมีการพิพากษาคดีนี้ ที่ศาลอาญา ถนนรัชดา เวลา 9.00 น.

ที่มา prachatai

วันเสาร์ที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2554

รายงาน : เปิดคำฟ้อง-บรรยากาศวันพิพากษา ‘โจ กอร์ดอน’

Fri, 2011-12-09 20:21

ทีมข่าวการเมือง


กรณีการตัดสินจำคุก 2 ปี 6 เดือนของโจ กอร์ดอน เป็นที่กล่าวขานอีกครั้งหลังกระแส “อากง” เกินขึ้นไม่นาน โดยวานนี้ (8 ธ.ค.) มีผู้สื่อข่าวทั้งไทยและต่างประเทศมาเฝ้าทำข่าวและถ่ายรูปโจระหว่างเดินลงจากรถควบคุมผู้ต้องขังไปยังห้องขังรวมใต้ถุนศาลอาญา โดยโจ ในชุดนักโทษและใส่ตรวนที่ขาได้กล่าวทักทายกองทัพผู้สื่อข่าวสั้นๆ เป็นภาษาอังกฤษว่า “Thank you for coming”

บรรยายกาศภายในห้องพิจารณาคดี 812 มีผู้คนล้นจนไม่มีที่นั่ง ทั้งผู้สนใจติดตามคดี เจ้าหน้าที่สถานทูตอเมริกา นักข่าว รวมถึงเพื่อนสนิทของโจที่ใครๆ เรียกว่า “พี่นุช” ซึ่งเป็นบุคคลที่คอยดูแลโจตลอดเวลา 199 วันที่ถูกคุมขัง (นับถึงวันพิพากษา) โดยเธอขับรถจากนครราชสีมาเข้ากรุงเทพฯ เกือบทุกวัน สำหรับคนในครอบครัวของเขา ไม่มีใครเข้าร่วมรับฟังคำพิพากษาในครั้งนี้

เมื่อผู้พิพากษานั่งบัลลังก์ หนึ่งในนั้นได้สอบถามโจเกี่ยวกับคำให้การต่อพนักงานที่ทำการสืบเสาะพฤติการณ์ตามคำสั่งศาลไปก่อนหน้านี้ เนื่องจากเขาให้การไว้ว่า 1.ไม่เคยสนใจการเมืองไทยมาก่อน 2.ไม่เคยรู้จักกับใครทั้งเสื้อเหลือง เสื้อแดง 3.ไม่ใช่นายสิน แซ่จิ้ว [เจ้าของบล็อกที่ถูกฟ้อง] และ 4.ไม่เคยโพสต์ข้อความหมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์ ผู้พิพากษาอธิบายว่า การให้การเช่นนี้ขัดกับการรับสารภาพของเขา ทำให้ทนายความส่วนตัวรีบออกมาแจ้งต่อศาลว่า คำให้การนี้หมายถึงในกรณีอื่น นอกเหนือจากกรณีที่ถูกฟ้องนี้ จากนั้นโจจึงได้ยืนยันต่อศาลว่า เป็นดังที่ทนายความชี้แจง
เมื่อเป็นที่เข้าใจตรงกัน ผู้พิพากษาจึงอ่านคำตัดสินระบุว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 , มาตรา 116 (2),(3) และพ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ มาตรา 14 (3),(5) ลงโทษตามมาตรา 112 ซึ่งเป็นโทษหนักที่สุด จำคุก 5 ปี จำเลยรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง เหลือ 2 ปี 6 เดือน ริบของกลาง

สภาพลักลั่นในช่วงแรกเกิดขึ้นนี้ อาจเป็นดังที่โจ ได้ให้สัมภาษณ์ผู้สื่อข่าวต่างประเทศนับสิบคนที่ (นั่งยองๆ) ล้อมวงสัมภาษณ์เขากันสดๆ ทันทีหลังฟังคำพิพากษา ว่า เขาไม่ค่อยเข้าใจกระบวนการยุติธรรมเท่าไรนัก และในการมาฟังคำพิพากษาในวันนี้เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรเป็นพิเศษกับประเทศนี้ (เหตุการณ์ล้อมวงสัมภาษณ์นี้เกิดขึ้นต่อหน้าผู้พิพากษาที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ระหว่างรอเจ้าหน้าที่พิมพ์รายงาน ซึ่งผู้พิพากษาก็ไม่ได้ว่ากล่าวแต่อย่างใด)

