News online

กลับไปยังหน้าหลักเพื่อสนทนา C-Box ดู TV และฟังวิทยุ ได้ที่

วันศุกร์ที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2554

แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์ : คาร์ล มาร์คซ์ & เฟรเดอริค เองเกิลส์

แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์

คาร์ล มาร์คซ์

เฟรเดอริค เองเกิลส์

แนะนำ “ แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์”

เนื่องในโอกาสครบรอบ 150 ปี


โดย ใจ อึ๊งภากรณ์

หลังจากที่ผู้นำหรือนักคิดทางการเมืองใด ๆ เสียชีวิตไป มักจะมีคนอ้างทฤษฎีของนักคิดเหล่านั้นในรูปแบบต่างๆ นานา เพื่อสนันสนุนจุดมุ่งหมายและผลประโยชน์เฉพาะของคนรุ่นใหม่ ในที่สุดความหมายแท้จริงของทฤษฎีดังกล่าวก็จะถูกบิดเบือนโดยสิ้นเชิง ในกรณีของคาร์ล มาร์คซ์ การบิดเบือนความคิดของเขาเกิดขึ้นก่อนที่เขาจะตายเสียอีก มาร์คซ์รำคาญพวกที่อ้างตัวเป็นชาวมาร์คซิสต์แล้วไปบิดบือนสิ่งที่เขาเขียนไว้ จนมาร์คซ์เองต้องเสนอกับเพื่อนว่า “ผมไม่รู้อะไรมากนอกจากรู้ว่าผมไม่ใช่นักคิดมาร์คซิสต์” แต่ร้ายกว่านั้น คาร์ล มาร์คซ ผู้ที่เป็นนักต่อสู้เพื่อเสรีภาพประชาธิปไตยและสังคมนิยมร่วมกับเพื่อนรัก เฟรเดอริค เองเกิลส์ คงจะไม่มีวันฝันว่าสักวันหนึ่งความคิดของเขาจะถูกอ้างในการสนับสนุนเผด็จการร้ายแรงที่กดขี่ ขูดรีด ชนชั้นกรรมาชีพผู้ใช้แรงงาน ดังที่เกิดขึ้นในประเทศรัสเซียหลังจากที่โจเซฟ สตาลิน ขึ้นมามีอำนาจ

การขึ้นมามีอำนาจของสตาลินในรัสเซีย หลังการเสียชีวิตของเลนิน ถือว่าเป็นจุดจบและความล้มเหลวในการปฏิวัติรัสเซียที่เริ่มใน ปี ค.ศ. 1917 และจบลงด้วยเผด็จการในปี 1928 ผู้นำพรรคบอลเชวิคที่นำการปฏิวัติในครั้งนั้นคือ เลนิน กับ ตรอทสกี เข้าใจดีว่าเขากำลังทำการปฏิวัติในประเทศด้อยพัฒนา เขายืนยันมาตลอดว่าถ้าไม่สามารถแพร่การปฏิวัติครั้งนั้นไปสู่เยอรมัน อังกฤษ หรือฝรั่งเศส การปฏิวัติจะล้มเหลวเพราะระบบทุนนิยมเป็นระบบโลก สังคมนิยมไม่สามารถอยู่รอดในประเทศเดียวได้นาน โดยเฉพาะในประเทศด้อยพัฒนา ถ้าระบบของประเทศอื่น ๆ เป็นทุนนิยมหมด

การขึ้นมามีอำนาจของสตาลินเป็นเครื่องพิสูจน์ความถูกต้องของ เลนินกับตรอทสกี เพราะถึงแม้ว่าเผด็จการ สตาลิน จะอ้างว่ากำลังสร้าง “ระบบสังคมนิยมในประเทศเดียว” ซึ่งขัดกับความคิดสากลของลัทธิมาร์คซอยู่แล้ว แต่แท้ที่จริงระบบที่สตาลินสร้างขึ้นในรัสเซียเป็นระบบเผด็จการ “ทุนนิยมโดยรัฐ” ( State Capitalism ) ที่มีการกดขี่กรรมกรและชาวนาและไม่แตกต่างจากระบบทุนนิยมตลาดเสรีมากเท่าไหร่

ลัทธิใหม่ของสตาลินซึ่งเป็นลัทธิชาตินิยมที่สนับสนุนการขูดรีดแรงงานยังคงใช้คำศัพย์ของสังคมนิยมหรือลัทธิมาร์คซ์ต่อไป เพื่อเป็นการหลอกลวงประชาชน ให้คิดว่าการปกครองของสตาลินมีความชอบธรรม ต่อมาลัทธิสตาลินก็เป็นต้นกำเนิดของสายความคิด เหมาเจ๋อตุง ในจีน และเป็นต้นกำเนิดของนโยบายที่ใช้ในพรรคคอมมิวนิสต์ต่างๆ ทั่วโลกรวมทั้งพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยด้วย

หลังการล่มสลายของระบบคอมมิวนิสต์สายสตาลินในรัสเซียและยุโรปตะวันออกในปี ค.ศ. 1989 และการปรับตัวเข้าหาระบบทุนนิยมตลาดเสรีของผู้นำจีน เวียตนาม และลาวในระยะเวลาเดียวกัน มักจะมีนักวิชาการที่มีความคิดความเข้าใจในทฤษฎีมาร์คซ์อย่างผิวเผิน เสนอว่าลัทธิมาร์คซ์หมดยุคหมดสมัยไปแล้ว แต่ถ้าท่านผู้อ่านได้อ่านหนังสือเล่มนี้ท่านคงจะเข้าใจดีว่าสิ่งที่ คาร์ล มาร์คซ์ กับ เฟรเดอริค เองเกิลส์ เขียนไว้ในปี ค.ศ. 1848 หนึ่งร้อยห้าสิบปีมาแล้ว ยังใช้เป็นประโยชน์ในการเข้าใจโลกปัจจุบันได้ดีกว่าทฤษฎีต่างๆ นานา ของฝ่ายที่สนับสนุนระบบทุนนิยมตลาดเสรีเสียอีก

ในปี พ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นปีแรกที่ชมรมหนังสือประชาธิปไตยแรงงาน จัดการพิมพ์แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์ฉบับภาษาไทยขึ้นมาอีกครั้ง โดยอาศัยงานที่ชาวคอมมิวนิสต์ไทยเคยตีพิมพ์ในอดีต ประเทศไทยตกอยู่ในภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจที่ร้ายแรง ซึ่งมีผลกระทบอย่างหนักกับชีวิตของผู้ใช้แรงงานและคนส่วนใหญ่ของสังคม ถึงแม้ว่านักวิชาการและนักการเมืองบางคนจะพยายามหาเหตุผลเฉพาะหรือหาตัวบุคคลมาโทษว่าเป็นผู้ก่อเหตุ แต่แท้ที่จริงแล้ววิกฤติการณ์ทางเศรษฐกิจครั้งนี้เพียงแต่เป็นหนึ่งในหลายๆ วิกฤติการณ์ที่เกิดขึ้นกับระบบทุนนิยมเป็นประจำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สาเหตุที่ระบบทุนนิยมเกิดวิกฤติเป็นระยะๆ ก็มีการเอ่ยถึงในหนังสือเล่มนี้ในส่วนที่พูดถึงแรงผลักดันที่มาจากการแข่งขันที่ไม่มีการวางแผนซึ่งทำให้นายทุนต้องลงทุนขยายกิจการจนมี สิ่งที่เรียกว่า

“โรคระบาดทางสังคมชนิดที่ทุกยุคทุกสมัยในอดีตเห็นเป็นปรากฏการณ์ที่เหลวไหลขึ้น ซึ่งก็คือโรคระบาดแห่งการผลิตล้นเกิน”


การผลิตล้นตลาดในภาคอสังหาริมทรัพย์ของไทย ซึ่งเป็นต้นเหตุให้เศรษฐกิจไทยพังลงมาในปีพ.ศ. 2540 เป็นตัวอย่างที่ดี มาร์คซ์กับเองเกิลส์มองว่าการแข่งขันในระบบตลาดของทุนนิยมเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะ

“ชนชั้นนายทุนมีแต่ทำให้เครื่องมือการผลิตพัฒนาขึ้น จากนั้นก็ทำให้ความสัมพันธ์ทางการผลิตและความสัมพันธ์ทางสังคมทั้งหมดปฏิวัติอยู่เรื่อยไปเท่านั้น ถ้ามิฉะนั้นแล้วก็จะดำรงอยู่ต่อไปไม่ได้”


และการที่ระบบทุนนิยมมีการแข่งขันอย่างสุดขีด ดุจรถไฟที่วิ่งบนรางโดยไม่มีคนขับจนตกเหวแห่งวิกฤติเศรษฐกิจ ก็เป็นเหตุผลหลักที่ชนชั้นกรรมาชีพต้องหาทางเปลี่ยนสังคมเป็นระบบสังคมนิยมแทนทุนนิยม เพราะระบบสังคมนิยมเป็นระบบที่จะมีการผลิตเพื่อตอบสนองความต้องการของคนส่วนใหญ่แทนที่จะผลิตเพื่อแข่งขันกอบโกยผลกำไร

ลัทธิมาร์คซ์ไม่ใช่เพียงวิธีการมองโลกของนักวิชาการหรือนักคิดฝ่ายซ้ายในมหาวิทยาลัยเท่านั้น มาร์คซ์เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า “ในอดีตนักปรัชญาเพียงแต่วิเคราะห์โลก แต่จุดมุ่งหมายที่สำคัญที่สุดคือการเปลี่ยนแปลงโลก”

แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์เป็นหนังสือที่คาร์ล มาร์คซ์ และเฟรเดอริค เองเกิลส์ เขียนเพื่อเป็นคำประกาศนโยบายของ "สันนิบาตคอมมิวนิสต์" องค์กรสากลที่ตั้งขึ้นมาเพื่อต่อสู้กับระบบทุนนิยมและเพื่อสร้างสังคมนิยม มาร์คซ์กับเองเกิลส์ไม่เคยพอใจที่จะนั่งเขียนและอ่านหนังสือในห้องสมุดอย่างเดียว ทฤษฎีมาร์คซ์ไม่มีความหมายถ้าไม่นำไปใช้ในการต่อสู้ในชีวิตประจำวันของแรงงาน

การเปลี่ยนแปลงสังคมใดๆ ในอดีต หรือที่เราเรียกว่า “ประวัติศาสตร์” มาร์ค กับเองเกิลส์มักจะมองว่าเป็นการกระทำของคนกลุ่มใหญ่ๆ และการเปลี่ยนแปลงในอดีตมาจากความขัดแย้งภายในของแต่ละสังคม:-

“ประวัติศาสตร์ของสังคมทั้งหมดที่ผ่านมาจนกระทั่งถึงบัดนี้ล้วนแต่เป็นประวัติศาสตร์แห่งการต่อสู้ทางชนชั้น เสรีชน กับทาส ผู้ดีกับสามัญชน เจ้าผู้ครองแคว้นกับทาสกสิกร นายช่างในสมาคมอาชีพกับลูกมือ สรุปแล้วก็คือ ผู้กดขี่กับผู้ถูกกดขี่ ต่างอยู่ในสถานะที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกันตลอดเวลา ดำเนินการต่อสู้ที่บางครั้งซ่อนเร้น บางครั้งเปิดเผยอยู่มิได้ขาด”


ความขัดแย้งภายในสังคมเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าความขัดแย้งทางชนชั้น การมองประวัติศาสตร์จากมุมมองแบบนี้จะแตกต่างจากการมองประวัติศาสตร์ของกระแสหลักในปัจจุบันสองประการ : - ประการแรกคือ วิธีการนำเสนอประวัติศาสตร์ในโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยที่มักพบในสังคมนี้ จะเน้นว่าประวัติศาสตร์เป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่ กษัตริย์ นายพลหรือนักการเมืองสร้างขึ้น โดยที่ไม่ให้ความสำคัญกับการกระทำของคนธรรมดาหรือมวลประชาทั้ง ๆ ที่ผู้นำชั้นสูงเพียงคนเดียวไม่มีวันสร้างประวัติศาสตร์ตามลำพังได้ :- ประการที่สอง กระแสหลักในปัจจุบัน โดยเฉพาะหลังการสิ้นสุดของสงครามเย็น มักเสนอว่าทุนนิยมเป็นระบบสูงสุดขั้นสุดท้ายของการพัฒนาสังคมมนุษย์ พูดง่าย ๆ ประวัติศาสตร์มนุษย์สิ้นสุดลง ณ บัดนี้ แน่นอนผู้ที่สนับสนุนระบบทุนนิยมต้องการที่จะเสนอว่าระบบนี้เปลี่ยนไปเป็นระบบอื่นไม่ได้ แต่ผู้ที่กล้าที่จะลืมตาวิเคราะห์มองโลกจริง จะเห็นว่าภายในระบบทุนนิยมมีสองชนชี่นใหญ่ๆ ที่ “เป็นปฏิปักษ์ต่อกันอยู่ตลอดเวลา” นั้นคือชนชั้นนายทุนและชนชั้นกรรมาชีพ และความขัดแย้งระหว่างสองชนชั้นหลักนี้จะเป็นแรงผลักดันให้สภาพสังคมปัจจุบันเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ

