News online

กลับไปยังหน้าหลักเพื่อสนทนา C-Box ดู TV และฟังวิทยุ ได้ที่

วันพฤหัสบดีที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2554

ฟองสบู่กฎหมายหมิ่นกษัตริย์ "จากฟันคอริบเรือนสู่จำคุกฟรี"

โดย อรนงค์

แทบไม่น่าเชื่อเลยว่า ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้จะมีผู้โดนฟ้องจากกฎหมายอาญามาตรา 112 จำนวนมากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แน่นอนว่าสิ่งนี้สัมพันธ์กับเหตุการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองอย่างแยกไม่ออก กฎหมายอาญามาตรา 112 หรือที่นิยมเรียกกันว่า กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ เป็นกฎหมายที่ตกทอดมาตั้งแต่สมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ (กำเนิดสมัย ร.5) แต่เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ.2475 ที่กษัตริย์ต้องถูกจำกัดอยู่ใต้รัฐธรรมนูญอันเป็นกฎหมายสูงสุด กฎหมายที่ว่านี้ก็ควรจะต้องมีลักษณะที่สอดคล้องกับระบอบการปกครองด้วย แต่เราจะเห็นได้ว่ามิได้เป็นเช่นนั้นเลย

ราวปี 2490 เหล่ากษัตริย์นิยมหรือรอยัลลิสต์และเหล่า “เลือดสีน้ำเงิน” ซึ่งคิดถึงคืนวันอันสุขสันต์เก่าก่อนจึงทำปฏิบัติการปฏิปักษ์ปฏิวัติเพื่อหวนคืนอำนาจ ดังนั้นแล้วจึงคาดหมายได้ไม่ยากว่า จะต้องทำการปรับแปรกฎหมายรัฐธรรมนูญและกฎหมายอื่นๆให้แฝงฝังและรับใช้อุดมการณ์แบบราชาธิปไตย และแน่นอนว่า กฎหมายอาญามาตรา 112 ก็ดำเนินไปภายใต้อุดมการณ์เช่นนี้ อันที่จริงแล้วโดยชื่อตัวมันเองที่ว่า “หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” นั้น ไม่มีระบุในกฎหมาย มีแต่หมิ่นประมาท ดูหมิ่น อาฆาตมาดร้าย สะท้อนให้เห็นลักษณะสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่ยังคงอยู่ (ต่อไปผู้เขียนจะเรียกว่ากฎหมายหมิ่นกษัตริย์ หรือ กฎหมายอาญามาตรา 112)

อีกทั้งแม้แต่การดำเนินการใช้กฎหมาย ผู้พิพากษาก็อยู่ภายใต้พระปรมาภิไธยโดยชื่อและจิตสำนึก ดังที่กล่าวมานั้น จะเห็นได้ว่าการตัดสินคดีกฎหมายแบบนี้ มิได้อ้างอิงเพียงโดยกฎหมายเพียงตัวมันเอง แต่ยังสัมพันธ์กับสังคมและสภาพแวดล้อมอย่างมากอีกด้วย
ต่อสถานการณ์ปัจจุบัน อาจเรียกได้ว่าช่วงเวลา 5 ปีที่ผ่านมานี้เป็นช่วงเวลาที่เป็น “จุดสุดยอด” ของกฎหมายหมิ่นประมาทกษัตริย์ มันเข้าแทรกซึมแนบแน่นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันเสียยิ่งกว่ากฎหมายจราจรอย่างการจอดรถผิดที่เสียอีก

อำนาจของมาตรานี้กว้างและมากเสียจนทำให้ใครหลายคนต้องพะวักพะวนว่า จะได้แจ็คพ็อตเลขท้ายสามตัว “112” เมื่อไรกัน


ในบทความนี้ ผู้เขียนอยากจะกล่าวถึงหลายๆ มิติของกฎหมายอาญามาตรา 112 เริ่มแรกจะกล่าวถึงผู้ที่เผชิญและได้รับผลกระทบกับกฎหมายมาตรา 112 ซึ่งหลายคนในปัจจุบันยังถูกจำคุกอยู่ หลายคนก็ลี้ภัยไปต่างประเทศ บางคนต้องยอมรับสารภาพเพื่อได้รับการลดโทษ บางคนก็ต่อสู้คดี ดังนี้

ปี 2549 โอลิเวอร์ จูเฟอร์ ธนาพล อิ๋วสกุล (บรรณาธิการวารสารฟ้าเดียวกัน)

ปี 2550 โชติศักดิ์ อ่อนสูง และชุติมา เพ็ญภาค ในข้อหาไม่ยืนเคารพเพลงสรรเสริญพระบารมีในโรงภาพยนตร์ โจนาธาน เฮด นักข่าว BBC จักรภพ เพ็ญแข (ออกหมายจับ) บุญส่ง ชัยสิงห์กานนท์ (คดีถอนฟ้อง)

ปี 2551 บุญยืน ประเสริฐยิ่ง (ตัดสินจำาคุก 12 ปี แต่อภัยโทษหลังติดคุก 22 เดือน) รัชพิน ชัยเจริญ ไม่ยืนเคารพเพลงสรรเสริญพระบารมีในโรงภาพยนตร์ สุลักษณ์ ศิวรักษ์ชูชีพ ชีวะสุทธิ์

ปี 2552 แฮรี่ นิโคไลดส์ (ข้อหาหมิ่นองค์รัชทายาท ติดคุก อภัยโทษ และโดนเนรเทศ) ใจ อึ้งภากรณ์ คณะกรรมการสมาคมผู้สื่อข่าวต่างประเทศ (เผยแพร่ซีดีเวทีเสวนาที่ร่วมอภิปรายโดยจักรภพ เพ็ญแข) ดารุณี ชาญเชิงศิลปกุล (จำคุก 18 ปี) สุวิชา ท่าค้อ (จำคุก 10 ปี และอภัยโทษหลังจากติดคุก 18 เดือน) สนธิ ลิ้มทองกุล จีรนุช เปรมชัยพร กิตติ แสนสุขโรจน์วงศ์ ทศพรฤทัย ประเสริฐสูง (ไม่ได้รับอนุญาตให้ประกันตัว อยู่ในคุก) ก่อแก้ว พิกุลทอง พิษณุ พรมสรณ์ ภิเษก สนิทธางกูร ณัฐ สัตยาภรณ์พิสุทธิ์ (พ.ร.บ. คอมพิวเตอร์) โจนาธาน เฮดแฮรี่ นิโคไลดส์ ดารุณี ชาญเชิงศิลปกุล ธีรนันต์ วิภูชนิน คฑา ปาจริยพงศ์ สมเจต อิทธิวรกุล หมอทัศพร รัตนวงศา เพชรวรรต วัฒนพงษ์สิริกุล Richard Lloyd Parry บรรณาธิการนิตยสารไทม์ประจำภาคพื้นเอเชีย

ปี 2553 ปรวย Salty Head ธันย์ฐวุฒิ ทวีวโรดมกุล (จำคุก 13 ปี) สุริยัน กกเปือย (จำคุก 3 ปี) ปภัสชนัญญ์ ฉิ่งอินทร์ (จำคุก 3 ปี ประกันตัวสู้คดี) สุชาติ นาคบางไทร (จำคุก 6 ปี) วิภาส รักสกุลไทย (สู้คดี) อำพล ตั้งนพคุณ (ไม่ให้ประกันตัว อยู่ในคุก) ทอม ดันดี ธนพล บำรุงศรี วิเศษ พิชิตลำเค็ญ นาวาอากาศตรีชนินทร์ คล้ายคลึง

ปี 2554 ทักษิณ ชินวัตรและโรเบิร์ต อัมสเตอร์ดัม (อยู่ในระหว่างการสืบสวน) สุรชัย ด่านวัฒนานุสรณ์ (อยู่ในคุก ไม่ให้ประกันตัว) เอกชัย หงส์กังวาน (อยู่ในคุก ไม่ให้ประกันตัว) สมยศ พฤกษาเกษมสุข (ไม่ให้ประกัน อยู่ในคุก) สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล (อยู่ระหว่างคดี) ฯลฯ อีกหลายคน (ที่มา: จรรยา ยิ้มประเสริฐ, “รายงาน: นักโทษคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ,” ประชาไท, 9 พฤษภาคม 2554)

ความเป็นมาของกฎหมายหมิ่นกษัตริย์
กฎหมายอาญามาตรา 112 หรือกฎหมายหมิ่นกษัตริย์อาจสืบสาวไปไกลได้ถึงสมัยรัชกาลที่ 5 ในส่วนนี้จะอธิบายถึงพัฒนาการความเป็นมาของตัวบทกฎหมายนี้ ซึ่งจะทำให้พอเห็นความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและอุดมการณ์ของสังคมในเวลานั้นๆ ได้บ้าง ในส่วนนี้จะเน้นยกให้เห็นตัวบทของกฎหมายที่เปลี่ยนแปลงไป โดยมีข้อสังเกตว่า โทษจะเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ สวนทางกับเส้นทางที่โลกควรจะก้าวย่างไปสู่ประชาธิปไตยยิ่งขึ้น
ในสมัยรัชกาลที่ 5 พ.ศ. 2442 พระราชกำหนดลักษณะหมิ่นประมาท ด้วยการพูดฤาเขียนถ้อยคำเท็จออกโฆษณาการ ร.ศ.118 มาตรา 4 มีข้อความว่า

“ผู้ใดหมิ่นประมาทพระผู้เปนเจ้าซึ่งดำรงสยามรัฐมณฑล ฤาสมเด็จพระอรรคมเหษี ฤาสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชก็ดี ฤาสมเด็จพระมหากระษัตราธิราชเจ้าผู้ครองเมืองต่างประเทศ มหาประธานาธิบดีผู้ครองเมืองต่างประเทศ ซึ่งมีทางพระราชสัมพันธมิตรไมตรีอันสนิทด้วยกรุงสยามก็ดี โดยกล่าวเจรจาด้วยปาก ฤาเขียนด้วยลายลักษณอักษร ฤากระทำาการอย่างใดอย่างหนึ่งในที่เปิดเผย ท่ามกลางประชุมชนทั้งหลาย ด้วยกายวาจาอันมิบังควร ซึ่งเปนที่แลเห็นได้ชัดว่าเปนการหมิ่นประมาทแท้ ท่านว่าผู้นั้นกระทำผิด เมื่อพิจารณาเปนสัตย์ว่า ผู้นั้นกระทำผิดต่อข้อห้ามดังเช่นกล่าวมานี้แล้ว ก็ให้จำคุกไว้ไม่เกินกว่าสามปี ฤาให้ปรับเปนเงินไม่เกินกว่าหนึ่งพันห้าร้อยบาท ฤาทั้งจำคุกและปรับด้วย”

...จะเห็นได้ว่า ลักษณะความผิดจะเป็นเรื่องหมิ่นประมาทต่อกษัตริย์ มีโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี ต่อมาในรัชกาลเดียวกัน พ.ศ.2451 ได้ยกเลิกพระราชกำหนดลักษณะหมิ่นประมาท ด้วยการพูดฤาเขียนถ้อยคำเท็จออกโฆษณาการ ร.ศ.118 และตรา กฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ.127 ขึ้นใหม่โดยในมาตรา 98 มีความว่า