“มันทำให้เห็นว่าประเทศไทยยังมีปัญหาเกี่ยวกับเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น” ช่วงหนึ่งที่เขาตอบคำถามนักข่าว

ภายหลังเสร็จสิ้นกระบวนการในห้องพิจารณาคดี นักข่าวพากันรุมซักถาม อานนท์ นำภา ทนายความ โดยมีนักข่าวจากสำนักข่าวต่างประเทศบางคนถามว่าข้อความที่หมิ่นคืออะไร ซึ่งทำให้นักข่าวอาวุโสพากันหัวเราะและแซวทนายความ ว่าหากทนายตอบคำถามนี้ อาจต้องเป็นจำเลยเสียเอง อย่างไรก็ตาม อานนท์ ระบุว่าข้อความในบล็อกนั้นเป็นข้อความทางวิชาการ และแปลเนื้อหาในหนังสือ The King Never Smiles บางบท

หากใครเคยเข้าไปอ่านบล็อกดังกล่าวก่อนจะถูกทางการปิดกั้นก็จะเห็นว่า มีการเขียนบรรยายว่า เป็นไปเพื่อการศึกษาประวัติศาสตร์ในอีกด้านหนึ่งของประเทศไทย พร้อมทั้งกำชับให้ผู้อ่านให้อ่านเชิงอรรถเพื่อพิจารณาว่าข้อสรุปของผู้เขียน Paul M. Handley เชื่อถือได้หรือไม่เพียงใด

นอกจากนี้ทนายความยังตั้งข้อสังเกตด้วยว่า กรณีนี้นับว่าได้รับโทษน้อยที่สุดเพียง 2 ปีครึ่งจากโทษเต็ม 5 ปี เพราะโดยปกติคดีหมิ่นที่ผ่านๆ มามีฐานของโทษต่อหนึ่งกรรมอยู่ที่ 6 ปี และ 10 ปี

ขณะที่นางอลิซาเบธ แพรตต์ กงสุลใหญ่สหรัฐอเมริกาที่มาร่วมฟังคำพิพากษาตอบคำถามผู้สื่อข่าวในเรื่องโทษว่า ไม่ว่าจะอย่างไรมันก็ยังเป็นโทษที่หนักมากสำหรับเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น


000000


ไม่กี่ชั่วโมงถัดจากนั้น เฟซบุ๊คก็เริ่มเคลื่อนไหวเกี่ยวกับกรณีนี้ หลายคำถามก่อเกิด เนื่องจากรายงานข่าวก็ไม่ได้ระบุที่มาที่ไปของความผิด ทั้งนี้ก็เนื่องจากศาลมิได้อ่านทวนคำฟ้องของโจทก์ให้นักข่าวได้รายงาน

คำถามหลักอันหนึ่งของเรื่องนี้ อาจดูได้จากข้อความในเฟซบุ๊คของสาวตรี สุขศรี แห่งกลุ่มนิติราษฎร์ ซึ่งเป็นข้อสังเกตได้รับการ share อย่างกว้างขวาง

“กรณีโจ กอร์ดอน มีเรื่องน่าสนใจอีกดังนี้ 1) ตกลงหนังสือกษัตริย์ไม่เคยยิ้มมีเนื้อหาผิด 112 หรือไม่ ถ้าผิด ส่วนไหนผิด ? 2) การประกาศหนังสือต้องห้าม เป็นอำนาจของ ผบ.ตร โดยอาศัยอำนาจตาม พ.ร.บ.จดแจ้งการพิมพ์ 2550 ซึ่งต้องประกาศในราชกิจจานุเบกษาด้วย แต่เล่มนี้ไม่มีการประกาศตามหลักเกณฑ์ดังกล่าว มีแต่คำสั่งตำรวจลอย ๆ ว่าห้าม มีผลทางกฎหมายหรือไม่ ? 3) ตาม พรบ.จดแจ้งฯ ถ้าฝ่าฝืน คือ สั่งหรือนำเข้ามาเพื่อเผยแพร่ จำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับ.. แต่ครั้งนี้ศาลจำคุก 5 ปี (สารภาพเลยลดเหลือ 2 ปีครึ่ง) หมายความว่าอะไร ตกลงผิด 112 ? ถ้าใช่ ย้อนกลับไปดูคำถามข้อ 1) ใหม่”