ข้อวิจารณ์ลัทธิมาร์คซ์ข้อหนึ่งที่เรามักจะได้ยินบ่อยๆ คือคนที่วิจารณ์ว่าในโลกจริงชนชั้นกรรมาชีพไม่ได้มีจิตสำนึกที่จะต่อสู้ทางชนชั้นกับชนชั้นนายทุน ฉะนั้นเขาจะสรุปว่าความคิดลัทธิมาร์คซ์น่าจะผิด แต่ถ้าเราอ่านผลงานของมาร์คซ์เขาจะพูดถึงการต่อสู้ทางชนชั้นที่ “บางครั้งซ่อนเร้นบางครั้งเปิดเผย” การต่อสู้แบบซ่อนเร้นจะมีจุดเริ่มต้นตั้งแต่วินาทีแรกของเช้าวันจันทร์ซึ่งเป็นเวลาที่คนงานธรรมดาเบื่อหน่ายกับการที่ตนต้องตื่นไปทำงานอีกหนึ่งอาทิตย์ ความเบื่อหน่ายดังกล่าวอาจไม่ระเบิดขึ้นเป็นการนัดหยุดงานหรือการปฏิวัติในกรณีส่วนใหญ่ แต่เป็นสิ่งที่เราปฏิเสธไม่ได้ นอกจากนี้ในหนังสือเล่มนี้ มาร์คซ์กับเองเกิลส์ ยังเขียนถึงอุปสรรคในการรวมตัวกันของขบวนการแรงงานและอุปสรรคในการสร้างจิตสำนึกในการต่อสู้ทางชนชั้น :-

“การที่ชนชั้นกรรมาชีพจัดตั้งเป็นชนชั้นและแล้วจัดตั้งขึ้นเป็นพรรคการเมืองนี้ถูกทำลายอยู่มิได้ขาดอันเนื่องมาจากการแข่งขันกันเองของกรรมกร”

ถ้าเราย้อนกลับไปพิจารณาความไม่พอใจที่คนส่วนใหญ่รู้สึกกับงานที่ตนต้องทำเพื่อเลี้ยงชีพ หรือที่นักวิชาการสายมาร์คซ์ซิสต์เรียกว่าความแปลกแยกห่างเหินจากงาน จะพบว่ามาร์คซ์กับเองเกิลส์เข้าใจเรื่องนี้ดี :-

“เนื่องจากการใช้เครื่องจักรได้แพร่หลายออกไปและการแบ่งงานได้พัฒนาไป การใช้แรงงานของชนกรรมาชีพก็ได้สูญเสียอิสระทั้งปวงไป…. กรรมกรได้กลายเป็นเครื่องพ่วงอย่างหนึ่งของเครื่องจักรไป”

ซึ่งจะเห็นได้ว่าระบบทุนนิยม นอกจากจะขูดรีดกรรมกรแล้ว ยังทำลายคุณค่าทางจิตใจของงาน และเนื่องจากงานเป็นสิ่งที่สร้างโลกและแยกมนุษย์ออกจากสัตว์ก็ยังทำให้คุณค่าของความเป็นมนุษย์ของคนส่วนใหญ่ถูกทำลายไปด้วย

มาร์คซ์กับเองเกิลส์ให้เกียรติกับความสามารถของคนงานธรรมดาหรือประชาชนรากหญ้าตลอด เขาเน้นว่าสังคมนิยมจะต้องสร้างจากฝีมือของกรรมาชีพเอง จากล่างสู่บน ไม่ใช่ผู้นำชั้นสูงสร้างแล้วยกให้ชนชั้นกรรมาชีพเพื่อความสุขของมวลประชา ดังที่พวกนักสังคมนิยมปฏิรูปหรือคอมมิวนิสต์สายสตาลินเสนอ มาร์คซ์กับเองเกิลส์ เน้นว่าสังคมนิยมซึ่งเป็นสังคมของอนาคต จะเป็นการกระทำของคนส่วนใหญ่ :-

“การเคลื่อนไหวทั้งปวงในอดีต ล้วนแต่เป็นการเคลื่อนไหวของคนส่วนน้อยหรือเพื่อผลประโยชน์ของคนส่วนน้อย การเคลื่อนไหวของชนชั้นกรรมาชีพเป็นการเคลื่อนไหวที่อิสระของคนส่วนใหญ่”

และในเมื่อสังคมนิยมเป็นการกระทำของคนส่วนใหญ่ นอกจากจะเป็นระบบที่เป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์ที่สุดแล้ว ยังเป็นระบบที่มีการผลิตเพื่อตอบสนองความต้องการจริง ๆ ของมนุษย์ทั้งปวง :-

“ในสังคมชนชั้นนายทุน แรงงานที่มีชีวิตเป็นเพียงปัจจัยอย่างหนึ่งซึ่งเพิ่มพูนแรงงานที่สะสมขึ้นในอดีตเท่านั้น ในสังคมคอมมิวนิสต์แรงงานที่เคยสะสมขึ้นแล้วเป็นเพียงปัจจัยอย่างหนึ่งสำหรับการขยายเพิ่มความอุดมสมบูรณ์เพื่อยกระดับชีวิตความเป็นอยู่ของกรรมาชีพเท่านั้น

ฉะนั้นในสังคมชนชั้นนายทุน อดีตครอบงำปัจจุบัน

ในสังคมคอมมิวนิสต์ ปัจจุบันครอบงำอดีต”


“แรงงานสะสม” หรือ “อดีต” ในที่นี้หมายถึงเครื่องจักรและวัตถุต่างๆ ที่แรงงานในอดีตสร้างขึ้นมา มาร์คซ์กับเองเกิลส์ เสนอว่าในสังคมนายทุนแรงงานเป็นเพียงทาสของเครื่องจักรและวัตถุต่างๆ ที่แรงงานในอดีตสร้างขึ้นมา แต่ในสังคมมิวนิสต์หรือสังคมนิยมในอนาคต เครื่องจักรและวัตถุจะเป็นทาสในการตอบสนองความต้องการปัจจุบันของคนส่วนใหญ่

นักวิชาการสมัยนี้มักจะเสนอว่าในโลกปัจจุบันลัทธิมาร์คซ์ใช้ไม่ได้เพราะกรรมกรหรือกรรมาชีพกำลังสูญหายไป หรือเป็นส่วนของสังคมที่ไม่มีพลัง และเขามักจำกัดความชนชั้นกรรมาชีพด้วยความผิวเผินโดยมองว่าวิถีชีวิต เช่น ระดับค่าจ้าง การแต่งกาย หรือสถานที่ทำงาน เป็นเรื่องหลัก แต่มาร์คซ์นิยา “กรรมกรหรือกรรมาชีพ” ว่าเป็นประชาชนที่ไม่มีอำนาจควบคุมปัจจัยการผลิต ต้องออกไปขายแรงงานกายหรือแรงงานสมองเพื่อเลี้ยงชีพ ฉะนั้นคนงานในโรงงาน คนขับรถเมล์ พนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้าราชการชั้นผู้น้อย พนักงานธนาคาร พนักงานขายของตามร้านค้า ครูบาอาจารย์ แพทย์พยาบาล หรือบุรุษไปรษณีย์ ล้วนแต่เป็นชนชั้นกรรมาชีพทั้งนั้น จิตสำนึกของเขาที่ทำให้เขารู้ตัวว่าเป็นคนกรรมาชีพหรือไม่ ไม่ได้เปลี่ยนความสัมพันธ์ที่คนเหล่านั้นจะมีกับระบบการผลิตแต่อย่างใด มาร์คซ์และเองเกิลส์ เข้าใจดีว่า :-

“ชนชั้นนายทุนหรือนัยหนึ่งทุน ยิ่งพัฒนา ชนชั้นกรรมาชีพ หรือนัยหนึ่งชนชั้นกรรมกรสมัยใหม่ ก็พัฒนาไปในระดับเดียวกันด้วย”


ในระยะเวลา 150 ปี หลังจากที่ มาร์ค กับเองเกิลส์ เขียนหนังสือเล่มนี้ ระบบทุนิยมของโลกได้พัฒนาอย่างรวดเร็ว และควบคู่กันไปกับการพัฒนาของทุนนิยม ชนชั้นกรรมาชีพก็ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นคนส่วนใหญ่ของโลกเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์มนุษย์ในปี พ.ศ. 2541 ตอนนี้ประเทศเกาหลีใต้เพียงประเทศเดียวมีคนงานมากกว่าคนงานทั้งโลกในสมัยของ มาร์คซ์กับเองเกิลส์

นักวิชาการหลายคนในสมัยนี้มักจะพูดตลอดเวลาถึงการขยายตัวของทุนข้ามชาติ และเทคโนโลยีจนเกิดสภาพโลกาภิวัฒน์ขึ้น เดี๋ยวนี้เราไม่สามารถอ่านบทความที่ไหนที่ไม่พูดถึงโลกาภิวัฒน์และเสนอว่าเป็นเรื่อง “ใหม่” ที่ก่อให้เกิดปัญหาใหม่ๆ ทางเศรษฐกิจและสังคม แต่ท่านผู้อ่านที่อ่านหนังสือเล่มนี้ จะค้นพบข้อเขียนของ มาร์คซ์และเองเกิลส์ ที่เขียนมา 150 ปีมาก่อน: -

“ความสัมพันธ์ทั้งปวงที่ก่อรูปขึ้นใหม่ยังไม่ทันจะคงตัวก็เก่าล้าสมัยแล้ว สิ่งที่คงตัวทั้งปวงอันตรธานไป”

“ความต้องการที่จะขยายแหล่งจำหน่ายผลิตภัณฑ์อยู่เรื่อยๆ บังคับให้ชนชั้นนายทุนต้องวิ่งเต้นไปตามที่ต่างๆ ทั่วโลก ชนชั้นนี้ต้องไปตั้งหลักแหล่งทั่วทุกแห่ง ไปเปิดกิจการขึ้นทั่วทุกแห่ง และไปสร้างความสัมพันธ์ขึ้นทั่วทุกแห่ง

เนื่องจากได้เปิดตลาดโลกขึ้น ชนชั้นนายทุนจึงทำให้การผลิตและอุปโภคบริโภคของประเทศทั้งปวงมีลักษณะเดียวกันทั่วโลก”


เนื่องจากระบบทุนนิยมเป็นระบบโลกมาตั้งแต่สมัยของ มาร์คซ์และเองเกิลส์ และเนื่องจากเศรษฐกิจสังคมของแต่ละประเทศมีความผูกพันกันอย่างใกล้ชิด สิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศใดประเทศหนึ่งจะมีผลกระทบกับประเทศอื่นเสมอ ตัวอย่างที่ดีก็คือวิกฤติทางเศรษฐกิจการเงินที่เกิดขึ้นกับประเทศไทย ในปีพ.ศ. 2540 ซึ่งมีผลกระทบกับระบบการเงินในประเทศเพื่อนบ้าน และมีผลกระทบกับราคาหุ้นในตลาดหุ้นของตะวันตก

สาเหตุหนึ่งที่องค์กรทุนระหว่างประเทศ ไอ เอ็ม เอฟ ต้องการเข้ามามีบทบาทในการกำหนดนโยบายเศรษฐกิจของไทยตอนนั้น ก็เพราะนายทุนระดับโลกกังวลถึงความสับสนปั่นป่วนในตลาดโลกที่จะนำผลกระทบร้ายแรงสู่เศรษฐกิจของประเทศอื่นๆ นอกเหนือจากประเทศไทย และวิธีแก้ปัญหาขององค์กร ไอ เอ็ม เอฟ จะเป็นวิธีแก้ปัญหาเพื่อผลประโยชน์ของนายทุนโลก ไม่ว่าจะเป็นนายทุนไทย นายทุนญี่ปุ่น หรือนายทุนสหรัฐ วิธีแก้ปัญหาของอค์กร ไอ เอ็ม เอฟ จะทำให้คนกรรมาชีพเดือดร้อนเสมอ พวกนายทุนมักอ้างเรื่องการ “ รักชาติ “ แต่จริงๆ แล้ว นายทุนทุกแห่งไม่มีชาติ มีแต่ผลประโยชน์ของชนชั้นนายทุน นโยบายชาตินิยมของเขาเป็นเครื่องมือในการหลอกลวงชนชั้นกรรมาชีพ เพื่อไม่ให้รวมตัวกันต่อสู้ทางชนชั้นในระดับสากล ด้วยเหตุนี้ มาร์คซ์กับเองเกิลส์ จึงเสนอว่า : -

“ในการต่อสู้ของชนกรรมาชีพประเทศต่างๆ ชาวพรรคคอมมิวนิสต์เน้นและยืนหยัดในผลประโยชน์ร่วมของชนชั้นกรรมาชีพทั้งชนชั้นโดยไม่แบ่งชนชาติ”