“ผู้ใดทะนงองอาจ แสดงความอาฆาตมาดร้าย หรือหมิ่นประมาทต่อสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวก็ดี สมเด็จพระมเหษีก็ดี มกุฎราชกุมารก็ดี ต่อสู้สำเร็จราชการแผ่นดินในเวลารักษาราชการต่างพระองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวก็ดี ท่านว่าโทษของมันถึงจำคุกไม่เกินกว่าเจ็ดปี และให้ปรับไม่เกินกว่าห้าพันบาทด้วยอีกโสดหนึ่ง”

จะเห็นได้ว่านอกจากจะเพิ่มโทษสูงสุดเป็น 7 ปีแล้ว ลักษณะความผิดยังขยายในเรื่อง การทะนงองอาจ อาฆาตมาดร้ายอีกด้วย มิเพียงเท่านั้น ยังมีมาตรา 100 ซึ่งครอบคลุมถึงพระราชโอรส พระราชธิดาของกษัตริย์ด้วย มีความว่า

“ผู้ใดทะนงองอาจ แสดงความอาฆาตมาดร้าย หรือหมิ่นประมาทต่อพระราชโอรส พระราชธิดา ในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ไม่ว่ารัชกาลหนึ่งรัชกาลใด ท่านว่าโทษของมันถึงจำคุกไม่เกินกว่าสามปี และให้ปรับไม่เกินกว่าสองพันบาทด้วยอีกโสดหนึ่ง”

หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ.2475 สถานะของกษัตริย์กลายเป็นเพียงประมุขของรัฐเท่านั้น ซึ่งต้องอยู่ภายใต้กฎหมายรัฐธรรมนูญและถูกจำกัดอำนาจ

ดังนั้นในปี พ.ศ.2477 จึงได้ทำการยกเลิกมาตรา 100 ของกฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ.127 (ซึ่งได้ยกเลิกการคุ้มครองพระราชโอรส พระราชธิดา ของกษัตริย์) และทำการเพิ่มเติมมาตรา 104 ของกฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ.127 ซึ่งบัญญัติเรื่องการดูหมิ่น (ต่างกับหมิ่นประมาทตรงที่ ดูหมิ่นเป็นเพียงการกล่าวด่าทอ แต่หมิ่นประมาทกล่าวใส่ความไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ) ต่อกษัตริย์ รัฐบาล ฯลฯ แต่มีข้อยกเว้นไว้ว่า วิจารณ์โดยสุจริตได้ ไม่มีความผิด อย่างไรก็ตาม มาตรา 104 (1) มิได้ยกเว้นความผิดในมาตรา 98 ข้างต้นใดๆ (หมิ่นประมาทต่อกษัตริย์)
ผู้ใดกระทำการให้ปรากฏแก่คนทั้งหลายด้วยวาจา หรือลายลักษณ์อักษร หรือเอกสารตีพิมพ์ หรือด้วยอุบายอย่างใดๆ ดังต่อไปนี้ ให้เกิดความดูหมิ่นต่อพระมหากษัตริย์ หรือรัฐบาล หรือข้าราชการแผ่นดิน ในหมู่ประชาชนก็ดี...
...
4) ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินกว่าเจ็ดปี และให้ปรับไม่เกินกว่าสองพันบาทด้วยอีกโสตหนึ่ง

แต่ถ้าวาจา หรือลายลักษณ์อักษร หรือเอกสารตีพิมพ์ หรือด้วยอุบายอย่างใดๆ ที่ได้กระทำไปภายใต้ความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญ หรือเพื่อสาธารณประโยชน์ หรือเป็นเพียงการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริต หรือเป็นเพียงการติชมตามปกติวิสัย ในบรรดาการกระทำของรัฐบาลหรือของราชการแผ่นดิน การกระทำนั้นไม่ให้ถือว่าเป็นความผิด

อย่างไรก็ตาม แม้จะเปลี่ยนแปลงการปกครองให้กษัตริย์อยู่ใต้รัฐธรรมนูญแล้ว แต่เหล่ารอยัลลิสต์กระทำทุกวิถีทางเพื่อต้องการอำนาจเดิมๆ หวนกลับมาอีกครั้ง ความเปลี่ยนแปลงต่อกฎหมายหมิ่นกษัตริย์จึงมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญเมื่อได้ทำการบัญญัติกฎหมายใหม่ในปี พ.ศ. 2499 แน่นอนว่าได้ทำการยกเลิกข้อยกเว้นความผิดในการวิจารณ์โดยสุจริตได้ โดยกฎหมายใหม่คือ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 ความว่าผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี

ต่อมาหลังการสังหารโหดในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ได้ไม่นานนัก คำสั่งคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 41 ในวันที่ 21 ตุลาคม 2519 ได้เปลี่ยนแก้ไขให้โทษหนักขึ้น โดยมีเกณฑ์ขั้นต่ำอย่างน้อย 3 ปีขึ้นไป (เดิมไม่มีขั้นต่ำ) และเพิ่มเพดานโทษสูงถึง 15 ปี โดยมาตรา 112 นี้มีตัวบทเดิมแต่เปลี่ยนแค่การเพิ่มโทษ ซึ่งเป็นตัวบทที่ใช้กระทั่งปัจจุบัน โดยมีความว่าผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบห้าปีโดยสรุปแล้วจะเห็นได้ว่า ความรุนแรงของโทษเพิ่มสูงขึ้น

จากในสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่มีโทษสูงสุด 3 หรือ 7 ปีเท่านั้น
แต่ในปัจจุบันอย่างที่ทราบกันโทษสูงสุด 15 ปี (แน่นอนว่าอาจโดนหลายกระทงได้แบบดาตอร์ปิโด โดน 3 กระทง x 6 ปี รวมเป็น 18 ปี) ( อากง หรือ อำพล ตั้งนพกุล อายุ 61 ปี โดน 4 กระทง X 5 ปี รวม 20 ปี ) ซึ่งน่าตั้งคำถามว่าเหตุใดยุคสมัยที่ใครๆ ก็เรียกว่าเป็นประชาธิปไตย โทษถึงได้ร้ายแรงเช่นนี้

สำหรับข้อสังเกตเรื่องลักษณะความผิด ในปี พ.ศ. 2477 มีการเพิ่มเรื่องการ “ดูหมิ่น” เข้าไป ส่งผลให้การตีความให้เป็นโทษความผิดได้ง่ายขึ้น เพราะเพียงด่าทอก็ผิดได้ (แต่มีข้อยกเว้นเรื่องการวิจารณ์โดยสุจริตใจเช่นเดียวกับกฎหมายหมิ่นประมาทบุคคลปกติ)

ต่อมาในปี พ.ศ. 2499 คำว่า “ดูหมิ่น” ก็ถูกเพิ่มเข้าไปในตัวบทมาตรา 122 ซึ่งตัวบทมาตรานี้ ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ มีกรณี ที่โด่งดังอันหนึ่งในปี 2531 นั่นคือ กรณีนายวีระ มุสิกพงศ์ โดยวีระได้กล่าวปราศรัยซึ่งเป็นมูลเหตุให้ถูกฟ้องว่า “ผมถ้าเลือกเกิดเองได้ ผมจะไปเลือกเกิดทำไมเป็นลูกชาวนาจังหวัดสงขลา จะไปเลือกเกิดอย่างนั้นทำไม ถ้าเลือกเกิดได้ก็เลือกเกิดมันใจกลางพระบรมมหาราชวังนั่น ออกมาเป็นพระองค์เจ้าวีระซะก็หมดเรื่อง ไม่จำเป็นต้องออกมายืนตากแดดพูดให้พี่น้องฟังเวลาอย่างนี้ เที่ยงๆ ก็เข้าห้องเย็น เสวยเสร็จก็บรรทมไปแล้วตื่นอีกทีก็บ่ายสามโมง ที่มายืนกลางแดดอยู่ทุกวันนี้ ก็มันเลือกเกิดไม่ได้”

การตัดสินของศาลได้อ้างมาตราหนึ่งที่น่าสนใจก็คือมาตรา 6 ของ รธน. พ.ศ.2521 (หรือมาตรา 8 ใน รธน.ปัจจุบัน) ซึ่งบัญญัติว่า องค์พระมหากษัตริย์ดำรงอยู่ในฐานะอันเป็นที่เคารพสักการะผู้ใดจะละเมิดมิได้ ผู้ใดจะกล่าวหาหรือฟ้องร้องพระมหากษัตริย์ในทางใดๆ มิได้ จะเห็นได้ว่า มาตรา 112 ไม่ใช่แค่เรื่องหมิ่นประมาทเท่านั้น แต่ยังอ้างอิงกับอุดมการณ์กษัตริย์นิยมอันอยู่บนฐานของมาตรา 8 ด้วย (ใน รธน.ปัจจุบัน) การเพิ่มโทษเมื่อไม่นานมานี้มีความพยายามของเหล่าผู้พิทักษ์ “ราชาธิปไตยใหม่” ที่ต้องการเพิ่มความรุนแรงของโทษ และขยายการป้องกันให้ครอบคลุมบุคคลรวมไปถึงพระราชโอรส พระราชธิดาของกษัตริย์ และรวมถึงองคมนตรีด้วย โดยราวเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 สภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) ได้เสนอร่าง พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา ซึ่งระบุให้มีการเพิ่มเติมหมวด 1/1 ความผิดต่อพระบรมราชวงศ์ องคมนตรี และผู้แทนพระองค์ ลงในมาตรา 112 โดยมีใจความว่า

“มาตรา 112/1 ผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย พระราชโอรส พระราชธิดา ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงเจ็ดปี หรือปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงหนึ่งแสนสี่หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับมาตรา 112/2 ผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย ประธานองคมนตรี องคมนตรี หรือผู้แทนพระองค์ซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้ง ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงห้าปี หรือปรับตั้งแต่หนึ่งหมื่นบาทถึงหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับไม่เพียงเท่านั้น ยังได้เสนอร่างพ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาฯ ซึ่งต้องการให้ในระหว่างที่ฟ้องคดีนั้น ศาลมีอำนาจสั่งห้ามไม่ให้โฆษณาหรือวิพากษ์วิจารณ์ใดๆ (มาตรา 14/1)ต่อมาปี 2551 นายพีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค ส.ส. กรุงเทพฯ พรรคประชาธิปัตย์ เสนอเพิ่มโทษเป็น 5 ถึง 25 ปี และปรับตั้งแต่ห้าแสนถึงหนึ่งล้านบาท อีกทั้งเสนอให้กฎหมายครอบคลุมถึงพระบรมวงศานุวงศ์

แต่อย่างไรก็ตาม ข้อเสนอนี้ไม่ประสบผลสำเร็จอย่างที่กล่าวมาแล้ว เหล่าผู้พิทักษ์ “ราชาธิปไตยใหม่” ปรารถนาเหลือเกินที่อยากจะเพิ่มโทษให้รุนแรงขึ้น ก็อาจไม่แน่ว่าพวกนี้กำลังคิดนำกฎหมายโบราณอย่าง “พระไอยการอาชญาหลวง” ในสมัยพระเจ้าอู่ทอง ที่ลงโทษ “ให้ฟันคอริบเรือน” เอามาใช้ก็เป็นได้!