อย่างไรก็ตาม ในคำฟ้องของโจทก์ระบุการฟ้องร้องอยู่หลายประเด็น แต่ยังคงให้น้ำหนักกับหนังสือต้องห้ามดังกล่าว ทำให้คำถามต่อหนังสือ The King Never Smiles ยังเป็นคำถามใหญ่ที่ยังไม่มีความชัดเจน

คำฟ้องลงวันที่ 17 สิงหาคม 2554 ระหว่างพนักงานอัยการ สำนักงานอัยการพิเศษฝ่ายคดีพิเศษ1 สำนักงานอัยการสูงสุด กับนายเลอพงษ์ (สงวนนามสกุล) หรือ สิน แซ่จิ้ว หรือ นายโจ กอร์ดอน

โดยระบุว่า ราชอาณาจักรไทยปกครองโดยระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช เป็นสมเด็จพระภัทรมหาราช พระมหากษัตริย์ผู้ทรงคุณอันประเสริฐ ผู้ใดจะละเมิดมิได้ และทรงอยู่เหนือคำติชมใดๆ ทั้งปวง เมื่อระหว่างวันที่ 2 พ.ย.50 ถึงวันที่ 24 พ.ค.54 เวลากลางวันและกลางคืนต่อเนื่องกัน จำลยได้บังอาจกระทำความผิดต่อกฎหมาย โดยบังอาจนำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์เกี่ยกับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งเป็นข้อความหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ อันเป็นความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร ตามประมวลกฎหมายอาญา โดยนำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ ลงในเว็บบล็อกไทยทีเคเอ็นเอสยูเอสเอ (ตามคำฟ้องระบุเป็น url – หมายหตุโดยประชาไท) และจำเลยยังทำจุดเชื่อมโยงให้บุคคลที่เข้าเว็บบอร์ดคนเหมือนกันทำการดาวน์โหลด โดยจำเลยใช้นามแฝงว่า นายสิน แซ่จิ้ว และมีคำนิยามเกี่ยวกับตัวเองว่า “กูไม่ใช่ฝุ่น....” (เซ็นเซอร์โดยประชาไท) และจำเลยอ้างตัวเป็นผู้แปลหนังสือต้องห้ามนำเข้ามาในราชอาณาจักรชื่อ “The King Never Smiles” (กษัตริย์ผู้ไม่เคยยิ้ม) จากฉบับภาษาอังกฤษเป็นฉบับภาษาไทย และจำเลยนำข้อความซึ่งเป็นคำแปลดังกล่าวลงเผยแพร่ในเว็บบอร์ดดังกล่าว ทำการเผยแพร่บทความที่มีลักษณะกล่าวพาดพิงวิพากษ์วิจารณ์พระมหากษัตริย์

ต่อมาจำเลยได้ทำความเชื่อมโยงเพื่อเผยแพร่หรือส่งต่อข้อความซึ่งเป็นข้อมูลคอมพิวเตอร์ดังกล่าวโดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงในราชอาณาจักรลงในเว็บไซต์ชุมชนฟ้าเดียวกัน หรือเว็บไซต์ชุมชนคนเหมือนกัน เพื่อให้บุคคลทั่วไปเข้าไปอ่านคำแปลในเว็บบล็อกดังกล่าว

จำเลยได้นำข้อมูลคอมพิวเตอร์ที่มีข้อความหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ โดยจำเลยเขียนบทความลงในเว็บบล็อกบาทเดียว (ในคำฟ้องระบุเป็น url – หมายเหตุประชาไท) ซึ่งมีข้อความ...... (เนื่องจากไม่สามารถเผยแพร่ข้อความซ้ำได้ จึงต้องสรุปความ– ประชาไท) เกี่ยวกับการวิพากษ์วิจารณ์สถาบันพระมหากษัตริย์ การปฏิวัติวัฒนธรรมโบราณ และสถานการณ์ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของสังคมไทยในช่วงผลัดเปลี่ยนรัชกาล