“กรรมกรไม่มีปิตุภูมิ”


ในเรื่องนโยบายชาตินิยม นักเคลื่อนไหวชาวมาร์คซ์จะแตกต่างจากพวกพรรคคอมมิวนิสต์สายสตาลิน เช่น พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยที่เน้นการรักชาติเป็นหลัก และจะแตกต่างจากพวกสังคมนิยมปฏิรูปที่พูดถึงผลประโยชน์ร่วมของประชาชนทั้งชาติโดยไม่แบ่งชนชั้น นักสังคมนิยมปฏิรูป เช่นพวกพรรคแรงงานอังกฤษ กับออสเตรเลีย หรือพวกพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยในญี่ปุ่น ฝรั่งเศส หรือเยอรมัน จะเน้นเรื่องการลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกรัฐสภา เขามักจะเสนอว่า การเข้าไปมีเสียงข้างมาในรัฐสภาจะทำให้ชนชั้นกรรมาชีพมีอำนาจรัฐและสร้างระบบสังคมนิยมได้ แต่ประสบการณ์จากโลกจริงแสดงให้เราเห็นว่าไม่มีกรณีใดทั้งสิ้นที่พรรคปฏิรูปสามารถเปลี่ยนทุนนิยมเป็นสังคมนิยมได้โดยผ่านรัฐสภา ทั้งนี้เพราะรัฐและกลไกทั้งหมดของรัฐ ซึ่งรวมถึงรัฐสภา ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของชนชั้นนายทุนหรืออำมาตย์ :-

“อำนาจรัฐสมัยใหม่เป็นเพียงคณะกรรมการจัดการธุรกิจร่วมกันของชนชั้นนายทุนทั้งชนชั้นเท่านั้นเอง”

ถึงแม้ว่านักวิชาการของฝ่ายทุนจะอ้างว่ารัฐในระบบประชาธิปไตยทุนนิยมเป็นรัฐของมวลประชาก็ตาม แต่เมื่อคนธรรมดามีปัญหาเดือดร้อนมักจะพบว่ารัฐเข้าข้างนายทุน คนรวย และผู้มีอิทธิพลทั้งปวง และช่วยเหลือพวกนี้ในการกดขี่ขูดรีดชนชั้นกรรมาชีพ ในที่ประชุมคนงานย่านรังสิตมีคนงานคนหนึ่งยืนพูดความจริงว่า “กฎหมายต่างๆ เป็นดาบที่รัฐยื่นให้นายจ้างเพื่อฟันคนงาน” และ เลนิน ผู้นำการปฏิวัติรัสเซียก็เสนอเช่นเดียวกันว่ารัฐคือเครื่องมือที่ชนชั้นปกครองใช้เพื่อกดขี่ชนชั้นอื่นๆ ฉะนั้นถ้าชนชั้นกรรมาชีพจะเปลี่ยนแปลงสังคมจากทุนนิยมเป็นสังคมนิยม จะต้องปฏิวัติโครงสร้างเก่าทั้งหมดและสร้างโครงสร้างใหม่ของรัฐกรรมาชีพเอง การอาศัยอำนาจรัฐสภาในระบบทุนนิยม ซึ่งเป็นภาพลวงตาจะใช้ไม่ได้แน่นอน

มาร์คซ์กับเองเกิลส์ ไม่ได้เพียงแต่สนใจเรื่องปากท้องหรือเรื่องเศรษฐกิจของชนชั้นกรรมาชีพเท่านั้น เขาเข้าใจดีว่าชนชั้นกรรมาชีพถูกแบ่งแยกระหว่างชายและหญิง และผู้หญิงในสังคมทุนนิยมจะถูกกดขี่เป็นพลเมืองชั้นสองเสมอ เองเกิลส์ได้พยายามศึกษาต้นกำเนิดของการที่ผู้หญิงถูกกดขี่ในงานของเขาชื่อ “กำเนิดครอบครัวทรัพย์สินส่วนตัวและรัฐ” โดยที่เองเกิลส์วิเคราะห์ว่าในสังคมดั้งเดิมของมนุษย์ตามธรรมชาติ มนุษย์จะไม่ถูกแบ่งแยกทางชนชั้น ไม่มีรัฐ ไม่มีทรัพย์สินส่วนตัว และผู้ชายกับผู้หญิงมีสิทธิเท่าเทียมกัน แต่เนื่องจากมีการพัฒนาของระบบเกษตรกรรม และเริ่มมีการแบ่งชนชั้นและแย่งชิงทรัพย์สินส่วนตัวกัน นอกจากจะมีการกดขี่ทางชนชั้นกำเนิดขึ้นมา ยังมีการกดขี่ทางเพศเกิดขึ้นด้วย ในสังคมปัจจุบันสถาบันหลักที่เป็นเครื่องมือของชนชั้นนายทุนในการกดขี่ผู้หญิงคือสถาบันครอบครัว ฉะนั้นมาร์คซ์กับเองเกิลส์เข้าใจดีว่าสถาบันครอบครัวในรูปแบบปัจจุบันจะต้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถ้าการกดขี่ทางเพศจะหมดหายไป

ในหนังสือเล่มนี้ มาร์คซ์กับเองเกิลส์ โต้ตอบพวกอนุรักษ์นิยมที่โจมตีชาวคอมมิวนิสต์ว่าคอมมิวนิสต์ต้องการทำลายความดีงามของสถาบันครอบครัว โดย มาร์คซ์กับเองเกิลส์โต้กลับไปว่า :-

“ความผูกพันทั้งปวงทางครอบครัวของชนชั้นกรรมาชีพ ถูกทำลายอันเนื่องมาจากการพัฒนาของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่หนักยิ่งขึ้น และลูกๆ ของพวกเขาจะถูกเปลี่ยนเป็นเป้าการซื้อขายและเครื่องมือการใช้แรงงานล้วนๆ”


ในสังคมไทยปัจจุบันพวกนายทุนและผู้ปกครองประเทศที่มีนโยบายอนุรักษ์นิยมซึ่งอ้างอยู่เสมอว่าเราควร “ถนอมสถาบันครอบครัวไว้” เป็นคนที่รักษาศีลธรรมจารีตเองไม่ได้ในชีวิตส่วนตัว และเป็นผู้ที่ทำลายครอบครัวของคนงานในรูปธรรมโดยการสร้างสภาพสังคมไทยที่มีการใช้แรงงานเด็ก การซื้อขายเพศ การบังคับใช้ชั่วโมงการทำงานนานเกินไป และการทำลายชีวิตครอบครัวในหมู่บ้านต่างๆ ที่เกิดขึ้น เมื่อคนหนุ่มสาวต้องไปหางานทำในเมือง พวกผู้ปกครองของเราไม่เคยสนใจที่จะถนอมครอบครัวโดยการลดชั่วโมงการทำงาน หรือการจัดตั้งระบบรัฐสวัสดิการที่ดูแลเด็กและคนชรา แต่ภายใต้ระบบสังคมนิยมมนุษย์ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง เด็กหรือผู้ใหญ่ จะสามารถพัฒนาตัวเองให้ถึงขั้นสุดยอดด้วยเสรีภาพอันแท้จริง

พวกฝ่ายซ้ายของไทยในอดีตที่อ้างว่าอิงความคิดของ มาร์คซ์ เช่นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ไทย มักจะให้ความสำคัญกับชาวนาและชาวชนบทมากกว่าชนชั้นกรรมาชีพ ซึ่งตามหลักการเศรษฐกิจแล้วมักจะเป็นชาวเมือง มาร์คซ์อธิบายตลอดเวลาว่าชาวนาไม่เหมือนกับชนชั้นกรรมาชีพ ชาวนาเป็นชนชั้นผู้ประกอบการย่อยหรือนักธุรกิจรายย่อยชนิดหนึ่ง โดยเฉพาะผู้ที่มีที่ดินซึ่งถือว่าเป็นปัจจัยการผลิตชนิดหนึ่ง มาร์คซ์กับเองเกิลส์เน้นเสมอว่าระบบสังคมนิยมในอนาคตเป็นระบบที่สร้างขึ้นโดยกรรมกรชนชั้นกรรมาชีพหลังจากที่มีการพัฒนาระบบทุนนิยม ฉะนั้นการต่อสู้เพื่อสังคมนิยมจะมีสมรภูมิหลักอยู่ในเมือง สังคมไทยปัจจุบันใกล้จะเป็นสังคมอุตสาหกรรมเต็มรูปแบบ คนส่วนใหญ่ในประเทศไทยทำงานนอกภาคเกษตร เราไม่สามารถย้อนกลับสู่สภาพสังคมดั้งเดิมได้ นอกจากนี้สภาพสังคมเดิมของไทยในชนบทก็ไม่ได้อุดมสมบูรณ์มีความสุข ไร้การกดขี่ หรือการขูดรีด ตามที่นักวิชาการเพ้อฝันหรือองค์กรพัฒนาเอกชนบางกลุ่มเสนอ ความคิดของ มาร์คซ์และเองเกิลส์ เป็นความคิดที่ใช้เดินหน้าไปสู่สังคมในอนาคต เขาเข้าใจดีถึงความยากลำบากของสังคมชนบทดั้งเดิมและสนันสนุนการเปลี่ยนแปลงที่มุ่งไปสู่สังคมอุตสาหกรรมของเมืองในขั้นตอนแรก : -

“ชนชั้นนายทุนทำให้ชนบทต้องยอมขึ้นต่อการปกครองของเมือง ชนชั้นนี้ได้สร้างเมืองอันใหญ่โตขึ้น ได้ทำให้ประชากรในเมืองเพิ่มมากขึ้นกว่าประชากรในชนบทมากมาย อันเป็นเหตุให้พลเมืองจำนวนมากพอดูส่วนหนึ่งพ้นจากภาวะโง่เง่าของชีวิตชนบท”


สรุปแล้วความคิดของมาร์คซ์ และเองเกิลส์ที่ใครๆ เรียกรวมๆ ว่า “ลัทธิมาร์คซ์” เป็นความคิดสำหรับโลกปัจจุบันและอนาคต เป็นความคิดที่เน้นความสามารถของผู้น้อยในสังคม ที่จะรวมตัวกันเปลี่ยนสังคมของระบบทุนนิยมเพื่อสร้างเสรีภาพ สันติภาพ และการผลิตที่ตอบสนองความต้องการของคนส่วนใหญ่ในระบบสังคมนิยม การบิดเบือน ปกปิดหรือห้ามปรามไม่ให้เราอ่านและเข้าใจความหมายแท้ของลัทธิมาร์คซ์เป็นความพยายามของชนชั้นนายทุนที่จะปกป้องรักษาอำนาจเผด็จการทางเศรษฐกิจของเขา เป็นการปกป้องอภิสิทธิ์ของเขาที่จะขูดรีดเราต่อไป และเป็นการอนุรักษ์ระบบปัจจุบันที่ทำลายคุณค่าของความเป็นมนุษย์ของคนส่วนใหญ่ในสังคม

หนังสือแถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์ของมาร์คซ์และเองเกิลส์เป็นเปลวไฟที่ส่องทางให้เราต่อสู้เพื่อสังคมที่เป็นธรรม สักวันหนึ่งกรรมาชีพจะครองโลก และเมื่อนั้นเราจะมีประชาธิปไตยที่แท้จริง

ใจ อึ๊งภากรณ์

มกราคม 2541

เชิญดาวน์โหลดไฟล์ "แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์" ที่นี่


ที่มา redthaisocialist (กลุ่มแดงสาธารณรัฐกับรัฐสวัสดิการ
)

วันพุธที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2554

คดี 112 : กรณีสุรพศ ทวีศักดิ์ "นักปรัชญาชายขอบ"

สภ.ร้อยเอ็ด ออกหมายเรียก ‘สุรพศ-นักปรัชญาชายขอบ’ เหยื่อ ม.112 คนล่าสุด
Wed, 2011-12-07 15:47


ตำรวจภูธรจังหวัดร้อยเอ็ดออกหมายเรียกนายสุรพศ ทวีศักดิ์ อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต ศูนย์การศึกษาหัวหิน ผู้เขียนบทความประจำเกี่ยวกับพุทธศาสนาในเว็บไซต์ประชาไท และบทความการเมืองโดยใช้นามแฝงว่า “นักปรัชญาชายขอบ” โดยหมายเรียกดังกล่าวลงวันที่ 22 พ.ย.2554 ในข้อหา “หมิ่นประมาท ดูหมิ่นพระมหากษัตริย์ฯ” ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112

เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2554 ที่ผ่านมาเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบได้นำหมายเรียกซึ่งออกโดย ตำรวจภูธรจังหวัดร้อยเอ็ด ให้นายสุรพศ ทวีศักดิ์ ผู้ต้องหาไปพบ พ.ต.อ.ภัทราวุธ เอื้อมศศิธร หัวหน้าพนักงานสอบสวน ในวันที่ 7 ธันวาคม 2554 ในข้อหา “หมิ่นประมาท ดูหมิ่นพระมหากษัตริย์ฯ” ณ สถานีตำรวจภูธรจังหวัดร้อยเอ็ด