“ผู้ใดทนงองอาจ์บยำบกลัว เจรจาหยาบช้าต่อพระเจ้าอยู่หัว ประมาทหมิ่นพระราชบัญญัติแลพระบันทูลพระโองการ ท่านว่าผู้นั้นเลมิดพระราชอาชญาพระเจ้าอยู่หัว ท่านให้ลงโทษ 8 สถานๆ หนึ่งคือ ให้ฟันคอริบเรือน ให้ตัดปากตัดหูตัดมือตัดตีนเสีย... (ม.7) ถ้าผู้ใดติเตียนนินทาว่ากล่าวพระเจ้าอยู่หัวต่างต่าง พิจารณาเปนสัจ ให้ลงโทษ 3 สถานๆ หนึ่งคือ ให้ฟันคอริบเรือน... (ม.72)”

ฟองสบู่คดีหมิ่นฯ
เหตุการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองตั้งแต่รัฐประหาร 19 กันยายน 2549 ทำให้จำนวนคดี “หมิ่นประมาทกษัตริย์” พุ่งสูงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ จากข้อมูลสถิติ แสดงให้เห็นว่า ปกติจำนวนคดีเกิดขึ้นไม่มากนัก แต่จะขึ้นสูงในปี พ.ศ.2519 นั่นคือเหตุการณ์สังหารหมู่ในธรรมศาสตร์ 6 ตุลาคม 2519 นั่นเอง หลังจากนั้นจำนวนก็ลดลงกระทั่งปี 2549 ก็เริ่มจะสูงขึ้นเรื่อยๆ พบว่าจำนวนพุ่งขึ้นสูงเฉลี่ยราว 100 กว่าคดีต่อปี จากแหล่งข้อมูลอีกแหล่งหนึ่งพบว่า หลังปี 2548-2552 มีสถิติส่งฟ้องคดีต่อศาลสูงถึง 547 คดี เฉลี่ย 109 คดีต่อปี (ข้อมูลจากกลุ่มนิติราษฎร์, 27 มีนาคม 2554)

ตรงจุดนี้เราอาจวิเคราะห์ได้ว่า การพัฒนาเทคโนโลยีการสื่อสารที่ประชาชนทั่วไปสามารถใช้อินเตอร์เน็ตได้อย่างกว้างขวาง ซึ่งสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านกระดานข่าว (เว็บบอร์ด) หรือแม้กระทั่งเฟสบุ๊คได้ ท่ามกลางภาวะความรู้สึกที่แปลกแยกต่อสถาบันกษัตริย์ ซึ่งเริ่มเพิ่มขึ้นหลังการรัฐประหาร 19 กันยา หรือรัฐประหารเพื่อราชบัลลังก์ แต่ เหตุการณ์ที่เด่นชัดมากจริงๆ ที่ทำให้ “ตาสว่าง” นั่นคือ วันที่ราชินีไปงานศพนางสาวโบว์ ในสภาวะนี้เองการแสดงความเห็นในที่สาธารณะด้วยความรู้สึกคับแค้นจึงพรั่งพรูมหาศาล เจ้าหน้าที่รัฐซึ่งคอยพิทักษ์ “ราชาธิปไตยใหม่” จึงคอยตามจับกุมคนที่ “ตาสว่าง” เหล่านี้

สงครามในโลกไซเบอร์

อย่างที่กล่าวมาแล้วว่า ลักษณะเด่นของการต่อสู้ทางการเมืองในช่วงนี้ก็คือ ข่าวสารกระจายอย่างรวดเร็วผ่านสื่ออินเตอร์เน็ต (ซึ่งต่างกับยุคก่อนที่กระจายข่าวผ่านใบปลิว หรือผ่านโทรศัพท์กระดูกหมา) สมรภูมิการรบจึงอยู่ที่บนโลกออนไลน์สงครามข้อมูลเพื่อตีแผ่ข้อเท็จจริงที่ปิดปังเอาไว้มาหลายทศวรรษ จึงผุดเผยขึ้นรวดเร็วราวกับดอกเห็ดที่เหล่าผู้พิทักษ์ฯก็ทำใจไม่ได้! พวกเขาจึงสรรหาสารพัดวิธี ซึ่งก็เสนอกฎหมายใหม่ที่เพิ่มอำนาจในการควบคุมและจับกุม “เหล่านักรบไซเบอร์” อันกระด้างกระเดื่อง กฎหมายนี้ก็คือพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 ซึ่งการกำเนิดของกฎหมายนี้มีเจตนารมณ์อย่างชัดเจนเพื่อควบคุมการแสดงความคิดเห็นที่เกี่ยวข้องกับการหมิ่นกษัตริย์ ความผิดที่กฎหมายระบุไว้ก็คือเรื่องความมั่นคง (ควรตั้งคำถามอย่างยิ่งว่า การหมิ่นกษัตริย์ใช่เรื่องความมั่นคงของประเทศหรือไม่) ซึ่งมาตราที่ใช้เกี่ยวข้อง คือ มาตรา 14 วรรค 3 ความว่า
ผู้ใดกระทำความผิดที่ระบุไว้ดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินห้าปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

นำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใดๆ อันเป็นความผิดเกี่ยวกับความมั่นคง แห่งราชอาณาจักรหรือความผิดเกี่ยวกับการก่อการร้ายตามประมวลกฎหมายอาญา
นอกจากนี้ ในมาตรา 20 ยังให้อำนาจศาลในการปิดเว็บไซต์ ซึ่งที่ผ่านมาศาลได้มีคำสั่งผ่านมาตรานี้เป็นจำนวนมากอีกด้วย

ล่าสุด มีการเสนอให้ปรับปรุง พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ เดิมของปี 2550 มาเป็นปี 2554 แม้โครงสร้างของเนื้อหากฎหมายมีลักษณะคล้ายคลึงฉบับเดิม แต่ได้เพิ่มการเอาผิด เช่น ผู้ให้บริการ ส่งผลให้เกิดการเซ็นเซอร์ตัวเอง เป็นต้น

อย่างที่กล่าวไว้ว่า ศาลได้ใช้อำนาจในการปิดเว็บไซต์เป็นจำนวนมาก ซึ่งมีสถิติที่น่าสนใจของการระงับเว็บไซต์ดังกล่าว อันจะเห็นได้ว่า มีจำนวนการระงับมากถึง 74,686 ยูอาร์แอล (หน้า) ซึ่งเป็นเว็บที่เกี่ยวข้องกับมาตรา 122 ถึง 57,330 ยูอาร์แอล (หน้า)
การรณรงค์ในเวทีวิชาการ

การศึกษาทางวิชาการเกี่ยวกับกฎหมายหมิ่นกษัตริย์เพิ่งได้รับความสนใจอย่างจริงจังเมื่อไม่นานมานี้เอง งานศึกษาค้นคว้าอย่างจริงจังอย่างหนังสือ Truth on Trial in Thailand: Defamation, treason, and lèse-majesté (การดำเนินคดีกับความจริงในเมืองไทย: กฎหมายหมิ่นประมาท, ข้อหากบฏ, และกฎหมายหมิ่นประมาทกษัตริย์) โดยเดวิด สเตร็คฟัส ก็เพิ่งได้รับตีพิมพ์ปี 2554 ความตื่นตัวของนักวิชาการในสังคมนี้เป็นผลโดยตรงต่อสถานการณ์ที่การใช้กฎหมายอาญามาตรา 112 ได้เพิ่มจำนวนมากยิ่งขึ้น ในส่วนนี้จะกล่าวให้เห็นถึงบทบาทของกลุ่มปัญญาชนที่ทำการรณรงค์ให้สังคมตระหนักถึงความอยุติธรรมของกฎหมายและการใช้กฎหมายหมิ่นประมาทกษัตริย์นี้

หากไม่นับกิจกรรมรณรงค์กรณีที่วีระ มุสิกพงศ์โดนคดีหมิ่นฯ แล้ว (จัดโดยสยามสมาคม เมื่อ 1 ธันวาคม 2530) กิจกรรมของมหาวิทยาลัยเที่ยงคืนร่วมกับสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย และองค์กรความโปร่งใสแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 22 เมษายน 2549 ก็นับได้ว่าเป็นกิจกรรมรณรงค์กฎหมายหมิ่นฯแรกๆ โดยมีการจัดสัมมนาในหัวข้อ “หมิ่นพระบรมเดชานุภาพในสังคมไทย” ซึ่งในช่วงเวลานั้นวารสาร ฟ้าเดียวกัน ฉบับสถาบันกษัตริย์กับสังคมไทย ถูกฟ้องคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ (เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2549) ในช่วงเวลานั้น ทักษิณ ชินวัตรและสนธิ ลิ้มทองกุลก็โดนกล่าวหาว่าหมิ่นฯ ด้วย

ดังนั้นแล้ว มหาวิทยาลัยเที่ยงคืนจึงออกแถลงการณ์“ปกป้องระบบกฎหมายในคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” โดยมีข้อเรียกร้องดังนี้ (1) ให้หน่วยงานในกระบวนการยุติธรรมต้องทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมาและเป็นกลาง โดยไม่ตกเป็นเครื่องมือของฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด (2) และต้องจำกัดไม่ให้มีการริเริ่มดำเนินคดีเกิดขึ้นโดยเพียงบุคคลทั่วไปแต่ต้องให้คณะรัฐมนตรีมาเป็นผู้ตัดสินใจต่อการที่จะดำเนินคดีหรือไม่ (3) การจะลงโทษบุคคลในความผิดนี้ต้องปรากฏอย่างชัดเจนทั้งตัวการกระทำและเจตนา มิใช่เป็นการตีความกว้างขวางให้ครอบคลุมการกระทำอื่นๆ เช่น การไม่เคารพเพลงสรรเสริญพระบารมี การทะเลาะวิวาทโดยมีคำด่าเปรียบเปรย ซึ่งมิใช่เป็นการหมิ่นประมาท หากเป็นเพียงการกระทำที่ไม่เหมาะสมต่อสถาบันกษัตริย์

ต่อมา หลังการรัฐประหาร 2549 เมื่อวันที่ 9-10 มกราคม 2551 มีการอภิปรายเรื่อง “กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ได้ผลและล้มเหลวอย่างไร” ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของงานประชุมทางวิชาการไทยคดีศึกษา ครั้งที่ 10 จัดโดยสถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
3 มีนาคม 2551 ธงชัย วินิจจะกูล ศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยวิสคอนสิน แมดิสัน นายแอนดรูวอร์กเกอร์ นักวิชาการทางด้านไทยศึกษา จากมหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย นักวิชาการทางด้านอุษาคเนย์และไทยศึกษา นักวิชาการทางด้านกฎหมาย นักสิทธิมนุษยชน กว่า 50 คน ได้เรียกร้องให้มีการปฏิรูปกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ

29 มกราคม 2552 นายใจ อึ๊งภากรณ์ อาจารย์คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งถูกแจ้งข้อกล่าวหาตามมาตรา 112 จากหนังสือของเขา A Coup for the Rich ได้ระบุถึงความคืบหน้าการรวบรวมรายชื่อผ่านทางอีเมลในจดหมายเปิดผนึกที่เขาร่างขึ้นเพื่อให้ยุติการใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ โดยจดหมายเปิดผนึกดังกล่าวระบุว่า ขอคัดค้านการใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเพื่อทำลายเสรีภาพในการแสดงความเห็น เสรีภาพทางวิชาการ และเสรีภาพทางความคิด และเรียกร้องให้รัฐบาลยุติคดีต่างๆ ที่เกิดกับกลุ่มคนที่คัดค้านรัฐประหาร 19 กันยา รวมทั้งยกเลิกกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ เพื่อไม่ให้เป็นเครื่องมือของเผด็จการและผู้หวังทำลายระบบประชาธิปไตยอีกต่อไป