คำฟ้องระบุว่า การกระทำของจำเลยยังเป็นการทำให้ข้อมูลดังกล่าวปรากฏแก่ประชาชนอันมิใช่เป็นการกระทำภายในความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญ หรือมิใช่เพื่อแสดงความเห็นหรือติชมโดยสุจริต และเป็นการกระทำเพื่อให้เกิดความปั่นป่วนหรือกระด้างกระเดื่องในหมู่ประชาชนถึงขนาดที่จะก่อความไม่สงบขึ้นในราชอาณาจักร และเพื่อให้ประชาชนล่วงละเมิดกฎหมายแผ่นดิน อันเป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย

สำหรับต้นเรื่องของคดีความ ในคำร้องขอฝากขังครั้งที่หนึ่ง ซึ่งพนักงานสอบสวนคดีพิเศษยื่นต่อศาลนั้นได้ระบุไว้ว่า คดีพิเศษดังกล่าวเป็นกรณีเหตุเกิดนอกราชอาณาจักร สำนักงานอัยการสูงสุด มีหนังสือที่ อส 0025 (กต3)/9060 ลงวันที่ 28 ก.ค.53 มอบหมายให้พนักงานสอบสวน กรมสอบสวนคดีพิเศษ ทำการสอบสวนร่วมกับพนักงานอัยการ สำนักงานต่างประเทศ และพนักงานอัยการที่อัยการสูงสุดมอบหมาย

คำร้องยังระบุถึงผู้กล่าวหาด้วยว่า ศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน โดยพันเอก วิจารณ์ จดแตง เป็นผู้กล่าวหาที่ 1 ร่วมกับนายเกริกไชย ศรีศุกร์เจริญ จากกรมสอบสวนคดีพิเศษ ได้ร้องทุกข์กล่าวหาต่อพนักงานสอบวนคดีพิเศษ

ในคำบรรยายการกระทำความผิดของผู้ต้องหาในเอกสารดังกล่าวได้กล่าวถึงบล็อกบาทเดียวและเว็บบอร์ดฟ้าเดียวกัน โดยระบุว่านายสิน แซ่จิ้ว เป็นเจ้าของบล็อกบาทเดียวที่เผยแพร่เนื้อหาการแปลหนังสือเล่มนี้ และนำไปลิงก์ไปเผยแพร่ในเว็บบอร์ด


0000000


ก่อนหน้าที่จะถึงวันตัดสิน เราเข้าไปเยี่ยมเขาหลายครั้งในเรือนจำ เขาเป็นคนบุคลิกสุขุม และไม่ค่อยพูด ในช่วงแรกที่ถูกคุมขัง เขาป่วยหนักจากโรคเก๊าต์ และมีสภาพที่ย่ำแย่ทั้งจิตใจและร่างกาย จนต้องมีนักโทษพยุงปีกซ้ายขวามาพบญาติเนื่องจากเก๊าต์กำเริบหนัก ช่วงแรกโจไม่สามารถปรับตัวกับสภาพในเรือนจำได้ และไม่สามารถรับประทานอาหารและน้ำที่จัดให้ได้เลย กระทั่ง “พี่นุช” คอยขับรถระยะทางกว่า 200 กม. มาซื้อของกินของใช้ให้โดยตลอด จนเขาค่อยๆ ปรับตัวได้ในที่สุด

ในช่วงแรกเขาดูตั้งใจจะต่อสู้คดี แต่ผ่านมาระยะหนึ่ง พร้อมกับความพยายามประกันตัวนับสิบครั้ง ทำให้เขาตัดสินใจรับสารภาพ

เรื่องการไม่ได้ประกันตัวเป็นสิ่งที่โจเข้าใจไม่ได้ และมักจะพูดถึงมันเสมอ เขาว่าที่อเมริกาไม่มีทางทำแบบนี้ เพราะเขายังไม่ถูกตัดสินว่ากระทำผิดแต่อย่างใด