นายสุรพศ เปิดเผยว่า เบื้องต้นทราบจากทางเจ้าหน้าที่ตำรวจว่า ข้อความที่ถูกร้องทุกข์กล่าวโทษคือข้อความที่โพสต์ในชื่อ ‘นักปรัชญาชายขอบ’ ซึ่งโพสต์แสดงความเห็นท้ายบทความชื่อ “จะจัดวางตำแหน่งแห่งที่ของสถาบันกษัตริย์ในสังคม-การเมืองไทยอย่างไร?” ของอาจารย์สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล ที่เผยแพร่ในประชาไท เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2553 โดยก่อนหน้านี้ มีเจ้าหน้าที่ตำรวจติดต่อขอข้อมูลมาทางมหาวิทยาลัยตั้งแต่วันที่ 6 ตุลาคม 2553 และได้ทำหนังสือชี้แจงไปแล้วตั้งแต่นั้น แล้วเรื่องก็เงียบไป จนกระทั่งมีหมายเรียกมานี้

อย่างไรก็ตาม นายสุรพศ เปิดเผยถึงการเข้าพบพนักงานสอบสวนตามหมายเรียกว่า เนื่องจากได้รับหมายเรียกกระชั้นเกินไป ทำให้ไม่มีเวลาเพียงพอในการเตรียมการ ประกอบกับมีภารกิจจำเป็น จึงได้ขอเลื่อนนัดตามหมายเรียก โดยขอไปพบพนักงานสอบสวนภายในเดือนมกราคม 2555

รายงานข่าวแจ้งว่า การตกเป็นผู้ถูกกล่าวหาครั้งนี้มาจากการแจ้งความของผู้ใช้นามแฝงว่า ‘ไอแพด’ ซึ่งแสดงความอาฆาตมาดร้ายต่อผู้ถูกกล่าวหาในการแสดงความคิดเห็นท้ายบทความ อย่างไรก็ตามในการแจ้งความ ปรากฏชื่อของนายวิพุธ สุขประเสริฐ เป็นผู้แจ้งความ

จาก prachatai

................................................

สุรพศ ทวีศักดิ์: คำแถลงกรณี 'การถูกคุกคามเสรีภาพทางวิชาการด้วย ม.112'
Wed, 2011-12-07 15:54

นายสุรพศ ทวีศักดิ์
อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต ศูนย์การศึกษาหัวหิน



เมื่อวันศุกร์ที่ 2 ธันวาคม 2554 เวลา 12.30 น. ได้มีเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบมาขอพบผม ณ ที่ทำงาน เพื่อแจ้งหมายเรียกผู้ต้องหาสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ออกโดยตำรวจภูธรจังหวัดร้อยเอ็ด ลงวันที่ 22 พ.ย.2554 ในข้อหา “หมิ่นประมาท ดูหมิ่นพระมหากษัตริย์ฯ” โดยให้ผู้ต้องหาไป ณ ที่ตำรวจภูธรจังหวัดร้อยเอ็ด พบ พ.ต.อ.ภัทราวุธ เอื้อมศศิธร หัวหน้าพนักงานสอบสวน ในวันที่ 7 ธันวาคม 2554 เวลา 09.00 น.แต่เนื่องจากได้รับหมายเรียกกระชั้นมากเกินไป ทำให้ไม่มีเวลาเพียงพอในการเตรียมการ ประกอบกับมีภารกิจจำเป็น ผมจึงขอเลื่อนนัดตามหมายเรียกโดยขอไปพบพนักงานสอบสวนภายในเดือนมกราคม 2555

ข้อเท็จจริงคือ ผมเองเขียนบทความลงประชาไทอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ช่วงหลังเหตุการณ์ “สงกรานต์เลือด ปี 2552” โดยใช้ชื่อจริงในการเขียนบทความทางพุทธศาสนาและสังคม และใช้นามปากกา “นักปรัชญาชายขอบ” ในการเขียนบทความทางการเมือง และเป็นธรรมดาของการเขียนบทความในประชาไทที่จะมีการโพสต์แสดงความคิดเห็น หรือถกเถียงโต้ตอบกันอย่างเสรีท้ายบทความ ระหว่างคนอ่านด้วยกันเอง หรือระหว่างคนอ่านกับเจ้าของบทความ ซึ่งผมเองก็ได้โพสต์แสดงความเห็น และถกเถียงแลกเปลี่ยนกับคนอื่นๆ ทั้งในชื่อจริงและนามปากกาดังกล่าวอยู่บ่อยๆ

ในกรณีที่ถูกแจ้งความ เท่าที่ผมทราบเบื้องต้นจากทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ ข้อความที่ถูกแจ้งหมิ่นฯ คือข้อความที่โพสต์ในชื่อ ‘นักปรัชญาชายขอบ’ ซึ่งโพสต์แสดงความเห็นท้ายบทความชื่อ “จะจัดวางตำแหน่งแห่งที่ของสถาบันกษัตริย์ในสังคม-การเมืองไทยอย่างไร?” ของอาจารย์สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล ที่เผยแพร่ในประชาไท เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2553 และเรื่องนี้ก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจติดต่อขอข้อมูลมาทางมหาวิทยาลัยตั้งแต่วันที่ 6 ตุลาคม 2553 และผมเองก็ทำหนังสือชี้แจงไปแล้วตั้งแต่นั้น แล้วเรื่องก็เงียบไป

แต่อยู่ๆ ก็มาดำเนินคดีกับผมเอาตอนนี้ ตอนที่เราได้รัฐบาลที่ชนะการเลือกตั้งด้วยการต่อสู้ที่ชู “ธงประชาธิปไตย” และ “ธงความยุติธรรม” ซึ่งมีทั้งนักวิชาการและประชาชนจำนวนมากที่เสี่ยงมากบ้างน้อยบ้าง “ร่วมต่อสู้” ตามกำลังของตนเองภายใต้ “ธง” ดังกล่าว และในกรณีของผมเอง ตำรวจจากส่วนกลางมาขอข้อมูลจากทางมหาวิทยาลัย ผมจึงแปลกใจว่า เหตุใดจึงมาดำเนินคดีเอาตอนนี้ ตอนที่เราเชื่อว่าได้ “รัฐบาลประชาธิปไตย” และทำไมไม่ดำเนินคดีที่สวนกลาง แต่กลับโยนเรื่องกลับไปดำเนินคดีที่ร้อยเอ็ด

ส่วนข้อความที่ถูกแจ้ง ผมคงพูดในรายรายละเอียดไม่ได้ คงพูดเพียงกว้างๆ ได้ว่า เนื้อหาสำคัญของข้อความนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับประเด็นถกเถียงทางวิชาการที่เป็นสาธารณะอยู่แล้ว แม้สื่อกระแสหลักจะยังไม่ถกเถียงเรื่องนี้แพร่หลาย แต่ก็มีแพร่หลายใน social media อยู่แล้ว ผมมั่นใจว่าข้อความดังกล่าวไม่ได้มีความหมายหรือแสดงถึงเจตนาหมิ่นเบื้องสูงแต่อย่างใด เนื่องจากเป็นข้อเสนอในการแลกเปลี่ยนท้ายบทความเชิงวิชาการว่า “กติกา” เกี่ยวกับสถานะ อำนาจ บทบาทของสถาบันกษัตริย์ภายใต้ระบอบประชาธิปไตยในอนาคตควรเป็นอย่างไร โดยไม่มีคำกล่าวหา หรือคำไม่สุภาพใดๆ ที่พาดพิงถึงพระมหากษัตริย์ในฐานะ “ตัวบุคคล”

ผมขอพูดในเชิงอุปมาอุปไมยว่า สมมติว่าผมรู้ว่าในทางพุทธศาสนามีศีลห้ามพระสงฆ์รับเงิน แม้ผมจะยอมรับได้ว่า การที่พระสงฆ์ต้องรับเงินในสมัยปัจจุบันเพราะมีความจำเป็นเนื่องจากอยู่ในโลกของความเป็นจริงที่ต้องใช้เงิน แต่ด้วยความห่วงใยพุทธศาสนาผมจึงเสนอให้องค์กรปกครองสงฆ์ออกกฎของสงฆ์ “ห้ามพระสงฆ์มีบัญชีเงินฝากส่วนตัว” ต่อมามีผู้ไปแจ้งความว่าผมหมิ่นประมาทพระสงฆ์ว่ามีบัญชีเงินฝากส่วนตัวด้วย “ข้อความอันเป็นเท็จ” และสมมติอีกว่าความผิดตามกฎหมายมาตราที่เขาไปแจ้งความนั้น ห้ามไม่ให้ผู้ต้องหาแสดงข้อเท็จจริงหักล้างว่า ข้อความที่เขากล่าวหาว่าเป็นเท็จนั้น “ไม่เป็นเท็จอย่างไร” ตามตัวอย่างนี้ แค่คิดด้วยสามัญสำนึกธรรมดา เราก็รู้ว่ากฎหมายแบบนี้มันไม่ยุติธรรม หรือไม่แฟร์กับผู้ถูกกล่าวหา

ผมคิดว่ากฎหมายหมิ่นฯ ม.112 ที่ไม่อนุญาตให้ผู้ถูกกล่าวหาได้พิสูจน์ว่าข้อความของเขา “ไม่เป็นเท็จอย่างไร” ก็เป็นกฎหมายที่ไม่ให้ความยุติธรรมแก่ผู้ถูกกล่าวหาโดยพื้นฐานอยู่แล้ว นอกจากนี้ยังกำหนดอัตราโทษไว้สูงเกินไป กรณี “อากง” ที่ส่งข้อความ 4 ข้อความไปที่โทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคนอื่นต้องถูกจำคุกถึง 20 ปี ผมคิดว่ามันอธิบายไม่ได้ว่ายุติธรรมอย่างไร อีกอย่างการที่ให้ใครแจ้งความก็ได้ เราก็พบปัญหานี้มาตลอดมาว่า มันมีการกลั่นแล้งกัน มีการใช้ ม.112 ทำลายกันในทางการเมือง และคุกคามเสรีภาพทางวิชาการ

โดยส่วนตัว ผมเห็นด้วยกับแนวทางของอาจารย์สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล และคณาจารย์กลุ่มนิติราษฎร์ กลุ่มนักเขียน นักวิชาการอิสระ และคนอื่นๆ อีกจำนวนมากที่แลกเปลี่ยนกันทาง social media เช่น เฟซบุ๊ค สื่อออนไลน์ต่างๆ ที่ยืนยันเหมือนกันว่า สถาบันกษัตริย์ต้องอยู่ใต้รัฐธรรมนูญตามเจตนารมณ์การเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นระบอบประชาธิปไตย เมื่อ 24 มิถุนายน 2475 และเห็นด้วยกับการรณรงค์ให้ปล่อยอากง ปล่อยนักโทษการเมือง และให้แก้ไข ม.112 ให้สอดคล้องกับหลักเสรีภาพและหลักความเสมอภาคตามระบอบประชาธิปไตย

แนวทางนี้คือแนวทางปกป้องสถาบันที่ดีที่สุด เพราะเงื่อนไขสำคัญที่สุดของการเปลี่ยนผ่านสังคมเราให้เป็นประชาธิปไตย คือ “ต้องไม่ให้มีการอ้างสถาบันทำรัฐประหาร” ได้อีก ไม่มีการใช้ ม.112 ทำลายกันในทางการเมือง ไล่ล่าคนเห็นต่างในทางการเมือง หรือคุกคามเสรีภาพทางวิชาการได้อีก

ผมคิดว่า สิ่งที่ผมโดนตอนนี้คือ “การคุกคามเสรีภาพทางวิชาการ” ในอีกรูปแบบหนึ่ง มันมีคนที่คิดต่างเห็นต่างในเรื่อง “การปกป้องสถาบัน” ไปแจ้งความไว้ที่จังหวัดร้อยเอ็ดเพื่อให้ผมเสียเวลาเดินทาง เสียค่าใช้จ่ายในการต่อสู้คดี อันนี้เห็นได้จากที่เขาตามโพสต์ด่าท้ายบทความของผมมาตลอด แล้วก็โพสต์เอกสารแจ้งความขึ้นเว็บประชาไท และเยาะเย้ยทำนองว่า “มึงเตรียมกระเป๋า เตรียมค่ารถเดินทางมาพบตำรวจที่ร้อยเอ็ดหรือยัง” อะไรประมาณนี้ เท่าที่ทราบมา คนเดียวกันนี้ไปแจ้งคดีหมิ่นฯ กับคนอื่นๆ อีกถึง 6 คดี นี่คือปัญหาของ ม.112 ที่ใครจะไปแจ้งความไว้ที่ไหนก็ได้ เขาต้องการให้เรากลัว และหยุดคิด หยุดเขียน หยุดพูด หยุดอภิปรายถกเถียงตามแนวทางที่ผมว่ามา