21-22 มีนาคม 2552 โครงการประกาศนียบัตรกฎหมายมหาชน คณะนิติศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์ ร่วมกับคณะนิติศาสตร์ ม.เชียงใหม่ สำนักงานสิทธิมนุษยชนศึกษาและการพัฒนาสังคม ม.มหิดล และภาควิชาปกครอง รัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ร่วมกันจัดการอภิปรายทางวิชาการ เรื่อง “หลากมิติกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” ที่คณะนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งต่อมาได้พิมพ์หนังสือจากเวทีอภิปรายดังกล่าวเป็นหนังสือ หลากมิติกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ซึ่งได้เปิดตัวไปเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2553 ซึ่งมีวงสัมมนาเรื่อง “จากหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ สู่ขบวนการล้มเจ้า” ด้วย

27 มีนาคม 2554 “กลุ่มนิติราษฎร์เพื่อราษฎร” จัดเสวนาวิชาการเรื่อง “กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ซึ่งได้มีข้อเสนอในการแก้ไขกฎหมายหมิ่นฯ มาตรา 112 โดยเสนอว่า ต้องไม่นำกฎหมายนี้ไปเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของราชอาณาจักร ให้มีการบัญญัติแยกการคุ้มครองที่เกี่ยวกับกษัตริย์ ออกจากตำแหน่งพระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ให้เพิ่มเป็น 2 มาตรา) ให้ลดโทษลงเหลือไม่เกิน 2 ปี (ไม่มีโทษขั้นต่ำ) ปรับไม่เกินสามหมื่นบาท ถ้ามีการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริตก็ไม่มีความผิด และมิให้บุคคลทั่วไปฟ้อง ให้สำนักราชเลขาธิการเป็นผู้กล่าวโทษแทน

ในวันเดียวกัน มีกลุ่มรณรงค์เรื่อง “มาตรา 112: รณรงค์เพื่อความตื่นรู้ในกฎหมายหมิ่น” / “Article 112: Awareness Campaign” โดยต้องการให้กฎหมายอาญามาตรา 112 เป็นประเด็นที่ผู้คนในสังคมสามารถพูดคุย ถกเถียงได้อย่างเปิดเผย การรณรงค์ของกลุ่มนี้น่าสนใจที่มีผู้กำกับภาพยนตร์ร่วมด้วย เช่น อโนชา สุวิชากรพงศ์ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ลี ชาตะเมธีกุล, ธัญสก พันสิทธิวรกุล วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ไพสิฐ พันธุ์พฤกษชาติ
อย่างไรก็ตาม การที่ผู้กำกับภาพยนตร์เข้ามาร่วมด้วยนี้ จึงประนีประนอมกับเป้าหมายการรณรงค์ลดลงให้เหลือเพียง “การตื่นรู้” เท่านั้น ทั้งๆที่ในขณะนั้นบ้างเสนอการปฏิรูปหรือยกเลิกกันแล้ว

3 เมษายน 2554 มีการจัดตั้ง “เครือข่ายประชาธิปไตย (คปต.)”- Democracy Networks ซึ่งมาจากกลุ่มประชาธิปไตยทั้งในและต่างประเทศกว่า 35 กลุ่ม ได้รวมตัวกันเพื่อทำากิจกรรมรณรงค์ยกเลิกมาตรา 112 และปล่อยผู้ต้องหาจำานวน 220 คน ที่ต้องโทษกฎหมายหมิ่นฯ ให้ได้รับอิสรเสรีภาพหรือการประกันตัว

24 เมษายน 2554 กลุ่มนิติราษฎร์ เครือข่ายสันติประชาธรรม และนักวิชาการไทยศึกษาซึ่งอยู่ในต่างประเทศ รวมกว่า 500 คน แถลงการณ์ให้การสนับสนุน ดร.สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล กรณีโดนคุกคามจากหน่วยงานความมั่นคง ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นผลมาจากการอภิปรายในวันที่ 10 ธันวาคม 2553 เรื่อง สถาบันกษัตริย์-รัฐธรรมนูญ-ประชาธิปไตย

25 เมษายน 2554 เครือข่ายประชาธิปไตย (คปต.) แถลงเรียกร้อง “หยุด 112 หยุดคุกคามประชาชน เราต้องการเสรีภาพ” ณ อิมพีเรียล ลาดพร้าว โดย คปต. กล่าวว่าจะจัดพิธีสาปแช่งผู้อยู่เบื้องหลัง ผู้ออกคำสั่ง และผู้ลั่นไกสังหารประชาชน ตั้งแต่วันที่ 7 พ.ค. ที่วงเวียนใหญ่ กรุงเทพฯ ไปตามจังหวัดต่างๆ จนวันที่ 19 พ.ค. ณ ลานบริเวณอนุสาวรีย์รัชกาลที่ 6 สวนลุมพินี อีกทั้งกล่าวว่าจะใช้สิทธิตามรัฐธรรมนูญในการเข้าชื่อ 10,000 ชื่อตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ เพื่อยกเลิกมาตรา 112 ผ่านทางรัฐสภา

19 พฤษภาคม 2554 นักเขียน ออกจดหมายเปิดผนึกเรื่อง “ขอเชิญร่วมลงชื่อในการเรียกร้องให้มีการแก้ไขมาตรา 112 และยุติการใช้ข้อกล่าวหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพปิดกั้นการแสดงออกและแสดงความคิดเห็นทางการเมือง” โดยระบุว่า เสรีภาพในการแสดงออกและแสดงความคิดเห็น คือหัวใจสำาคัญของการเป็นนักเขียนในสังคมประชาธิปไตย และต้องการเรียกร้องให้มีการทบทวน ปรับปรุง แก้ไขกฎหมายอาญามาตรา 112 รายชื่อแกนนำานักเขียนนี้ได้แก่ บินหลา สันกาลาคีรี ปราบดา หยุ่น ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง ซะการีย์ยา อมตยา กิตติพล สรัคคานนท์ วรพจน์ พันธุ์พงศ์ วาด รวี (ทราย เจริญปุระ ลงชื่อในตอนแรก ได้ถูกกดดันจนถอนชื่อออกไป) ต่อมาในวันที่ 7 มิถุนายน ได้แถลงข่าวอีกในเรื่อง “จดหมายเปิดผนึกถึงเพื่อนนักเขียนทั่วประเทศ ว่าด้วย มาตรา 112”

24 พฤษภาคม 2554 สมาคมผู้สื่อข่าวต่างประเทศแห่งประเทศไทย (FCCT) จัดเวทีเสวนาในหัวข้อ “Lèse Majesté: A Challenge to Thailand’s Democracy” (กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพและความท้าทายต่อประชาธิปไตยไทย) โดยมีวิทยากร คือ สุลักษณ์ ศิวรักษ์ เดวิด สเตร็คฟัส เบนจามิน ซาแวกกี นักวิจัยแอมเนสตี้ อินเตอร์แนล ประจำาภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และนายแพทย์นิรันดร์ พิทักษ์วัชระ คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
24 มิถุนายน 2554 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดอภิปรายหัวข้อ “การเมืองใน lèse majesty, lèse majesty ในการเมือง” โดย รศ.สมชาย ปรีชาศิลปกุล คณะนิติศาสตร์ ม.เชียงใหม่, และเดวิด สเตร็คฟัส

23 สิงหาคม 2554 นักวิชาการด้านไทยศึกษาจากมหาวิทยาลัยต่างๆ ในสหรัฐฯ ยุโรป และเอเชีย จำานวน 112 คน ลงนามในจดหมายเปิดผนึกถึงยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี แสดงความกังวลต่อสถานการณ์ด้านสิทธิและเสรีภาพที่ถูกจำากัดในสังคมไทย โดยเฉพาะการใช้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพที่มีอัตราการสั่งฟ้องเพิ่มขึ้น อย่างทวีคูณในรอบห้าปีที่ผ่านมา


บนทางแพร่งของการเปลี่ยนแปลง
การใช้กฎหมายอาญามาตรา 112 อย่างบ้าระห่ำเมื่อไม่กี่ปีนี้ สะท้อนถึงนัยสำคัญของความขัดแย้ง สถาบันกษัตริย์ในปัจจุบันเผชิญความเปลี่ยนแปลงและความไม่แน่นอนในช่วงปลายรัชกาล เป็นเรื่องตลกที่การรัฐประหาร 19 กันยายน 2549 อันเป็นการรัฐประหารเพื่อราชบัลลังก์ ได้เกิดขึ้นเพราะต้องการสิ่งที่แน่นอนในการเปลี่ยนผ่าน แต่พวกเขาไม่อาจยึดกุมความแน่นอนได้อย่างที่ผ่านๆ มา กล่าวได้ว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นในด้านหนึ่งเป็นวิกฤตที่สังคมการเมืองบ้านเรายังโบราณไม่มีความเป็นสมัยใหม่ดังประเทศประชาธิปไตยอื่นๆเสียที เป็นวิกฤตที่ความวิปลาศของสังคมได้แผ่ขยายไปทุกหย่อมหญ้า

แต่อย่างไรก็ตาม ในด้านกลับนั้น นี่คือภาวะ “เปิด” เป็นภาวะที่ “รูปที่มีทุกบ้าน” จะกลายเป็นเพียงแค่ “ความฝันอันสูงสุด” อันลมๆแล้งๆเท่านั้น เป็นภาวะ “ตื่นรู้” ที่คนไม่ต้องการเป็นเพียง “ขี้ฝุ่นใต้ตีน” อีกต่อไป แต่นั่น หลายคนก็ต้องแลกมาด้วยความทุกข์ในเรือนจำที่กฎหมายหมิ่นกษัตริย์ไม่อนุญาตให้ “ตาสว่าง”

การต่อสู้และรณรงค์เกี่ยวกับกฎหมายนี้ บ้างเสนอให้ปฏิรูป บ้างเสนอให้ยกเลิก แต่สิ่งที่ยากคืออุดมการณ์ความคิดที่ฝังในหัวคนที่ถูกกล่อมเกลาทุกวี่วัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่ดีที่สุดตอนสองทุ่ม ดังนั้นแล้ว บนทางแพร่งของการเปลี่ยนแปลง จึงเป็นโอกาสเปิดที่เป็นไปได้ที่จะทลายสิ่งเหล่านี้ แม้จะไม่ง่ายนักก็ตาม

แล้วดูกันว่า การใช้กฎหมายหมิ่นประมาทกษัตริย์อย่างไม่บันยะบันยังที่มากราวกับฟองสบู่เช่นนี้ จะแตก “โป๊ะ” เมื่อใด?


.................................................................