โจป่วยเป็นโรคความดันโลหิตสูงด้วย และไม่ค่อยไปรับยาที่โรงพยาบาลในเรือนจำ เจ้าหน้าที่จากสถานทูตอเมริกาที่คอยเข้าเยี่ยมเขาเป็นระยะบอกกับเขาว่าอย่างไรเสียเขาควรไปรับยาที่โรงพยาบาล คำตอบจากโจคือ การไปรับยานั้นต้องใช้เวลาเกือบทั้งวันรอคิว นอกจากนี้เขายังรับไม่ได้กับการปฏิบัติต่อคนนักโทษจากบุคคลากรที่นั่น

โจ ใช้ชีวิตอยู่อเมริกานาน เกือบ 30 ปี อาจจะนานเกินไปจนทำให้เขารู้สึกว่าเขาเป็นคนอเมริกันมากกว่าคนไทย เขาเดินทางเข้าประเทศไทยเมื่อราว 2 ปีก่อน เนื่องจากภรรยาของเขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง และเขาเองต้องการกลับมารักษาตัวในประเทศบ้านเกิดซึ่งค่ารักษาพยาบาลถูกกว่ามาก

“รู้สึกยังไงกับประเทศไทย” คำถามผ่านผนังกระจกกั้นในห้องเยี่ยม

“ประเทศนี้ดีทุกอย่าง แต่คนไทยเป็นคนไม่ยอมรับความจริง” “มองจากข้างนอกบรรยากาศเหมือนจะเปิดกว้าง แต่จริงๆ แล้ว ...ไม่” คำตอบลอดผ่านผนังกระจกกลับมา

เมื่อกลับมาอยู่บ้านที่จังหวัดนครราชสีมา โจหารายได้เล็กๆ น้อยๆ จากการสอนภาษาอังกฤษให้กับเด็กๆ รวมถึงผู้ใหญ่ที่สนใจ และมีงานอดิเรกเป็นการถ่ายภาพ จนกระทั่งถูกจับกุม ซึ่งในวันจับกุมเขาระบุว่าบ้านพี่น้องที่อยู่นอกเหนือหมายจับก็ถูกรื้อค้นด้วยเช่นเดียวกัน

เนื่องจากจำเลยตัดสินใจไม่ต่อสู้คดี ทำให้ผู้ที่สนใจติดตามกรณีนี้ซึ่งเกี่ยวพันกับ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ และเทคโนโลยี ไม่สามารถหาคำตอบในการเชื่อมโยงสู่การจับกุมได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทั้งหมดกระทำการในสหรัฐอเมริกา

สำหรับคำถามหลักๆ ของการสืบเสาะ โจระบุว่า เจ้าหน้าที่ถามเขาหลายอย่างเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว ซึ่งเป็นคำถามที่ไม่มีทางที่คนจะถามกันในประเทศที่เขาอยู่ นอกจากนี้ยังถามเขาว่า รู้จักกับทักษิณใช่ไหม, รู้จักแกนนำคนใดบ้าง ฯลฯ ซึ่งมันสร้างความประหลาดใจให้เขามากพอควร


00000000


ก่อนวันพิพากษา มีคนถามถึงความคาดหวังของผู้แปลหนังสือของสำนักพิพม์ Yale เล่มนี้

เขาบอกว่าเขาอยากกลับ “บ้าน” แล้วก็เล่าถึงบรรยากาศในรัฐโคโลลาโด สถานที่ที่เขาชอบไปซึ่งเป็นโบสถ์เก่าแก่อยู่บนภูเขาที่เงียบสงัด

“ผมอยากกลับไปให้ทันวัน Thanksgiving ผมอยากกลับไปใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบ”

วันขอบคุณพระเจ้าคือวันพฤหัสบดีสัปดาห์ที่ 4 ของเดือนพฤศจิกายน ..มันเลยมาแล้ว และไม่มีใครรู้ว่าเขาจะได้กลับเมื่อไร


***หมายเหตุ ขอขอบคุณข้อมูลบางส่วนจาก อานนท์ นำภา สำนักกฎหมายราษฎรประสงค์

ที่มา prachatai