และสำหรับสังคมไทย ก็มักจะมองว่าผู้ต้องหาในคดีหมิ่นฯ ไม่เพียงแต่เป็นผู้ถูกล่าวหาว่าทำผิดกฎหมายเท่านั้น หากแต่เป็น “ความผิดบาป” ที่ทำให้ครอบครัว คนรอบข้าง ญาติมิตรต่างหวาดกลัวและเครียดไปตามๆ กัน ผู้ต้องหาก็อาจถูกเพื่อนร่วมงาน ถูกสังคมที่เขาสังกัดพิพากษาไม่ต่างอะไรกับ “ไอ้ฟัก” ในนวนิยายเรื่อง “คำพิพากษา” ของชาติ กอบจิตติ อันนี้คือข้อเท็จจริงไม่ใช่ “ดราม่า” หรือถ้ามันจะเป็น “ดราม่า” มันก็คือ “ดราม่า” ที่เป็นความจริงเฉพาะของสังคมไทย

อย่างไรก็ตาม ผมคิดว่า สังคมเราจำเป็นต้องเรียนรู้จาก “บทเรียน” ที่ผ่านมาว่า 14 ตุลา 6 ตุลา และ พฤษภา 53 นักศึกษาและประชาชนถูกฆ่าตายมามากเกินไปแล้วด้วย “ข้อกล่าวหาล้มเจ้า” แล้วผลของการต่อสู้นั้น เราก็ได้แกนนำฮีโร่ในยุคต่างๆ ได้การเลือกตั้ง และการเกี้ยเชี้ยของชนชั้นนำเพียงไม่กี่กลุ่ม สุดท้ายก็ไม่มีหลักประกันว่า จะเกิดรัฐประหารและการนองเลือดขึ้นอีกหรือไม่ เพราะเราไปไม่ถึง “การสร้างกติกา” ให้ทุกสถาบันอยู่ภายใต้หลักเสรีภาพและความเสมอภาคตามระบอบประชาธิปไตยอย่างแท้จริง

บางคนบอกว่า ถ้าจะพูดหรือเขียนอะไรในเชิงตั้งคำถามเกี่ยวกับแนวคิด อุดมการณ์ หรือกติกาเกี่ยวกับเรื่องสถาบันต้องดูสถานการณ์ก่อนว่าปลอดภัยหรือไม่ อันนี้ผมเองก็เคารพความรู้สึกของแต่ละคน เพราะระบบกฎหมายและวัฒนธรรมทางความเชื่อเกี่ยวกับสถาบันกษัตริย์ของสังคมนี้มันทำให้เราต้องหวาดกลัวที่จะใช้เสรีภาพและเหตุผลอย่างถึงที่สุดในการถกเถียงปัญหาระดับรากฐานของความเป็นประชาธิปไตยจริงๆ แต่อยากให้ช่วยกันมองอีกมุมว่า ถ้ามันปลอดภัยแล้วก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก ผมคิดว่าที่ใครๆ เขาเสี่ยงพูดเรื่องสถาบันในเวลานี้เขาเสี่ยงเพื่อให้สังคมนี้มีกติกาที่ประชาชนมีเสรีภาพสามารถพูดถึงสถาบันในเชิงวิพากษ์วิจารณ์ตรวจสอบ “บุคคลสาธารณะ” ใน “ระบอบประชาธิปไตย” ได้อย่างปลอดภัย นี่คือสิ่งที่ผมคิดว่ามีความจำเป็น แม้จะต้องเสี่ยง ซึ่งไม่ใช่เพื่อจุดประสงค์อื่นใดนอกจากเพื่อยืนยันความมั่นคงของสถาบันที่ต้องสอดคล้องกับความมั่นคงของประชาธิปไตย

ผมคิดว่าเราต้องไม่ปล่อยให้มันสายเกินไป ต้องช่วยกันปลดล็อกเงื่อนของความความรุนแรงนองเลือดที่ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าจะเกิดขึ้นอีกหรือไม่ ถึงเวลาแล้วที่สังคมเราควรเลิกหลอกตนเอง ยอมรับความจริงเสียทีว่า เวลานี้สังคมเราเดินมาถุงจุดที่ต้องร่วมกันสร้าง “กติกา” ให้ทุกสถาบันอยู่ภายใต้หลักเสรีภาพ หลักความเสมอภาคตามระบอบประชาธิปไตยอย่างแท้จริง และเป็นกติกาที่สามารถ “หยุดการอ้างสถาบันทำรัฐประหาร” ได้ตลอดไป

ที่มา prachatai

จดหมายจากคน (คุก) รักทักษิณ : สภาพที่ต้อง ‘รับสารภาพ’ (2)

หมายเหตุ กองบรรณาธิการได้รับจดหมายชุดนี้มาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2554 เผยแพร่โดยมีจุดประสงค์เพื่อเป็นพื้นที่ให้ผู้ต้องขังได้สื่อสารกับสังคม โดยได้คงตัวหนังสือไว้ตามต้นฉบับจริง แต่จัดย่อหน้าใหม่เพื่อความสะดวกในการอ่าน ทั้งนี้ ขอขอบคุณผู้ต้องขังผู้รวบรวมจดหมายซึ่งไม่อาจเปิดเผยชื่อได้ ไว้ ณ ที่นี้ด้วย

นคร สังสุวรรณ์ ถูกจับกุมตัวเมื่อวันที่ 19 พ.ค.53 และศาลอาญากรุงเทพใต้ พิพากษาให้จำเลยมีความผิดตามพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ.2548 มาตรา 9(2) (4), 10, 11, 18 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78 วรรคหนึ่ง พระราชบัญญัติควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ. 2530 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง, 42 พระราชบัญญัติวิทยุคมนาคม พ.ศ. 2498 มาตรา 6, 22, 23 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานร่วมกันตั้งแต่ห้าคนขึ้นไปชุมนุมหรือมั่วสุมหรือการกระทำการใด อันเป็นการยุยงให้เกิดความไม่สงบเรียบร้อยภายในพื้นที่ที่ประกาศกำหนด จำคุก 1 ปี ฐานร่วมกันใช้เส้นทางคมนาคมหรือยานพาหนะใดๆ เข้าหรือออกในเส้นทางที่กำหนดในพื้นที่ที่มีการชุมนุมที่ผิดกฎหมาย จำคุก 1 ปี ฐานมีเครื่องวัตถุระเบิดที่นายทะเบียนไม่อาจออกใบอนุญาตให้ได้ไว้ในความครอบครองโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย จำคุก 2 ปี ฐานมียุทธภัณฑ์ไว้ในความครอบครองโดยฝ่าฝืนต่อกฎหมาย จำคุก 6 เดือน ฐานมีเครื่องวิทยุคมนาคมโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 6 เดือน ฐานรับของโจร จำคุก 2 ปี รวมจำคุก 6 ปี 12 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์ แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 3 ปี 6 เดือน ริบวิทยุคมนาคมของกลางเพื่อให้ไว้ใช้ในราชการของสำนักงานคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ กรมไปรษณีย์โทรเลข

0000000

เรื่อง ขอความเมตตาในการช่วยเหลือเยียวยาดูแลผู้ถูกจับในเหตุการณ์สลายการชุมนุม เรียน พณฯ ท่านนายก พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ทราบ


ผมนคร สังสุวรรณ์ (เนย) xxxxxxxxxxxxxxxxxx จ.ราชบุรี โดนจับวันที่ 19 พ.ค.53 คดี พรก.ฉุกเฉิน วิทยุสื่อสาร รับของโจร หมายเลขประจำตัวผู้ต้องขัง xxxx/53 แดน 8 อายุ 33 ปี เริ่มแรกผมอยู่ที่ผ่านฟ้าแยกคอกวัว เป็นการ์ด น.ปช. ของ ส.จ.สุทัศน์ แฟนชื่อเปิ้ล เป็นแกนนำ น.ป.น ภาพตะวันตก

ตอนสลายการชุมนุมผ่านฟ้า ผมก็อยู่ในเหตุการ แล้วก็ย้ายมาราชประสงค์ ผมก็มาตั้งเต็นท์ที่หน้าสยามพารากอน ผมก็เป็นการ์ดเฝ้าเต็นท์ ทำครัวเลี้ยงคนที่ผ่านไปมา จนวันที่ 19 พ.ค.53 เวลา 12.00 น. มีการสละ การชุมนุม ผมกับ ส.จ.สุทัศน์หนีไปอยู่ในวัดปทุม แล้วก็ไม่เจอกันเลย ผมอยู่ในวัดปทุมมีบุกคนไม่ทราบนามเข้ามาทำร้ายร่างกายพวกเสื้อแดงที่ใส่ชุด การ์ด หรือมีบัตร น.ป.ช. ผมก็โดนทำร้าย ก็หนีออกมาจากพวกที่ทำร้าย บ้างคนโดนมีดฟัน พวกที่ทำร้ายส่วนมากเป็นคนงานก่อสร้างหลังวัดปทุม คอยทำร้ายร่างกายหรือใช้มีดดาบฟัน ไม่ให้ออกไปทางนั้น หลังวัด บ้างคนโดนทำร้ายและถูกจับตัวส่งให้ทหาร ผมจึงหนีออกทางหน้าวัด เพราะผมโดนพวกไม่ทราบนามทำร้ายร่างกายใช้มีดดาบไล่ฟัน ขืนอยู่ในวัดคงตาย หนีออกจากวัดปทุม เวลา 12.00 น. ผมก็แอบเผาบัตร น.ป.ช. และชุดการ์ด


ช่วงที่หนีออกมาเป็นเวลาที่มีพนักงานดับไฟมา ผมจึงเดินไปถาม เขาบอกว่าออกได้ปลอดภัย ผมก็เดินออกไปผ่านสยามพารากอนเกือบถึงแยกมาบุญครอง ทหารที่แอบซุ้มออกมาประ 20 นาย บนสะพาน ผมจึงวิ่งไปแอบในเต็นท์ที่มีสิ่งของวางกระจุยกระจาย ทหารเห็นก็ตรงเข้ามาเอาปืนจี้และทำร้ายร่างกายผม และให้ผมถือถุงสีดำที่ไม่ทราบว่ามีอะไรไปด้วย พอให้ผมถือถุงไปก็ให้ผมเดินนำหน้า ทหารเดินตามหลัง เอาปืนจี้ตามหลังไปจนถึงที่มีทหารตั้งด่านบนสะพาน และส่งตัวผมให้พวกทหารด้วยกันและให้เปิดถุง จึงรู้ว่ามี ระเบิด 2 ลูก วอร์ดำปิดเครื่องไว 1 เครื่อง มือถือ 40 เครื่อง และเลยจากด่านทหารประมาณ 50 เมตร มีเป็นด่านตำรวจ ส.น.ปทุมวัน ทหารนำตัวผมไปส่งตำรวจ พร้อมของกลางและถ่ายรูปไว้


พอไปถึงโรงพักเย็นวันที่ 19 พ.ค.53 เวลา 14.00 น. ทางเพื่อไทย ส่งทนายคุณลดาวัลย์มาบอกให้ประติ ปฏิเสธ ทุกข้อกล่าวหา ผมก็ทำตามจนเข้ามาเรือนจำพิเศษกรุงเทพ ผมก็รอและสู้คดีอยู่ประมาณ 6 เดือน ทางเพื่อไทยก็ไม่เคยส่งทนายความมาแนะนำหรือให้คำปลึกศา จนผมขอทนายศาล ช่วงมีเวลานั้นผมป่วยโรคเก่ากับมาเป็นอีก ผมขาดยากิน ยาทีบีที่เคยกินอยู่ข้างนอกก็ไม่ได้กิน อาการจึงทรุดโทรม ผมมีไข้ทุกวัน ไอเป็นเลือด ไปศาลก็ไม่ค่อยไหว เป็นนักเข้าจนที่สุดผมใกล้จะตายจึงยอมรับสรภาพคดีว่าผมแค่ตกงาน ไปอยู่แค่ 2 วัน และของกลางทั้งหมดผมรับว่าไม่ไวครอบคลอง ไม่ใช้ของผมแต่ศาลก็ให้สู้คดีได้ทุกขอกล่าวหา ผมไม่รู่กฎหมาย ไหนจะป่วยหนัก ไหนจะอยู่ในเรือนจำต้องทำงาน มียอดทุกวัน คนป่วยจะตายก็ต้องทำงาน ผมตัดสินทั้งหมด 7 ปี รับสารภาพเหลือ 3 ปี 6 เดือน ตอนนี้ก็ติดมา 1 ปีแล้ว มีผู้ต้องขังที่โดนจับมาประมาณ 60 คน 20 คนโดนทำร้ายร่างกาย หรือโดนยิงด้วยลูกปืนยาง ไม้ตี ดาบฟัน เจ็บร่างกาย ส่วนตัวผมโดนทหารซ่อมก็จุกพอสมควร บ้างคนในนี้หาว่าพวกเสื้อแดงสร้างปันหา ทำให้ไม่ได้อภัยโทษพวกผมโดนทั้งร่างกายและจิตใจ