6เสื้อแดงพ้นมลทินคดีปล้น CTW ยัดคุกฟรีปีครึ่ง เรียนเชิญแกนนำทำตัวให้ว่างไปรับเพื่อนเราสู่อิสรภาพ


โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
1 ธันวาคม 2554


วันนี้ศาลอาญากรุงเทพใต้ ได้ตัดสินยกฟ้อง 6 จำเลยคดีปล้นห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลเวิลด์ (CTW) แต่ได้ตัดสินลงโทษ 1 ใน 7 จำเลยข้อหาลักทรัพย์ จำุคุก 3 ปี 6 เดือน ที่เหลืออีก 6 รายยกฟ้อง แต่ลงโทษคดีชุมนุมขัดพรก.ฉุกเฉินให้จำคุก 1 ปี แต่เนื่องจากจำเลยให้การรับสารภาพลดโทษเหลือ 6 เดือน และเนื่องจากถูกจำคุกไปแล้ว 1 ปีครึ่ง ให้ปล่อยตัว

เย็นนี้ขอเชิญคนเสื้อแดง โดยเฉพาะแกนนำทั้งหลายกรุณาทำตัวให้ว่างไปรับเพื่อนสู่อิสรภาพในเวลาราว 19.00 น.ที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพ เพราะตอนแกนนำติดคุกอยู่นั้นคนเสื้อแดงเขาทำตัวว่างได้เสมอสำหรับพวกคุณ ส่วนอีกรายอาจต้องประกันสู้คดีกันต่อไป

"ประทานโทษ จำเลยติดมาปีกว่าแล้ว ไม่ได้ประกัน ฮาสัสสสสสส ! ผมเคยได้คุยกับจำเลยคนหนึ่ง แกบอกว่าวิ่งหนีทหารที่ไล่ยิงไปหลบในCTWแล้วตำรวจก็มาจับ"ทนายอานนท์ นำภา เปิดเผยทางเฟซบุ๊ค โดยระบุว่าตัวเขาไม่ได้เป็นทนายความคดีนี้ "ปรบมือดังๆ ให้กับทีมทนายอาสา พี่อาคม (ทนายเสื้อแดงตัวจริง )"

นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ แกนนำนปช.และส.ส.เพื่อไทยกล่าวในเฟซบุ๊คว่า วันนี้ศาลตัดสินคดีปล้นห้าง 7 คนยกฟ้องทั้งหมดแต่ลงโทษจำคุก3ปี1คนคดีลักทรัพย์ในเหตุฉกรรจ์ ค่ำนี้จะปล่อยตัว 5 คนจากเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ ส่วนอีก 2 คนคือที่ถูกจำคุกกับถูกอายัดคดีอื่นจะใช้ตำแหน่ง ส.ส.ยื่นประกันพรุ่งนี้ อภิสิทธิ์กับพวกจะรู้สึกอะไรบ้างไหมที่เอาคนไปขังไว้ปีครึ่งแล้วศาลยกฟ้อง

คดีนี้อัยการเป็นโจทย์ยื่นฟ้องนายพินิจ จันทร์ณรงค์ และพวกรวม 7 คน ในข้อหาร่วมกันปล้นทรัยพ์โดยมีและใช้อาวุธปืนร่วมกันตั้งแต่สามคนขึ้นไปขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่โดยขู่เข็ญว่าจะใช้กำกำลังประทุษร้ายโดยมีและใช้อาวุธปืน ร่วมกันตั้งแต่ห้าคนขึ้นไปฝ่าฝืนประกาศข้อกำหนดตามพระราชกำหนดการบริการราชการในสถานการณ์ฉุกเฉินห้ามมิให้มีการชุมนุมหรือมั่วสุม

ทั้งนี้ จำเลยทั้ง 7 ถูกจับกุมตัวในวันที่ 19 พฤษภาคม 2553 หลังแกนนำกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ประกาศสลายการชุมนุมในช่วงบ่าย และทั้งหมดถูกควบคุมตัวในเรือนจำ ไม่ได้รับการประกันตัวเลย หนึ่งในจำนวนนี้เป็นผู้หญิง ขณะนี้จำเลยที่ 1 คือ นายพินิจ จันทร์ณรงค์ ยังเป็นจำเลยในคดีเผา CTW ร่วมกับนายสายชล แพบัว ซึ่งจะมีการนัดสืบพยานกันต่อในปีหน้า นอกจากนี้ยังมีเยาวชนชายอายุ 17 ปีอีก 2 คนที่ถูกฟ้องในคดีปล้นทรัพย์ และเผา CTW เช่นกัน แต่แยกพิจารณาที่ศาลเยาวชน และมีการนัดสืบพยานต่อในปีหน้า

******



ที่มา thaienews

ใจ อึ๊งภากรณ์ : จดหมายเปิดผนึกจากใจ อึ๊งภากรณ์ ข้อเสนอเพื่อสร้างจุดยืนร่วมของ “แดงก้าวหน้า”

Wed, 2011-11-30 22:15

ใจ อึ๊งภากรณ์


ท่ามกลางการหักหลังวีรชนเสื้อแดงโดยรัฐบาลพรรคเพื่อไทยด้วยการปรองดองยอมจำนนต่อทหารและอำมาตย์ และท่ามกลางการรุกสู้ของฝ่ายสลิ่ม ประชาธิปัตย์ ทหาร และอำมาตย์ ด้วยการใช้กฏหมาย 112 การใช้องค์กร กกต. หรือการกดดันข่มขู่ต่างๆ นานา “เสื้อแดงก้าวหน้า” จะต้องไม่นิ่งเฉย เพราะแกนนำ นปช. นิ่งเฉยมานานเกินไปแล้ว เราต้องรวมตัวกันเคลื่อนไหวในขั้นตอนต่อไป เหมือนกับที่เพื่อนๆ เราสู้ต่อไปกับเผด็จการทหารในอียิปต์ ผมจึงขอเสนอจุดยืนร่วมที่เราน่าจะนำมาพิจารณา เพื่อก่อตั้งเครือข่ายกลุ่ม “เสื้อแดงก้าวหน้า” ในชุมชนต่างๆ และเพื่อประสานการเคลื่อนไหวดังนี้

1. รัฐบาลพรรคเพื่อไทยนี้ไม่ใช่รัฐบาลของเรา ทั้งๆ ที่เราเคยทุ่มเทคะแนนเสียงให้เพื่อตบหน้าพรรคประชาธิปัตย์ในการเลือกตั้งรอบที่แล้ว เราขอประกาศว่าเราพร้อมที่จะต่อต้านรัฐบาลนี้อย่างถึงที่สุดในกรณีที่รัฐบาลไม่ทำตามผลประโยชน์ของเสื้อแดงที่เสียสละเพื่อประชาธิปไตย

2. ในการต่อต้านรัฐบาลเพื่อไทย เราจะไม่เปิดทางให้สลิ่ม ประชาธิปัตย์และทหารได้ประโยชน์แต่อย่างใด เพราะเราจะเคลื่อนไหวต่อต้านฝ่ายเผด็จการเสมอ และถ้าทหารหรือฝ่ายอำมาตย์ออกมาขู่รัฐบาล เราพร้อมจะปกป้องรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง เพียงแต่เราจะไม่เป็นกองเชียร์ให้เพื่อไทย

3. “เสื้อแดงก้าวหน้า”มีเป้าหมายร่วมคือ การสร้างประชาธิปไตยแท้ที่ไม่มีอำนาจนอกระบบมาแทรกแซง เราคัดค้านอิทธิพลของทหารและต้องการลดงบประมาณทหาร เราเรียกร้องให้ยกเลิกกฏหมาย 112 ซึ่งปฏิรูปไม่ได้ เราเรียกร้องให้มีการปล่อยนักโทษการเมืองเสื้อแดงและนักโทษ 112 ทันที และเราต้องการให้นายอภิสิทธิ์ ประยุทธ์ อนุพงษ์ และสุเทพ ถูกนำมาขึ้นศาลในฐานะที่สั่งฆ่าประชาชน

4. “เสื้อแดงก้าวหน้า” ต้องการให้มีการริเริ่มโครงการขนาดใหญ่ เพื่อฟื้นฟูชีวิตและการทำงานของประชาชนหลังน้ำท่วม โดยการตัดงบประมาณทหารและงบประมาณพิธีกรรม รวมถึงการเก็บภาษีในอัตราสูงจากคนรวยทุกคนอีกด้วย ในขณะเดียวกันควรมีการเดินหน้าสร้างรัฐสวัสดิการในประเทศไทย แทนที่จะช่วยแต่ฝ่ายนายทุน

5. “เสื้อแดงก้าวหน้า” ขอสนับสนุนข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์ และพร้อมจะเคลื่อนไหวสนับสนุน

6. “เสื้อแดงก้าวหน้า” เข้าใจความสำคัญของขบวนการแรงงานในการเป็นพลังต่อรองเพื่อประชาธิปไตย และเรามุ่งมั่นที่จะเคลื่อนไหวร่วมกับนักสหภาพแรงงานก้าวหน้าในประเทศไทย

ประเด็นเหล่านี้ไม่ได้จารึกในหิน และไม่ได้เป็นการสั่งลงมาจากผู้ที่แอบอ้างว่าเป็น “ผู้รู้” แต่เป็นการจุดประกายเพื่อนำมาพูดคุยถกเถียงกันในกลุ่มต่างๆ ของชาวเสื้อแดง เพื่อสร้างเครือข่ายและประสานการต่อสู้ในรอบต่อไป โดยที่แต่ละกลุ่มควรจะเลือกผู้นำของตนเองและร่วมกันนำตนเองภายใต้จุดยืนร่วมกันที่ตกลงกันไว้

ในการเคลื่อนไหวต่อสู้ เราไม่สามารถพึงพอใจกับการอ่านหรือเขียนบทความในอินเตอร์เน็ด แต่ต้องมีการจัดตั้งจริงในโลกจริง

อนาคตของประชาธิปไตยและความเสมอภาคในประเทศไทยอยู่ในมือของท่าน ไม่มีใครอื่นทำแทนได้

ประชาชนจงเจริญ

ที่มา prachatai

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล : วิจารณ์การแถลงข่าวของนปช.และรวมตอบท่านที่แสดงความเห็นในเชิงดีเฟนด์ นปช.



แถลงข่าว นปช วันนี้
มีระดับ "คนนำ" ของ นปช มาพร้อมหน้าพร้อมตา กว่าครั้งอื่นๆ (จตุพร, ก่อแก้ว และ คนอื่นๆอีก)

ไม่มี เอ่ย ถึง กรณี อากง เลย แม้แต่คำเดียว

ไม่มี


.................................


ขบวนการที่อ้างว่า ต่อสุ้เพื่อประชาธิปไตย

แต่เมื่อเกิดกรณีแบบ อากง

ที่เห็นไปทั่วโลกว่า ไม่เป็นธรรม อย่างชัดเจนมากๆ

ที่แม้แต่บรรดา "อีลีต" ยังต้อง "สะดุ้ง" (สัมภาษณ์อานันท์ "กฎหมายหมิ่นฯ แรงไป", บทนำ บางกองโพสต์-คอลัมนิสต์บางกอกโพสต์ เสนอทบทวนกฎหมายหมิ่นฯ, คืนนี เนชั่น เชิญ อานนท์ ไปสัมภาษณ์, ฯลฯ)

ไม่มีคดี 112 ใดในระยะหลายปีที่ผ่านมา ที่สามารถนำเสนอให้เห็นความไม่เป็นธรรมของกฎหมายนี้ ได้มากเท่ากรณีอากง อีกแล้ว

ไมมีเลย


คดีดา ตอร์ปิโด, สุวิชา, สุชาติ, สมยศ, สุรชัย, หนุ่ม, ฯลฯ อย่างน้อย ยังถูกมองได้ว่า เป็น "พวกเสื้อแดง" ใครที่แบ่งขั้วอยู่ในขั้วอื่นอยู่แล้ว ก็ปฏิเสธ จะสนใจ หรือรับรู้ รับฟัง ได้โดยอัตโนมัติ ("พวกทักษิณ") และมองเป็นเรื่อง "2 ฝ่ายสู้กัน" ก็ได้

กรณีอากง ไม่มีประวัติอะไรเรื่องเสื้อแดง (มีแต่ประวัติ ไปลงลายชื่อที่ศิริราชด้วยซ้ำ) หลักฐานทีใช้ในการเล่นงานก็อ่อน (ประเด็นเทคโนโลยี่ เรื่อง อีมี่) ระดับการลงโทษก็รุนแรงในลักษณะ ไม่มีความสมดุลย์ คนแก่ ป่วย อายุ 61 ถูกหาส่งข้อความ 4 ข้อความ ที่มีคนอ่านเพียงคนเดียว - เพียงคนเดียวจริงๆ (นึกเปรียบเทียบกับกรณีอื่นๆ ที่ยกตัวอย่างข้างต้น ล้วนแต่เป็นถูกกล่าวหาในแง่ข้อความทีแพร่หลาย ไม่ว่าจะพูด เขียน หรือโพสต์เว็บบอร์ด)

ทุกคนที่โดน 112 ล้วนไม่ได้รับความเป็นธรรมเหมือนๆกันหมด แต่ถ้าพูดในแง่ "แบ็กกราวน์" ในแง่ "หลักฐานที่ใช้เล่นงาน" ในแง่ความ "อ่อน" ของเหตุผล (ศาลยอมรับเองว่า โจทก์สืบไม่ได้ว่าเป็นคนทำ แต่ก็ยังลงโทษหนักๆอยู่ดี)
ไม่มีคดีใด ที่เห็นได้ชัดถึงความ "วิปริต" ของการใช้ 112 มากเท่านี้อีกแล้ว
ไม่มีคดีใด ทีสามารถอภิปราย นำเสนอให้เห็นความไม่เป็นธรรมอย่างสุดขีด มากเท่านี้แล้ว

ในแง่ หลักการ ถ้าเรื่อง ที่ ไม่เป็นธรรม ชนิดที่แม้แต่พวก "อีลีต" เอง ยังต้องยอมรับโดยปริยายเชนนี้


แต่ คนที่อ้างเป็น "ขบวนการประชาธิปไตย" เป็น "กองหน้า" ด้วยซ้ำ

ยังอุตส่าห์ปิดปากเงียบ ไม่พูดเลยแม้แต่คำเดียว.....



................................

พูดจริงๆ มองในแง่แบบ "นักการเมือง" ซึ่ง นปช. แสดงออกในวิธีคิดบ่อย คือ คิดในแง่ "โอกาส ได้เสีย" (พูดแล้ว กระเทือนฐานะ กระเทือนผลประโยชน์ กระเทือนตำแหน่ง ฯลฯ อะไรทำนองนี้ไหม) ก็ไม่เคยมีกรณีใด ที่ "เสนอโอกาส" ให้พูดเรื่อง 112 มากเท่ากรณีอากง แล้ว

.................................


"เรื่องขำ" 2 เรื่อง

(1) ในการแถลง อ.ธิดา ประกาศเสียงดังกึกก้องว่า เป้าหมาย นปช คือ ล้มรัฐธรรมนูญ 2550 "..และกฎหมายที่ไม่ชอบธรรมทั้งปวง..." เห็นได้ชัดว่า อ.ธิดา ต้องการจะให้คนฟัง (อย่างน้อยพวกเสื้อแดงด้วยกัน) นึกรวมถึง 112 เพราะอีกไม่กีนาทีต่อมา ยังอุตส่าห์ พูดเป็นนัยๆ ถึง "...เราไม่ระบุมาตรา ว่ามีกฎหมายใดบ้าง ไม่เหมือนที่บางคนอยากให้พูด..." (โทษที ผมขี้เกียจ ถอดแบบคำต่อคำ ฟังไป พิมพ์ไป คลาดเคลื่อนในแง่คำเล็กๆ ขออภัย แต่ในแง่ความหมาย ไม่คลาดเคลื่อนแน่)


(2) อันที่จริง ในการแถลงทียาว 51 นาทีนี้ มีคร้ังหนึ่ง อ.ธิดา เอ่ยถึง "112" เหมือนกัน แต่เอ่ย ในปริบททีว่า นักโทษการเมืองทุกคน "รวมทั้ง คดี 112" จะได้รับการย้ายไปรวมกันทีอดีตที่ทำการ รร.พลตำรวจบางเขน ต่อไป การไปเยี่ยม ก็สะดวก ไปทีเดียวกันเลย อะไรทำนองนั้น แล้วก็ตะโกนถามคนฟังว่า "ดีใจไม้คะ"

ผม "ขำ" เพราะว่า "ย้ายคุก" ไป คุกใหม่ "ดีกว่า" คุกเก่า ยังไง ก็ยัง "คุก" เหมือนกันครับ


......................................


เรื่อง ที่ไม่รู้จะ เรียกว่า "ขำ" หรือไม่


ตอนหนึ่งในการแถลง จตุพร ประกาศว่า (ตรงนี้ ผมถอดเทปแบบคำต่อคำ)

"..จะต่อสู้เพื่อให้บ้านเมืองนี้เป็นประชาธิปไตย จะต่อสู้เพื่อให้บ้านเมืองนี้ มีความยุติธรรม..."


โทษทีเถอะครับ คุณจตุพร

ถ้าความ อ-ยุติธรรม ระดับสุดๆ แบบกรณี อากง

คุณจตุพร มองไม่เห็น และไม่ยอมแม้แต่ปริปาก แม้แต่คำเดียว (ไมใช่เฉพาะในการแถลงคร้้งนี้่ แต่ในรายการ "ชูธง" ของคุณจตุพร กับคุณณัฐวุฒิ เอง)


ผมสงสัยว่า คุณจตุพร อย่างน้อย อาจจะต้องรีบไปตรวจสายตาแล้่วล่ะครับ

มองไม่เห็น ความ อ-ยุติธรรม ชนิด สุดๆ ชัดๆ ซึ่งๆหน้า บีบคั้น ความรู้สึก กันระดับนี้ไปได้



(ปล. สำหรับคนที่จะหาเรื่อง "นอกประเด็น" นะครับ การวิจารณ์ จตุพร ในกรณีนี้ ไม่เกี่ยวเลย กับกรณีที่ กกต ลงมติ ซึ่ง ผมไม่เห็นด้วย และเห็นว่า กกต อีเดียต)

จาก http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=120287251418990&id=100001298657012


รวมตอบท่านที่แสดงความเห็นในเชิงดีเฟนด์ นปช. ข้างล่าง

ให้ผมย้ำอีกครั้ง

นปช. สู้เพื่ออะไรล่ะครับ? ถ้าสู้เพื่อประชาธิปไตย การไม่พูดถึง อากง ดีเฟนด์ ไม่ได้ครับ


การพยายามดีเฟนด์ นปช อย่างไม่มีหลักการ เป็นเรื่องผิด

เหตุผลที่ดีเฟนด์ กันมา ก็อ่อนมากครับ

ขอบอกด้วยว่า ผมอ่านแล้วเซ็ง และโกรธ นะ ก่อนที่ใครจะมาดีเฟนด์ สิ่งที่ดีเฟนด์ไม่ได้แบบนี้ ให้คิดถึง ควาากล้า ของ อากง หน่อย ขายหน้า อากง ที่ทำแบบนี้ ผมว่า

อะไรที่ผิด ก็ต้องกล้า บอกตรงๆว่า ผิด ไม่ใช่มาาคอยดีเฟนด์แบบนี้ อาย อากง

..............

ผมยกบางตัวอย่างให้ดู

- คุณหมอหวาย: "ต่อให้ตอนนี้เลิกหรือแก้ ม.112ไปได้ อมาตย์ก็จะใช้กลไกรัฐอื่นจับคนที่คิดต่างเข้าคุกอีกทีเช่นใช้ข้อหากบฏภายในราชอาณาจักร หรือปลุกคนมาฆ่าเราดื้อๆเหมือน6ตุลา.."

เมื่อวาน ผมพูดแบบกึ่งเล่น วันนี้ ผมพูดแบบซีเรียสมากๆว่า คุณหมอ ต้องศึกษาเรื่องการเมือง สังคม ให้มากกว่านี้ ไมงั้น อย่าโพสต์ดีกว่าครับ ขายหน้า

"6 ตุลา" เขาอ้าง "หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ" คือ 112 นั่นแหละ (และ 112 ปัจจุบัน จริงๆ ก็มาจาก 6 ตุลา)

การพูดมาว่า ต่อให้เลิก 112 เขาก็หาอันอื่นมาได้ "เหมือน 6 ตุลา" เป็นการพูดแบบ "สลิ่ม" ที่ไม่รู้อะไรเลย ก็ 6 ตุลา นี่มันคือการ เล่นงานเพราะข้ออ้าง 112 (คือ "หมิ่น") ชัดๆ ยกมา contrast นี่เป็นการเสียสติมากๆ และขายหน้า ด้วยที่คุณพ่อ คุณแม่ ผ่านเหตุการณ์ช่วงนั้นมา

ถ้า 112 ไม่มีความหมายอะไร แบบที่คุณหมอว่ามา ว่า เลิก ไม่สำคัญ บลา บลา บลา ทำเรื่อง "ย้ายคุก" "สำคัญกว่า"
!!! ผมว่า ป่านนี้ มันเลิกไปนานแล้ว และป่านนี้ ไม่ต้องมีคนทนทุกข์ทรมาน และ ตาย (ครับ ตาย - 6 ตุลา) เพราะเรื่อง 112 นี่หรอกครับ


ก่อนพูดอะไรแบบนี้ คราวนี้ ให้คิดถึงคนที่ติดคุกอยู่ คนที่ตายไปแล้ว เพราะ 112 ครับ

หรือง่ายๆ เลยครับ ไปเยี่ยม ถามคุณสุรชัย หรือ อากง หรือ คุณหนุ่ม แล้วถามเขาว่า "ย้ายคุก" สำคัญกว่า เลิก (หรือทีคราวก่อนใช้คำว่า) "แก้ไขตัวอักษร" 112 ไหม นี่ท้าให้ทำแบบจริงๆครับ เผื่อจะได้ฉลาดขึ้นมาบ้าง ไม่สลิ่มขนาดนี้

........................

- คุณ @จุลชาติ จุลเพชร: "มันได้แค่นี้ก็ต้องแค่นี้ อีกฝ่ายแข็งแกร่งดุจผนังทองแดงกำแพงเหล็กมีทั้งอำนาจเงิน มีกองกำลัง มีกฎหมายในมือ การจะเอาชนะพวกนั้นไม่ใช่การวิ่งชนแน่นอน ค่อนๆทำกันไปคนละไม้คนละมือต่อไปก็สำเร็จ. ที่สำคัญอย่าท้อและอย่าโทษกันเอง"

แค่เอ่ยถึง อากง นี่ จะทำให้ นปช ล่มสลายไปพรุ่งนี้เลยหรือครับ? แค่เอ่ย ถึงเรื่องนี้ ที่คนขนาด อานันท์, ฯลฯ ยังต้องออกมามายอมรับว่า โทษ "แรงไป" ถือเป็นการ "วิ่งชนกำแพง" เลยหรือครับ?

ถ้าง้น ผมว่า สลาย นปช ไปเลยดีกว่า ถ้า "กระจอก" ขนาดนี้.