1 ปีแล้วอยากให้พวกผมที่เหลืออยู่ได้รับการเยียวยาจากทางพรรเพื่อไทย ผม น.ป.ช. ทุกคนรู้สึกน้อยใจ ที่มีแต่ข่าวว่าเยี่ยวยาคนเจ็บ คนตาย แต่ข้างนอกออกข่าวช่วยที่คนข้างทุกทุกอาทิตย์ คนที่เจ็บโดนทำลาย โดนยัดข้อกล่าวหา ไม่มีญาติ ไม่รู้จักคนใหญ่คนโต ไม่สนิดกับ ส.ส. หรือแกนนำ นี้หรือที่ว่าเสื้อแดงไม่ทิ้งกัน แต่พวกผมทุกคนก็มีญาติกันทุกคน กระจายก็ทั่วทุก 72 จังหวัด ญาติพี่น้องรู้สึกว่าทางเพื่อไทย แกนนำ ท่านทักษิณ ชินวัตร ควรหันหลังมาดูแลพวกผมบ้าง ผมรอมา 1 ปีแล้วจึงเขียนจดหมายไปขอความเมตตาและความเป็นทำจากไพร่อย่างพวกผม ญาติก็รู้สึกว่าทางแกนนำ พ.ท ท่านทักษิณ ชินวัตร ไม่เคยให้ความสำคัญและความหวังกับพวกผมเลย


สิ่งที่พวกผมต้องการ 1 เรื่องงาน 2 สิทธิทางคดี นักโทษการเมืองการเป็นอยู่ของพวกผม 3 การกินอยู่อดๆ ยากๆ หิวโหย ต้องเข้าแถวกินหลวงบ้างวันกินข้าวเปล่า ถ้าไปไม่ทัน เหตุผลยอดงาน ไม่มีเวลาพักเที่ยง ส่วนตัวผมตั้งแต่ตัดสินแล้วก็ไปนอนโรงพยบาล 3 เดือน ขีดยา 60 เข็ม ตอนนี้กินยาอีก 6 เดือนคงจะหาย อยากให้ดูแลทางบ้านผมบ้าง จน 1 ปี พ่อแม่ไม่เคยมาเยี่ยม ไม่มีเงิน อายุมากแล้ว ตอนนี้ผมต้องกินยารักษาตัว อยากให้ช่วยเรื่องงาน เรื่องการกินอยู่ และเรื่องนิรโทษกรรมคดี น.ป.ช ทุกคน


ขอให้ท่านดูแลพวกผมบ้าง ไม่ใช้ดูแลแต่คนเจ็บกับคนตายข้างนอก แล้วคนในคุกที่ทั้งเจ็บตัว ติดคุก โดนยัดข้อกล่าวหา ไม่มีทนาย ไม่ได้รับการดูแล พวกผมทุกคนโทษไม่เท่ากัน บางคน 6 เดือน บ้างคน 1 ปี บ้างคน 3 ปี พวกผมรู้สึกน้อยใจที่ขาดการดูแลต้องเพิ่งตัวเอง


รักและเคารพอย่างสูง

ขอแสดงความนับถือ

จาก น.ป.ช. พี่น้องหัวใจแดง ขอความเมตตาช่วยเหลือจากท่าน รอมา 1 ปี แล้ว

นคร สังสุวรรณ์ (เนย) แดน 8



ที่มา prachatai

วันอังคารที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2554

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล : คำถามที่มีเพียงหนึ่งคำตอบ..!

"พระองค์ท่านไปทำอะไรให้พวกมึง?"
จิตตนาถ ลิ้มทองกุล
http://www.manager.co.th/Daily/ViewNews.aspx?NewsID=9540000154916


การที่พวกนิยมเจ้าไทย ชอบตั้ง "คำถาม" ที่มีกฎหมาย และความรุนแรง จ่อหัวบังคับให้ คนอื่น "ตอบไม่ได้-จนในคำตอบ" หรือ "ตอบ" อย่างอื่นไม่ได้ นอกจาก แบบที่ตัวเองพอใจ

แล้วก็มา ดีอกดีใจกับตัวเองว่า คำถามของตัวเอง "เจ๋ง" เต็มที ทำให้คนอื่น "จนในคำตอบ" ..... สะท้อนอาการทางจิต ที่รู้สึก ขาดความมันใจในตัวเอง (insecure) อย่างหนัก

....................

เมื่อคราวที่ ภิญโญ ทำ "เท่ห์" ยิงคำถามใส่ ดร.วรเจตน์ ว่า "ตกลง นิติราษฎร์ เอาเจ้า หรือไม่" ผมเสียดายอยู่ว่า อ.วรเจตน์ เป็นสุภาพบุรุษไปหน่อย ถ้าเป็นผม ผมจะตอกภิญโญกลับว่า

"ทำไมคุณชอบถามคำถามปัญญาอ่อนแบบนี้ แล้วดัดจริต ทำขึงขัง ราวกับเป็นคำถามที่น่าสนใจเสียเต็มประดา? คือ ถ้าคุณมีปัญญาสักนิดเดียว ก็ทราบว่า คำถามแบบนี้ ในปริบทประเทศไทย ทั้ง รธน. และ 112 ไม่มีใครตอบเป็นอย่างอื่นได้ อันนี้ ไม่เกียวกับว่า คนนั้น เขาจะ "เอา" หรือ "ไม่เอา" เจ้า คือ ถ้าจริงๆ ต่อให้ผม "เอา" เจ้า ผมก็ไม่ตอบให้เสียเวลา เพราะเป็นการตอบภายใต้กรอบที่ "ตอบเป็นอย่างอื่นไม่ได้" อยู่แล้ว ดังนั้น จึงไม่มีความหมายอะไร ในทางกลับกัน ยิ่งถ้าผม "ไม่เอา" เจ้า ผมก็ยิ่งตอบไม่ได้ใหญ่เลย ....

ทีสำคัญ คนทำงานสื่อ แล้วชอบทำมาดจริงๆจังๆแบบคุณ ควรตระหนักว่า ลำพัง ภาวะที่ คำถามแบบนี้ ไม่มีความหมายอะไร สะท้อนให้เห็นลักษณะ วิปริต ไม่เป็นประชาธิปไตย ของประเทศไทยขนาดไหน ในทุกประเทศที่เป็นประชาธิปไตยจริงๆนั้น เขาถือว่า แต่ละคน เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตย เท่าๆกัน ทุกคน มีสิทธิ ทีจะมีความเห็นว่า ต้องการรูปแบบรัฐแบบไหน มีสิทธิ ที่จะนำเสนอ รูปแบบรัฐทีตัวเองเห็นว่าเหมาะสม ต่อสาธารณะ ให้อภิปรายกัน (เช่น กษัตริย์เป็นประมุข, ประธานาธิบดี, ฯลฯ) ..."

(ว่าแต่ว่า, เมื่อไร ภิญโญ หรือ TPBS จะกล้าเชิญผมไป "ตอบโจ่ทย์" เรื่อง สถาบันฯ บ้างครับ? อย่างถ้าเทียบกับ อ.สุลักษณ์ ที่ภิญโญว่า "พูดถึงเรื่องเจ้า ต้องถาม อ.สุลักษณ์" - ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกรณีอานันท์ - ผมว่า ผมพูดเรื่องสถาบันฯ มากกว่า สุลักษณ์ ในสิบกว่าปีทีผ่านมาเยอะ - ไมใช่อยากออกทีวี จริงๆ ไม่ชอบเลย ทีวี น่ะ แต่รำคาญฉิบหาย ที่ ภิญโญ กับ TPBS ชอบดัดจริต ราวกับว่า รายการตัวเอง "รอบด้าน" "หลายแง่มุม" จริงๆ)

...........................

เมื่อวานนี้ จินตนาถ ลิ้มทองกุล ทำ "เท่ห์" อีกคน เขียนบทความ ตั้งชื่อขึงขัง "พระองค์ท่านไปทำอะไรให้พวกมึง?"

ผมเห็นเข้า หัวเราะก๊าก ไปหลายสิบนาที

แน่นอน ใครที่อ่านพวก fb หรือออนไลน์ต่างๆ คงรู้ว่า นี่ไมใช่ "คำถาม" ที่จินตนาภ คิดเอง ความจริง เป็นหนึง ใน "คำถาม" ยอดนิยม ของบรรดาคนนิยมเจ้าบ้านเรา ทีเวลา เจอการวิจารณ์เรื่องสถานะของสถาบันฯ หรือ เรื่อง 112 แล้ว ไมมีปัญญาจะตอบ ก็ใช้วิธี "ยิง" "คำถาม" แบบนี้

แล้วก็ รู้สึก "อิ่มอกอิ่มใจ" กับตัวเองว่า "ไอ้พวกล้มเจ้า แม่งตอบคำถามไม่ได้"

55555555 (อันนี้ ผมหัวเราะพวกนิยมเจ้า)

คือ จะไม่ให้หัวเราะ ได้ไง

มันเหมือนกับว่า เราสมมุติว่ มีมาเฟียใหญ่คนหนึ่ง ที่บังเอิญมีลักษณะอย่างหนึง คือ "หลงตัวเอง" จัด นึกว่า ตัวเอง หล่อเสียเต็มประดา วันดีคืนดี ก็ชอบ บีบคอลูกน้อง หรือชาวบ้าน สักคน เอาปืนจ่อหัว แล้วถามว่า "มึงคิดว่า กูหล่อ มั้ยวะ?" แล้วถ้าใครขืน ตอบ ไม่ถูกใจ ("ผมว่า หน้าตาลูกพี่ ก็งั้นๆนะ ไม่ถึงกับหล่ออะไร")

แน่นอน ลูกน้อง หรือชาวบ้าน ที่ยังสติดีอยู่ ก็ย่อมตอบว่า "โหย หล่อมากลูกพี่ ไม่เคยเห็นเจ้าพ่อที่ไหน หล่อเท่าลูกพี่เลย" อะไรแบบนั้น


แล้วมาเฟียทีว่านี้ ก็มาอิ่มอกอิ่มใจกับตัวเองว่า กูนี้ ช่างหล่อจริงๆ ถามใครๆ ทุกคน ก็พูดเป็นเสียงเดียวกันหมด ....


ตัวอย่าง สมมุติ ทีว่านี้ ความจริง สะท้อนลักษณะอาการทางจิตอย่างหนึงด้วย ที่ภาษาทางจิตวิทยา เขาเรียกว่า insecure คือ ภาวะความรู้สึก ที่ไม่มั่นใจตัวเอง ... ดังนัี้น เวลา "ถาม" อะไร จะต้อง ถาม เฉพาะในสภาพที่ "บังคับ" หรือ "ควบคุม" คำตอบได้ ให้ "คำตอบ" ต้องออกมาอย่างที่ตัวเองพอใจเท่านั้น

คือไม่กล้า (ไม่รู้สึก secure พอ) ที่จะ "เผชิญหน้า" กับการที่ใครอาจจะตอบ แบบอื่น

สิ่งที่ผมว่า น่าสนใจ กับการที่คำถามประเภท "พระองค์ท่านไปทำอะไรให้พวกมึง?" เป็นทีนิยมของพวกนิยมเจ้า ซึงความจริง ส่วนใหญ่ที่ถามแบบนี้ เป็นพวกมีการศึกษาทั้งนั้น (ระดับปริญญาตรี ขึ้นไปด้วยซ้ำ แน่นอน พวก มัธยมนิยมเจ้า "เกรียนๆ" ก็ชอบ "ถาม" แบบนี้กัน)

ก็คือ การที่ จริงๆแล้ว ถ้าใช้สติคิดหน่อย ก็ย่อมรู้ว่า นี่ไมใช่ "คำถาม" จริงๆ แต่เป็นเพียง การ "ถาม" เพื่อ "สร้างความอิ่มอกอิ่มใจกับตัวเอง" ว่า คนถูกถาม "จนในคำตอบ" "ตอบไม่ได้" ...

คือเป็น "คำถาม" ประเภท เพื่อชดเชยกับภาวะทางจิตที่ insecure ของตัวเอง มากกว่า

พวกนิยมเจ้าไทย อย่างจินตนาถ ก็เหมือนกับมาเฟียในตัวอย่างสมมุติข้างต้น คือ จริงๆแล้ว รู้สึก insecure กับความเชื่อนิยมเจ้าของพวกตน ที่ล้วนแต่วางอยู่ฐานของการที่ "ข้อมูล" เกียวกับสถาบันกษัตริย์ เป็น "ข้อมูล" ที่ได้มาจากการโปรแกรมยัดเยียดใส่สมองตั้งแต่อนุบาล โดยไม่อนุญาตให้มีการตั้งคำถาม ประเมิน โต้แย้ง หรือวิพากษ์วิจารณ์ได้

ความเชื่อที่เกิดขึ้นจากฐานที่ไม่เป็นธรรมชาติ ไม่มั่นคงเช่นนี้ ลึกๆ ก็ทำให้เกิดภาวะไม่มั่นคงทางจิตใจขึ้น

พอมีใครมาตั้งคำถาม หรือท้าทาย ความเชื่่อแบบนี้ขึ้นมา ก็เลยต้อง "สร้างความมั่นใจ" ให้กับตัวเอง ด้วยวิธีการ "ตั้งคำถาม" แบบนี้บ่อยๆ

..................