ปล. การพูดว่า "มันได้แค่นี้" (คือ เงียบกริบ) เป็นการ ขายหน้า อากง อย่างยิ่ง คนแก่ ใกล้ตาย ยังมีความกล้ากว่านี้เลยครับ

............................

- คุณ @วัลลภ ดริยะประณีต: "ผมเห็นต่างจากอาจารย์นิดหน่อยนะครับ ผมคิดว่าเสื้อแดงไม่ควรเอาตัวเองไปจับเรื่องอากงมากนัก เพราะในขณะนี้มีหลายภาคส่วนสนใจ และมีการพูดเรื่องนี้ในหลายฝ่าย ซึ่งมันดีอยู่แล้วนะ

แต่ถ้าเสื้อแดง ไปพูดผูกขาดอากงปั้บ เท่านั้นล่ะครับจากเรื่องปัญหาการใช้ ม.112 จะกลายเป็นแค่ปัญหาของพวกเสื้อแดง (ที่ถูกฝังหัวในสังคมว่าล้มเจ้าอยู่) เท่านั้น มันจะไม่มีการพูดกันอย่างกว้างขวางเท่าทุกวันนี้เลยนะครับผมว่า"

มีคนอื่นทำ แล้ว นปช. ไม่ต้องทำ นี่เหตุผลอะไรครับ? ที่พูดมานี้ ไม่มีเหตุผลโดยสิ้นเชิง

แค่เอ่ยปากคำเดียว ประโยคเดียว เป็นการ "ผูกขาด" แล้วหรือครับ?

ทีสำคัญ ช่วยกรุณาตอบคำถามนี้ว่า ตกลง นปช. นี่ มีเป้าหมายเพื่ออะไรครับ?

ผมเสนอว่า คุณเอา ป้าย ไม่เอา 112 ออกจากรูปประจำตัว ดีกว่า ครับ ขายหน้าเปล่าๆ

.......................................

- @เคโระ คุง: "การไปโทษ นชป ว่าทำไมไม่สนใจเรื่องนี้ เหมือนกับไม่เคยรู้มาก่อนว่า นปช เป็นยังไง เหมือนไม่เคยรู้มาก่อนว่า นปช ทำอะไรบ้าง มีการจุดเทียน มีการถวายฎีกา มีการทำโน้น ทำนี้ ตลอดเวลา ผมไม่เคยเห็น นปช พูดเรื่อง 112 มาก่อนเลย ตั้งแต่ตอนต่อสู้กันมาหรือจะเป็นเวลาไหน แต่ตอนนี้อาจารย์ ดันบอก ทำไม นปช ไม่พูดถึง

เขาไม่ได้เปลี่ยนไป เพียงแต่เราคาดหวังมากเกินไปต่างหาก ทุกคนล้วนมีความกลัวทั้งนั้น อาจารย์จะบอกว่าตัวอาจารย์ไม่กลัวเหรอ ถ้าไม่กลัว ทำไมอาจารย์ไม่ลุกมานำเองครับ"

เอาประเด็นอีเดียต ในย่อหน้าหลัง ก่อนนะครับ "ถ้าไม่กลัว ทำไม ผมไม่ลุกมานำเอง"

ต้องลุกมานำเอง จึงจะวิจารณ์เรื่อง นปช. ได้หรือครับ? คราวหน้า ผมเสนอว่า คุณอย่าอ่าน นสพ. หรือ ดูทีวีนะครับ เพราะถ้า อ่าน แล้ว วิจารณ์ ผมจะถามว่า "ถ้าไม่พอใจ ไม่มาทำ นสพ. เสียเองล่ะ"

ผมไม่สนใจจะไปเคลื่อนไหว "นำ" อะไรแบบนั้น แปลว่า ผม "กลัว" เหรอครับ? ถ้า "กลัว" ผมไม่พูดเรือ่งนี้ มาเป็นสิบปี ตั้งแตไม่มีสักคนพูดกัน และมันอันตรายกว่านี้ ไม่รู้เท่าไรแล้ว พูดด้วยช่อจริง ไมใช่ชื่อปลอมๆ แบบคุณด้วย ก่อนจะเอาคำ "กลัว" มาวิจารณ์ผมเรืองนี้ หัดใช้สมองหน่อยครับ ไมใช่สักแต่มีปาก ก็พูดโดยไม่คิด (ปล. อันทีจริง ต่อให้ผม "กลัว" เรืองนี้จริงๆ ข้อวิจารณ์ผมต่อ นปช. ก็ยังคงอยู่ ยังเถียงไม่ได้อยู่ดี)

ในย่อหน้าแรกที่เขียนว่า "การไปโทษ นปช ว่าทำไมไม่สนใจเรื่องนี้ เหมือนกับไม่เคยรู้จักมาก่อนว่า นปช เป็นยังไง.. เขาไม่ได้เปลี่ยนไป เพียงแต่เราคาดหวังมากเกินไป..."

(ก) ผมพนันได้เลยว่า ผมรู้จัก นปช. มากกว่าคุณแน่นอน
(ข) นปช เป็นยังไง มาก่อน มันเกียวอะไรครับ? คนเราไม่รู้จักโตเลยหรือ? ยิ่งอ้างเป็น "กองหน้า" ด้วย เคยเป็นยังไง ต้องเป็นยังงั้นตลอดกาลหรือ? นี่เป็นเหตุผลอะไรที่ไม่ยอมพูดเรือง อากง ไม่่ทราบ? ถ้าเป็นยังไง ต้องเป็นยังงัน ตลอดกาล ทำไม ตอนนี้ ไม่ "ด่าเปรม" ต่อละครับ? เคยด่า อย่างชนิดไม่หยุดทุกวัน ตอนนี้ หายไปไหนแล้ว?
(ค) ใครบอกผมวิจารณ์ เพราะ "คาดหวัง แล้วผิดหวัง"? ใครบอกว่า ผม "คาดหวัง" อะไร

ได้อ่านที่ผมวิจารณ์ จริงๆหรือเปล่า หรือเพียงแค่ เห็นใครวิจารณ์ นปช. ก็ต้องออกมาดีเฟนด์ โดยไม่คิด?

.............................................

- คุณ @Kraivut Sangkaratana: "นปช.ไม่ได้พูดเรื่อง ๑๑๒มาตั้งต้น แต่แกนนำอนาคตจะต้องติดคุกเพราะ๑๑๒ ถ้าหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาต่อสู้จะถูกฝ่ายตรงข้ามลากเข้ามาเล่นงาน จะทำให้การต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยจะถูกต่อต้าน เราอย่าลืมว่าคนไทยส่วนใหญ่ไม่ได้ศึกษาเรื่องการเมืองเหมือนพวกเรา คนส่วนใหญ่คิดแต่เพืยงรักในหลวง ไม่ได้สนใจว่าทุกวันนี้ฝ่ายเผด็จการเอา๑๑๒มาเป็นอาวุธเล่นงานฝ่ายประชาธิปไตย ผมว่าอีกหน่อยรร.นายสิบอาจจะเล็กเกินไป"

พูดเรื่อง อากง นี่จะทำให้ นปช. ติดคุก เลยหรือคับ? ถ้าพูดแล้ว ถูก "ลากเข้าเล่นงาน" อานันท์ กับ บางกอกโพสต์ และไม่ต้องพูดถึง อีกเป็นร้อยๆ (ไม่ต้องพูดถึง "อียู") ไม่ถูก "ลากเข้าเล่นงาน" ไปแล้วหรือคับ

คนไทยส่วนใหญ่ ไม่ได้ศึกษาเรือ่งการเมือง ฯลฯ ก็เลยพูดเรื่อง อากง ไม่ได้? ใช้อะไรคิดในการพูดแบบนี้มาครับ?

ถ้ายังงั้น ทั้งชาตนี้ ไปจนชาติหน้า ก็ไม่ต้องพูดแล้วครับ เพราะในทุกสังคม คนส่วนใหญ๋ "ไม่ได้ศึกษาการเมือง" ตลอดล่ะคับ พูดก็เพื่อให้การศึกษาเขา ถ้าเรื่องที่พูดได้ (กรุณาอ่านทีผมเขียนไปแล้วในกระทู้นั้น) ระดับ นี้ ยังไม่ยอมพูด ก็ไม่ต้องทำอะไรแล้่วครับ

ฯลฯ ฯลฯ

บอกตรงๆอย่างที่บอกข้างบนว่า ผมเซ็ง และโกรธนะ บรรดา "เหตผล" ทีใช้ในการดีเฟนด์ นปช. ในเรืองนี้ (ยิ่งกรณ๊คุณ วัลลภ ทีอุตส่าห์ มีป้าย ไม่เอา 112 เป็นรูปประจำตัวด้วย)

ขอบอกสั้นๆอีกครั้งว่า

หัดอายคนแก่ใกล้ตายบ้าง ยังมีความกล้า มากกว่านี้

ที่มา fb สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล

วันพุธที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

แถลงการณ์เครือข่ายพลเมืองเน็ต : กดไลค์ ไม่ใช่อาชญากรรม


จากกรณี น.อ. อนุดิษฐ์ นาครทรรพ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ได้กล่าวเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2554 ว่าการกดถูกใจ (Like) หรือแสดงความคิดเห็นในเฟซบุ๊ก ถือเป็นการเผยแพร่เนื้อหาทางอ้อม อาจต้องรับผิดเช่นเดียวกับผู้เขียน และกล่าวด้วยว่า ทางกระทรวงกำลัง “ขอความร่วมมือ” ไปยังเฟซบุ๊กและยูทูบ เพื่อปิด “เพจหมิ่น” “วิดีโอหมิ่น” และสืบหาตัวผู้เขียนเนื้อหา

นอกจากนี้ ต่อมาในวันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 น.ส. มัลลิกา บุญมีตระกูล รองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์ ยังได้เสนอให้ปิดเฟซบุ๊กและยูทูบทั้งเว็บไซต์ หากกระทรวงไอซีทีไม่สามารถจัดการไม่ให้มีเนื้อหาพาดพิงสถาบันกษัตริย์ในเว็บไซต์ดังกล่าวได้

ท่าทีของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงไอซีทีและรองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์ มีปัญหาต่อสิทธิและเสรีภาพของผู้ใช้เน็ตหลายประการ ดังนี้

1. กดไลค์ ไม่ใช่อาชญากรรม

1.1 รัฐธรรมนูญไทยรับรองสิทธิของประชาชนในการแสดงออกถึงความคิดความรู้สึก

ข้อความที่อาจ “หมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย” พระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ อาจถูกตัดสินโดยศาลว่าผิดตามมาตรา 112 แห่ง ประมวลกฎหมายอาญา แต่การแสดงออกถึงความรู้สึกต่อข้อความดังกล่าว ไม่ผิดกฎหมายใดๆ พลเมืองไทยมีสิทธิที่จะแสดงออกถึงการชอบ ไม่ชอบ เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย ทุกประการ

1.2 อินเทอร์เน็ตคือการลิงก์ รัฐต้องไม่เอาผิดการแบ่งปันลิงก์

ในประเทศที่กฎหมายปกป้องสิทธิพลเมือง เช่น แคนาดา ศาลได้พิพากษาว่า การแบ่งปันลิงก์ไม่นับเป็นการสร้างหรือเผยแพร่เนื้อหา และไม่ต้องถูกระวางโทษ เพราะเนื้อหาในลิงก์อาจเปลี่ยนแปลงได้เสมอโดยผู้แบ่งปันไม่สามารถควบคุมได้ ผู้แบ่งปันลิงก์จึงได้รับการปกป้องออกจากความรับผิด