จริงๆแล้ว คำถามประเภท สถาบันกษัตริย์ ได้ "ทำอะไร" มาบ้าง ในอดีต ที่ทำให้คนจำนวนมากขึ้นๆ ทั้งในประเทศและทั่วโลก รู้สึก "มีปัญหา" หรือ ไม่เห็นด้วย นั้น

ไมใช่คำถามที่ยากในการตอบเลย ถ้าเปิดให้สังคมมีเสรีภาพในการตอบโดยแท้จริง

แต่พวกนิยมเจ้าของไทยนั้น รู้สึก insecure เกินกว่า จะยอมให้มีเสรีภาพ ที่จะตอบ หรือมีเสรีภาพที่จะตั้งคำถามกลับ กับ "ข้อมูล" ที่บังคับ โปรแกรมยัดเยียดใส่หัวตั้งแต่อนุบาล

ก็เลยต้องรักษาภาวะที่ ห้ามตั้งคำถาม, ห้ามประเมิน, ห้ามตรวจสอบ, ห้ามวิพากษ์ "ข้อมูล" นิยมเจ้า

อย่างที่บอกว่า พวกนิยมเจ้า อย่างจินตนาถ นั้น เหมือนกับพวกมาเฟีย ที่ไม่กล้า ไม่มั่นคงทางจิตใจพอ จะปล่อยให้ลูกน้อง หรือชาวบ้าน ประเมินอย่างเสรีจริงๆว่า ตัวเอง "หล่อ" จริง ตามที่ตัวเองเชื่อหรือไม่

ก็เลยต้องคอยใช้วิธีเอาปืนมาจี้หัว แล้วบังคับให้คน "ตอบ" อย่างที่ตัวเองต้องการ หรือ บังคับให้เกิดภาวะที่เหมือนว่า คนอื่น "ตอบไม่ได้" "จนในคำตอบ" แบบนี้ แล้วก็ "อิ่มอกอิ่มใจ" จากสภาวะที่คนอืน "ตอบไม่ได้" แบบนี้

คนที่ insecure ขนาดนี้ ความจริง ต้องนับว่า น่าสงสาร น่าสมเพช มากๆ

[เมื่อตอนต้นปี ผมเขียนบทความหนึ่ง ซึ่งความจริง มีเนื้อหา ที่เป็นการตอบ บทความของจินตนาภ ล่วงหน้า ใครสนใจ ดู "ท้าให้ คน "รักในหลวง" ทุกคน ตอบประเด็นเรื่อง "สถาบันกษัตริย์ดีเยี่ยม - นักการเมืองเลวสุด" นี้ครับ พนันได้เลยว่าตอบไม่ได้"
ที่นี่ (อาจจะต้องใช้ proxy ในการเข้า) http://prachatai.com/journal/2011/04/33847 ]

.......................

ปล. มีประเด็นเชิง "ทฤษฎีสังคม" หนึ่ง ที่ผมคิดมานาน คือ ทำไม อุดมการณ์กษัตริย์นิยม ของไทย จึงได้ขึ้นสู่ภาวะ "สุดยอด" พร้อมๆไปกับการเติบโตทางเศรษฐกิจสังคมของชนชั้นกระฏุมพีไทย นับแต่ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา?


คือ ถ้าเราคิดแบบ "โมเดล" ประวัติศาสตร์ตะวันตก การเติบโตของกระฎุมพี ควรจะมาควบคู่กับการเติบโตของอุดมการณ์ (ideology) อย่าง enlightenment หรือ liberalism ... แต่ทำไม ในกรณีของไทย การเติบโตทางเศรษฐกิจสังคมของกระฎุมพี ในช่วง 2 ทศวรรษที่ผ่านมา จึงกลับมาพร้อมกับการเติบโตอย่างล้นเกินของอุมการณ์ (ideology) แบบกษัตริย์นิยม?

คำตอบแบบคร่าวๆของผม (ที่ยังพยายามเรียบเรียงให้เป็นระบบอยู่) คือ กระฎุมพีไทย มีภาวะ "ไม่มั่นคงรวมหมู่" (collective insecurity) เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างชนชั้นนี้กับชนชั้นอื่นๆในสังคม โดยเฉพาะทีอยู่ล่างๆลงไป ......
http://www.manager.co.th/Daily/ViewNews.aspx?NewsID=9540000154916

ที่มา fb สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล

วันอาทิตย์ที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2554

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล : การรณรงค์ให้ปล่อย "อากง" ได้จริงๆ


ด้วยความนับถือทุกท่านที่พยายามเรียกร้อง ปล่อย อากง ในรูปแบบต่างๆ

ผมอนุญาตเรียนเตือน เรียนถาม อย่างนอบน้อมว่า

ณ จุดนี้ มีวิธีเดียว ที่ จะทำให้ อากง เป็นอิสระ ได้จริงๆ (อิสระทั้งในแง่โทษ และในแง่คดี หมายถึง กรณีได้ประกัน ออกมา ก็ยังต้องสู้คดีต่อ ซึ่ง ไม่เป็นธรรม เพราะเดือดร้อนมากแล้ว)

คือ ต้องออก กม.นิรโทษกรรม

วันนี้ มีญาติคนหนึ่ง เขาติงขึ้นมาว่า "มีอีกทางหนึ่ง" คือ ศาลอุทธรณ์ ยกฟ้อง คือ อาจจะ ในระหว่างนี้ แรงกดดัน อาจจะทำให้ ศาลเกิดทำอะไรที่ไม่เคยทำมาก่อน คือ ให้นักโทษเด็ดขาดคดีหมิ่นฯ อย่างอากง ประกันตัว ออกมาสุ้ในขั้นอุทธรณ์ แล้ว เมื่อตัดสินอุทธรณ์ ก็ยกฟ้อง ... โอเค ผมยอมรับว่า นี่อาจจะนับเป็น "อีกทางหนึ่ง" ได้จริง แต่กว่าจะถึงขั้นนั้น อย่างเร็ว ก็ครึ่งปี หรือปีหนึง หรือกว่านั้น ... ผมไม่ทราบว่า คนอื่นคิดยังไง แต่วา ผมมองว่า (ก) ต่อให้เป็นเช่นนั้นได้ ก็นานไป และ ที่สำคัญ (ข) จะมีหลักประกันอะไรที่จะออกมาแบบนั้น?

ประเด็นของผมยังเหมือนที่เคยเขียนไป ซึ่งเป็นทั้งการเสนอ และการเรียนถาม ทุกท่าน ด้วย คือ

ถ้าการออก กม.นิรโทษกรรม เป็นหนทางเดียว (หรือหนทางเดียว ที่ดีที่สุด) อย่างที่ว่ามา

เหตุใด การรณรงค์ของพวกเราท่าน ไม่ใช่ควร "พ่วง" ข้อเสนอนี้ เข้าไว้ด้วย และ ที่สำคัญ "พุ่ง" หรือ direct ข้อเสนอ นี้ ไปที รบ. หรือ สส. รัฐบาล (หรือแนวร่วมรัฐบาล อย่าง นปช.) ด้วย หรอกหรือครับ?

ได้โปรดอย่าปล่อยให้การรณรงค์ เรื่อง อากง เป็นเพียงการรณรงค์เรื่อง self-expression ของเราเท่านั้น (โทษที ใช้คำศัพท์ หลังจากเห็น "รูปแบบ" ต่างๆ ของการแสดงออก ที่ "หลากหลาย" หรือ "พิศดาร" จำนวนมาก ...ดูคำอธิบายคำนี้ข้างล่าง *)

แต่ทำให้การรณรงค์ เป็นการปล่อย อากง จริงๆ โดยเร็วๆด้วย กันเถอะครับ

.................................

* self-expression หรือ "การแสดงออกของตัวตนของเรา" - ผมยืมคำทางปรัชญาของ romanticism จากต้นศตวรรษที่ 19 มาใช้ อันนี้ไม่ใช่การวิจารณ์ self-expression เป็นเรื่องของความเป็นมนุษย์อย่างหนึง เหมือนกับการแสดงความเห็นอื่นๆ จริงๆ ความไม่ถูกต้องสำคัญของ 112 คือ ขัดแย้งกับธรรมชาติความเป็นมนุษย์ในข้อนี้ คือ ห้ามไม่ให้พูดสิ่งที่มาจากตัวเองจริงๆ หรือที่ตัวเองคิดเอง ต้องพูดในสิ่งที่ได้รับการโปรแกรมยัดใส่สมองมาแต่เด็กๆ ซึ่งไม่ใช่ authentic self-expression หรือการแสดงออกของตัวตนของเราที่เป็นของแท้)


ประเด็นของผมคือ

โปรด ช่วยกันคิด - ทำ ให้ การรณรงค์ เรื่อง อากง ไมใช่เป็นเพียง เรื่อง การแสดงออกซึ่ง "ตัวตน" ของเรา (ในรูปแบบซึ่งหลากหลาย และ "พิศดาร" กันมากขึ้นๆ) เท่านั้น

แต่เป็นการ ช่วย ให้ อากง ได้เป็นอิสระจริงๆ

อยากให้คิดกันให้หนักๆครับ "ช่วย ให้ อากง ได้ออกมาจริงๆ ไมใช่แค่การแสดงออกของเรา"


ทำไม ผมจึงเสนอว่า ต้องพุ่งเป้า (direct) การรณรงค์ ให้ ปล่อย อากง ได้จริงๆ ไปที่ รบ.-สส.เพื่อไทย-นปช.?

รบ.เป็น รบ. "ประชาธิปไตย" รบ. "ของประชาชน" - สส. เป็น สส. "ประชาธิปไตย", นปช. เป็นขบวนการมวลชน ที่ (อ้าง) เป็น "กองหน้า" ต่อสู้ "เพื่อประชาธิปไตย"

ไม่ใช่หรือครับ?


ถ้านี่ยังเป็น รบ. "อำมาตย์" อภิสิทธิ์-สุเทพ .. ผมจะปลงไว้ก่อนว่า การรณรงค์ คง "หวังผล" ได้แค่ "ให้การศึกษา แก่สาธารณะ" เท่านั้น

แต่ รบ.-สส และ นปช แนวร่วมรัฐบาล ที่ (อ้างว่า) มีลักษณะดังกล่าว ("ประชาธิปไตย" "ของประชาชน") ไมใช่ ว่า เป็นสิ่งที่เราควรหวัง หรือ เรียกร้อง ให้เรื่องนี้

มีผลจริงๆ ได้ หรือครับ?

จาก fb สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล

4 ธันวาคม "แม้ว่าจะถูก block แต่เราก็ยังเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นคง

โดย Junya Lek Yimprasert

4 ธันวาคม 2554


ถึงเพื่อนและสหายผู้รักประชาธิปไตย


การบล๊อคการรณรงค์ ยกเลิกมาตรา 112 และปล่อยนักโทษการเมืองตามกฎหมายทำไม่ได้ แต่มาถึงวันนี้ ACT4DEM เจอปัญหาที่เวบไซด์ของเรา Time-up Thailand มาต่อเนื่องโดยเฉพาะเรื่องลิงค์ต่างๆ ถูกหักตลอดเวลา และหลายเสียงบอกว่าเข้าไปลงชื่อที่ Ipetition ไม่ได้ บางท่านแจ้งว่า ถูกเตือน ไม่ให้ลงชื่อ เพราะทหารรักษาพระองค์จะเล่นงาน และอีกมากมาย ฯลฯ


กระนั้น! รายชื่อผู้ร่วมลงชื่อขณะนี้ในส่วนของ ACT4DEM ก็ร่วม 2,000 รายชื่อแล้ว ทั้งผู้มีชื่อเสียงจากหลายสาขาอาชีพ ทั้งนักวิชาการ นักทำหนัง นักเขียน สื่อมวลชน นักสหภาพ นักเรียน ลูกจ้าง แม่บ้านและพ่อบ้าน ฯลฯ ทะยอยร่วมลงชื่อกันมากขึ้นเรื่อยๆ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับผู้ที่ปราศจากซึ่งความกลัว เพราะรู้และเชื่อมั่นว่า "ท่านนั้นตั้งอยู่ในสัจจะแห่งประชาธิปไตย"


เมื่อรวมกับรายชื่อที่องค์กรต่างๆ ที่เคยทำเร่ืองปล่อยนักโทษการเมืองและยกเลิกมาตรา 112 แล้ว รวมทั้งที่กลุ่มแอคชั่นเพื่อประชาธิปไตย(ACT4DEM) ได้จัดทำขึ้นเพื่อเรียกร้องให้ทหารหยุดยิงประชาชน เมื่อ 16 พฤษภาคม 2553 นำถึง ฯพณฯ บัน คี มูน เลขาธิการสหประชาชาติ (ที่แม้จะถูก ศอฉ. บล๊อคแต่ก็ยังมีผู้ร่วมลงชื่อกว่า 9,500 รายชื่อ) ที่ได้ยื่นให้ ฯพณฯ บันคีมูน ไปแล้วเมื่อ 26 ตุลาคม 2553 ซึ่งเราจะนำรายชื่อนี้มอบให้รัฐบาลยิ่งลักษณ์ด้วยเช่นกัน เพื่อเตือนว่า “อำนาจของท่านนั้น เพราะประชาชนเรือนแสน เรือนล้านเสียสละด้วยเวลา ทรัพย์สิน และด้วยคราบเลือดพฤษภาฯ 2553 จึงได้มา”


ณ ขณะนี้ จำนวนรายชื่อที่เรียกร้องยกเลิกมาตรา 112 และ/หรือเรียกร้องให้รัฐบาลไทยปล่อยนักโทษการเมือง และนักโทษคดีหมิ่น และเปิดพื้นที่เสรีภาพให้ประชาชน ที่รวมรวมกันมาจะยื่นด้วยกันให้รัฐบาลยิ่งลักษณ์ในวันที่ 10 ธันวาคม จึงมีอย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่า 15,000 รายชื่อแน่นอนแล้ว และสำหรับองค์กรต่างๆ ที่รณรงค์ในเรื่องมาตรา 112 ที่ผ่านมา เราขอเชิญมาร่วมยื่นด้วยกัน


ACT4DEM ยืนยันว่า แม้จะถูกบล๊อค และเพื่อไทยส่ง ดร. สุนัย มาเดินสายสร้างความเชื่อมั่นกับคนไทยที่ยุโรป ดับกระแสกดดัน (อาจจะรวมทั้งชะลอกระแสยกเลิก 112) แต่เราจะเดินหน้าต่อไป และก็ไม่หยุดแค่ 10 ธันวาคม แต่จะรณรงค์ต่อเนื่อง และขยายวงกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ และก็จะเชิญชวนให้พัธมิตรนานาชาติ ร่วมแปลข้อเรียกร้องเป็นภาษาต่างๆ เพิ่มมากขึ้น


เพื่อยืนยันตามจุดยืนเดิมอย่างไม่เปลี่ยนแปลงว่า “จะไม่หยุดจนกว่านักโทษคดีหมิ่นฯ และการเมืองที่อยู่ในคุกทั้งหลายจะได้รับการปล่อยตัว และยกเลิกมาตรา 112”


มาถึง ณ วันนี้ เราแน่ชัดมากขึ้นเรื่อยๆ ว่า ในขณะที่เห็นได้ชันเจนว่ารัฐบาลกลัวสถาบันกับทหาร และพร่ำพูดแต่เรื่อง “ปรองดอง สมานฉันท์ จงรักภักดี “. . รัฐบาลไม่จริงจัง (และอาจจะไม่จริงใจ) ในการเปิดพื้นที่เสรีภาพให้ประชาชน จะเห็นได้จากการไม่ยอมจัดการหลายสิบคดีพันธมิตร; ไม่ยอมพูดเรื่องมาตรา 112; เพิ่มความเข้มงวด และมีประสิทธิภาพมากขึ้นเรื่องการปิดกั้นเสรีภาพทางเนต; และยังมีผู้ถูกบุกจับด้วยมาตรา 112 อยู่ ไม่ต่างจากยุครัฐบาลอภิสิทธิ์


ในขณะเดียวกัน รัฐบาลกลับเดินหน้าอย่างเต็มสูบด้านแนวนโยบายเศรษฐกิจเอื้อทุนนิยม และตามแนว สนง. ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ โดยเฉพาะเรื่องการจัดการน้ำ (รูปแบบเดิมที่ล้าสมัย ด้วยวิถี "เขื่อน" เมกะโปรเจ็กหลายแสนล้าน)


รัฐบาลอนุมัติเร่งด่วนนโยบายสร้างเขื่อเอื้อทุ้นและนักการเมืองเก่า ที่หากินกับ "อิฐ หิน ปูน ทราย" กันอย่างไม่เกรงใจประชาชน ไม่สนว่าแม้แต่ธนาคารโลกจะถูกบีบจากประชาชนทั่วโลก จนยุตินโยบายปล่อยเงินกู้สร้างเขื่อน


ที่เรื่องนี้ทำไมไม่เห็นกลัว ที่เรื่องที่ประชาชนเลือกท่านมาเพื่อแก้ไข ทำไม่ไม่รัฐบาลไม่ยอมทำ อ้างแต่ว่า “แก้ไข - ไม่แก้แค้น - Forgive and Forget” และพร่ำบอกว่า "รัฐบาลยังทำไม่ได้ ให้อดทนรอไปก่อน"


จะให้ประชาชน "อดทน" "เชื่อมั่น" "เชื่อใจ" “Forgive” “Forget” ได้อีกต่อไปหรือเมื่อคำติดสินคดีอากง คือคุก 20 ปี จะให้เรา "รอไปก่อนอีกกี่ปี กี่ชาติ" จะต้องให้ลงเสียงเลือกพรรคเพื่อไทย “อีกกี่การเลือกตั้ง”


เรายืนยันว่า จะเดินหน้ารณรงค์ต่อไป ด้วยตระหนักยิ่งว่า "การพัฒนาเศรษฐกิจชาติอย่างยั่งยืน ทำไม่ได้ ถ้าประชาชนยังอยู่ในความหวาดกลัว แม้แต่ลงชื่อในข้อเรียกร้องที่ทำได้ตามครรลองแห่งกฎหมาย เช่นการเรียกร้องยกเลิกมาตรา 112 ก็ยังหวาดผวากันทั้งผู้ลงและครอบครัวเช่นนี้


จะเดินหน้าประเทศอย่างมั่นคงและยั่งยืน ต้องเริ่มด้วยการปลดล๊อคการเมือง ที่เริ่มด้วยการ "ยกเลิกมาตรา 112" เพื่อเปิดให้ข้อเสนอต่างๆ เพื่อการพัฒนาประเทศ จะสามารถถูกนำเสนอได้อย่างตรงไปตรงมา โดยไม่ต้องฝ่าชีวิตผ่านกระสุนปืน คุก และต้องหนีหัวซุกหัวซุนจากบรรดาพวกล่าแม่มด ราวกับว่าเราอยู่ในโลกยุคมืดเช่นเมื่อหลายร้อยปีที่ผ่านมา


ไม่เคยมีครั้งใด ที่นานาชาติ จะเข้าใจต้นตอปัญหาเมืองไทยมากเช่นนี้ รัฐบาลหลายสิบประเทศทั่วโลก เสนอให้รัฐบาลไทยหยุดปิดกั้นสื่อ หยุดปิดกั้นเสรีภาพ และแก้ไขมาตรา 112


เราต้องการพลังสมานฉันท์จากทุกท่าน - ร่วมฝ่าความกลัวเพื่อเสรีภาพประเทศไทยไปด้วยกัน - เราไม่ส่งเสริมการใช้ความรุนแรงใดใด ทุกชนิด และต้องการสะท้อนความคิดเห็นของเราตามกติกาประชาธิปไตย ด้วยการแสดงเจตจำนงค์ผ่านการร่วมลงชื่อ และจัดทำกิจกรรมอย่างสันติและสร้างสรรค์ไปเรื่อยๆ


เมื่อโลกอินเตอร์เนตถูกบล๊อค นักรบไซเบอร์ทั้งหลาย ก็จำเป็นต้องใช้เท้าเดินกันบ้างเช่นกัน และเราจะร่วมกันบอกรัฐบาลยิ่งลักษณ์ว่า “เมื่อท่านปิดทาง “การใช้มือพิมพ์และคลิ๊ก” เราก็จะ “เปิดทาง การใช้้สองชา สองมือ สองตา และหนึ่งปาก”


ขอเชิญชวนนักรบไซเบอร์ทุกท่านที่ลงชื่อและสนับสนุนข้อเรียกร้องนี้ และร่วมเป็น “11,135” ใช้เวลากอีก 5 วันนี้ ช่วยกันรวมกันพิมพ์แบบฟอร์ม (ตามลิงค์นี้ . . . .) ไปให้กับเพื่อนฝูง ญาติพี่น้องหรือละแวกใกล้เคียงได้มีโอกาสอ่านและร่วมลงชื่อ ให้กว้างขวางให้มากที่สุด


ACT4DEM จะเดินหน้าสู้ต่อไป ท่านจะร่วมสู้กับเราหรือไม่?


เชื่อมั่นในพลังประชาชน


จรรยา ยิ้มประเสริฐ

ผู้ประสานงาน กลุ่มแอคชั่นเพื่อประชาธิปไตยในประเทศไทย (ACT4DEM)


ดาวน์โหลดแบบฟอร์มลงชื่อและข้อเรียกรอ้งได้ที่นี้ http://scr.bi/uYcOtD

ที่มา fb Junya Lek Yimprasert

ใจ อึ๊งภากรณ์ : วิจารณ์แถลงการณ์ของ นปช. 30 พ.ย. 54

Sat, 2011-12-03 20:21

นปช. ตั้งใจสลายพลังมวลชนเสื้อแดง


๑) อ.ธิดาเน้นเลือกการเมืองแบบ “ลอบบี้” คือต่อสายไปสู่คนมีอำนาจ เพื่อช่วยนักโทษเสื้อแดง ซึ่งเป็นการหันหลังปฏิเสธพลังมวลชนเสื้อแดง ให้เสื้อแดงจำนวนมากหยุดนิ่งรอให้ “ผู้ใหญ่” คุยกัน และในที่สุดจะนำไปสู่การสลายพลังมวลชนท่ามกลางการรุกสู้ของฝ่ายอำมาตย์

อ.ธิดา อาจเสนอว่านักโทษการเมืองจะถูกย้ายไปสู่ “คุกการเมือง” ซึ่งจะทำให้สภาพความเป็นอยู่ดีขึ้นแน่ แต่ประเด็นใหญ่กว่านั้นคือต้องมีการรณรงค์ให้ปล่อยนักโทษการเมืองทุกคนอย่างเปิดเผย ผ่านการเคลื่อนไหวของมวลชน ถ้าไม่รณรงค์แบบนั้นหนทางที่จะได้รับการปล่อยตัวมีน้อย โดยเฉพาะกรณี 112 อย่าลืมว่าในระบบประชาธิปไตยจะมีนักโทษการเมืองไม่ได้ ถ้ายอมรับว่ามีได้ ก็เท่ากับยอมรับว่าจะไม่มีประชาธิปไตยในประเทศไทย

๒) อ.ธิดาพูดแต่เรื่องการร่างรัฐธรรมนูญใหม่ ซึ่งเสื้อแดงทุกคนเห็นด้วย แต่การพูดลอยๆ แบบนี้ เป็นการหลีกเลี่ยงการพูดเรื่องกฏหมาย 112 หรือการพูดอะไรเป็นรูปธรรม พร้อมขั้นตอน เรื่องข้อเสนอของกลุ่มนิธิราษฏ์ และการพูดแค่นี้ไม่สร้างบทบาทอะไรสำหรับมวลชนเสื้อแดง สรุปแล้ว นปช. ไม่ยอมพูดอะไรเลยเรื่อง 112 หรือแม้แต่คดีอากง ทั้งๆ ที่มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน สนนท. และกลุ่มประชาธรรมกล้าออกมาพูด คือ นปช.ล้าหลังกว่ากลุ่มเหล่านั้น

๓) จตุพรอาจไม่หวงตำแหน่งสส. นั้นก็ดีเพราะถือว่ามีอุดมการณ์ แต่เรื่องการถอดถอนการเป็นสส.ของจตุพรไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวของเขา มันเป็นการถอดถอนสส.ที่ประชาชนเลือกมาโดยเฉพาะที่เป็นแกนนำเสื้อแดง ดังนั้นตามหลักการณ์เรายอมไม่ได้ และการบอกให้เสื้อแดงใจเย็นๆ เสมอ ถือว่าเป็นการสลายอำนาจต่อรองที่เราจะมีกับอำมาตย์ การเคลื่อนไหวไม่ใช่การหลงกลตกหลุมของอำมาตย์แต่อย่างใด แต่อำมาตย์กำลังวัดใจเสื้อแดงต่างหาก ถ้านิ่งเฉยตามคำแนะนำของ นปช. ก็ถือว่ายอมจำนน

๔) การไม่ยอมชูประเด็นการเมืองกว้างๆ เรื่องประชาธิปไตย การไม่วิจารณ์ 112 การไม่พูดถึงนโยบายสำคัญในการฟื้นชีวิตพลเมืองหลังน้ำท่วม การไม่รณรงค์ให้นำอาชญากรในกองทัพและประชาธิปัตย์มาขึ้นศาล ของ นปช. ถือว่าเป็นการลดระดับการเมืองและจิตสำนึกในการต่อสู้ เพื่อให้เสื้อแดงสยบยอมต่ออำมาตย์

ดูแถลงการณ์ นปช. ได้ที่นี่ http://www.youtube.com/watch?v=CWimnSw0Oxs

ที่มา prachatai