ในประเทศไทย เจ้าหน้าที่ผู้บังคับใช้กฎหมายตีความว่าการแบ่งปันลิงก์คือการเผยแพร่ข้อมูล และต้องรับผิด ซึ่งสมควรได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วน

การทำลิงก์ ส่งลิงก์ และเผยแพร่ลิงก์ เป็นหัวใจสำคัญของอินเทอร์เน็ต การเชื่อมโยงในเครือข่ายจะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีลิงก์ การทำให้การแบ่งปันลิงก์เป็นอาชญากรรม จึงเป็นการขัดขวางหลักการพื้นฐานของอินเทอร์เน็ต และกระทบต่อประโยชน์สาธารณะ

1.3 เครือข่ายสังคมออนไลน์ทำงานด้วยระบบอัตโนมัติ ผู้ใช้ไม่สามารถล่วงรู้และควบคุมการใช้งานได้ทั้งหมด

เครือข่ายสังคมออนไลน์ เช่น เฟซบุ๊ก มีซอฟต์แวร์ที่ทำการคัดเลือกเนื้อหาและลิงก์ เพื่อแสดงในหน้าเว็บกลาง (วอลล์: wall) และหน้าส่วนตัว (โพรไฟล์: profile) โดยอัตโนมัติ ซึ่งผู้ใช้ไม่จำเป็นต้องอนุมัติหรือรับรู้ อีกทั้งการคัดเลือกดังกล่าวพิจารณาจากองค์ประกอบหลายอย่าง ซึ่งผู้ใช้ไม่สามารถควบคุมวิธีได้ โดยผู้ใช้เฟซบุ๊กจะทราบดีว่า ซอฟต์แวร์ของเฟซบุ๊กนั้นเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

การระวางโทษกับการกดถูกใจ แสดงความเห็น หรือการกระทำอื่นใด ซึ่งผู้ใช้ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าจะทำให้เกิดการเผยแพร่ต่อหรือไม่ จึงขัดกับธรรมชาติของระบบ ทำให้ผู้ใช้ตกอยู่ในความกลัว และไม่สามารถใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ได้อย่างปกติ

2. รัฐไทยควรจัดการอย่างไร เมื่อเจอหน้าเฟซบุ๊กหรือคลิปวิดีโอ ที่เห็นว่าไม่เหมาะสม


2.1 ตระหนักถึงราคาที่สาธารณะต้องจ่ายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด สำหรับความพยายามที่ไม่สามารถสำเร็จได้

ไม่มีการปิดกั้นแบบใดที่มีประสิทธิภาพและคุ้มค่า แม้รัฐบาลไทยจะลงทุนระดับ The Great Firewall ของประเทศจีน ซึ่งเริ่มต้นด้วยงบประมาณราว 24,000 ล้านบาท ก็ไม่สามารถปิดกั้นให้เนื้อหาใด ๆ ให้หายไปจากอินเทอร์เน็ตได้ ในขณะเดียวกัน การกีดขวางการจราจรอินเทอร์เน็ต ยังกระทบต่อการพัฒนาทางเศรษฐกิจและนวัตกรรมอีกด้วย

2.2 ต้องใช้วิธีตามกฎหมาย หยุดการ “ขอความร่วมมือ” อย่างไม่เป็นทางการจากผู้ให้บริการ


วัฒนธรรมการ “ขอความร่วมมือ” อย่างไม่เป็นทางการ ส่งผลเสียในทางปกครองและการบริหารราชการแผ่นดิน เนื่องจากหลักฐานการขอความร่วมมือและข้อมูลที่ได้ จะไม่ถูกจัดเก็บในสารบบของราชการ ประชาชนไม่สามารถใช้สิทธิ เช่น สิทธิตามพ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ เพื่อขอข้อมูลเพื่อตรวจสอบการทำงาน ทำให้การพิทักษ์สิทธิของประชาชนเป็นไปได้ยาก และเสี่ยงต่อการละเมิดสิทธิในข้อมูลส่วนบุคคล

2.3 หากรัฐยืนยันว่าจำเป็นต้องปิดเว็บไซต์หรือข้อความที่ “ไม่เหมาะสม” การกระทำดังกล่าวควรเป็นไปโดยไม่สร้างภาระความรับผิดที่เกินสมควรให้กับตัวกลางหรือผู้ให้บริการ

เครือข่ายพลเมืองเน็ตขอเสนอข้อปฏิบัติในภาพรวมดังนี้

แยกชนิดผู้ให้บริการและผู้ดูแล ออกเป็นส่วนที่เกี่ยวกับเนื้อหาและไม่เกี่ยวกับเนื้อหา
กำหนดให้ผู้ให้บริการและผู้ดูแลที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อหา (“ท่อข้อมูล”) ไม่ต้องมีความรับผิด
กำหนดระดับชั้นของผู้ให้บริการและผู้ดูแลที่เกี่ยวกับเนื้อหา ตามความใกล้กับเนื้อหา
จำกัดขนาดของผลกระทบต่อผู้ไม่เกี่ยวข้องให้เล็กที่สุด ในการส่งหนังสือเพื่อให้ระงับการเข้าถึงเนื้อหาชั่วคราว ควรแจ้งไปที่ผู้ให้บริการหรือผู้ดูแล ในระดับที่ใกล้กับเนื้อหาที่สุด ก่อนจะไล่ไปสู่ผู้ให้บริการหรือผู้ดูแลระดับที่ห่างออกไป เนื่องจากผู้ให้บริการหรือผู้ดูแลระดับที่ใกล้เนื้อหาที่สุดจะมีความในการจัดการเนื้อหาได้ง่ายกว่า และผลจากการกระทำมีโอกาสน้อยกว่าที่จะกระทบผู้ใช้บริการรายอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้อง

ต้องถือว่าการระงับการเข้าถึงเป็นมาตรการบรรเทาความเสียหาย ในลักษณะการคุ้มครองชั่วคราว คำสั่งปิดกั้นจะมีได้ต่อเมื่อมีการแจ้งความหรือฟ้องคดี ระยะเวลาการปิดกั้นต้องมีวันสิ้นสุด (สามารถขยายได้ อย่างมีขอบเขต)
ในการระงับการเข้าถึงเนื้อหา ผู้ให้บริการต้องแสดงหมายเลขคำสั่งที่ชัดเจนบนหน้าเว็บ เพื่อให้สาธารณะตรวจสอบได้

การปิดกั้นต้องสิ้นสุดทันทีเมื่อเจ้าหน้าที่ไม่ส่งฟ้อง หรือศาลยกฟ้อง หรือคดีสิ้นสุดโดยศาลพิพากษาว่าเนื้อหาไม่ผิดกฎหมาย หลังจากนั้นรายละเอียดของคำสั่งทั้งหมดต้องเผยแพร่สู่สาธารณะ

3. พลเมืองเน็ตควรจัดการอย่างไร เมื่อเจอหน้าเฟซบุ๊กหรือคลิปวิดีโอ ที่เห็นว่าไม่เหมาะสม

3.1 พิจารณาว่า เนื้อหาดังกล่าวก่อให้เกิดความไม่ปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินอย่างแท้จริงหรือไม่

ควรไตร่ตรองว่าเนื้อหาดังกล่าวเข้าตามเกณฑ์ในดังต่อไปนี้
ก) การวิพากษ์วิจารณ์ (criticism)
ข) การแสดงความดูหมิ่น เกลียดชัง ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง ลดค่าความเป็นมนุษย์ (hate speech)
ค) การยุยงให้ใช้ความรุนแรงหรือทำร้ายร่างกาย (fighting speech)
ง) ข้อมูลส่วนบุคคลที่เมื่อเปิดเผยแล้วอาจเกิดอันตรายต่อบุคคลดังกล่าว (sensitive personal data)

ข้อความในข้อ (ค) และ (ง) เท่านั้น ที่อาจจะสามารถทำให้เกิดความไม่ปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินได้ และจำเป็นต้องจัดการอย่างทันท่วงที ส่วนข้อความในข้อ (ข) แม้เป็นการละเมิดสิทธิเช่นกัน แต่ก็มีวิธีอื่นในการจัดการได้ โดยไม่จำเป็นต้องระงับการเข้าถึง

พลเมืองเน็ตควรตระหนักว่า อินเทอร์เน็ตเป็นพื้นที่สำหรับความรู้และความคิดเห็นอันหลากหลาย อินเทอร์เน็ตมีทุกสิ่งที่ใครคนหนึ่งเกลียด การปิดสิ่งที่คนกลุ่มหนึ่งทนไม่ได้ จะนำไปสู่การปิดทุกอย่างในอินเทอร์เน็ต วิธีที่เหมาะสมกับความเป็นจริงที่สุด เมื่อเจอสิ่งที่คุณไม่ชอบในเน็ต คือ อดทนกับมัน

3.2 รายงานเนื้อหาที่เห็นว่าไม่เหมาะสม ไปยังผู้ให้บริการ ด้วยเหตุผลที่ชัดเจน

เครือข่ายสังคมออนไลน์ส่วนใหญ่ รวมถึงเฟซบุ๊กและยูทูบ ใช้แนวคิด “notice and takedown” ซึ่งหมายถึง การเปิดให้สร้างเนื้อหาอย่างเสรี แต่หากมีรายงานการละเมิดสิทธิ ผู้ให้บริการก็จะพิจารณาลบเนื้อหาดังกล่าว

การรายงานการละเมิดจึงควรเป็นไปด้วยความรับผิดชอบ รายงานให้ตรงหรือใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากที่สุด และไม่พยายามปั่นระบบรายงาน เพื่อลดภาระแก่ผู้ให้บริการและไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับผู้อื่น

หากท่านต้องการรายงานว่าหน้าเฟซบุ๊กใด “หมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย พระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท หรือ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์” เนื่องจากเฟซบุ๊กไม่มีเหตุผลดังกล่าวให้เลือก ขอแนะนำให้เลือกเหตุผลที่ใกล้เคียงที่สุดคือ “มันก่อกวนเพื่อนของฉัน: It harrasses my friend” คือเป็นการหมิ่นประมาทบุคคลอื่นที่ไม่ใช่ตัวผู้รายงาน

การระดมคนเพื่อรายงานซ้ำๆ อาจทำให้ผู้ให้บริการไม่สามารถตอบสนองต่อรายงานกรณีอื่น ๆ ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับความไม่ปลอดภัยในชีวิตของผู้อื่นได้อย่างทันท่วงที (เทียบได้กับกรณีคนโทรไปป่วน 191)

อินเทอร์เน็ตเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ทางสังคมที่เราทุกคนอยู่ร่วมกัน ทั้งภาครัฐ ผู้ให้บริการ และพลเมืองเน็ตจะต้องมีบทบาทร่วมกันในการรักษาพื้นที่นี้เพื่อประโยชน์สาธารณะ บนพื้นฐานของการรักษาสิทธิพลเมืองและปกป้องสิทธิมนุษยชน

เครือข่ายพลเมืองเน็ต
30 พฤศจิกายน 2554
contact@thainetizen.org


ภาคผนวก

นโยบายการรายงานของเฟซบุ๊กมีจุดประสงค์เพื่อให้ผู้ใช้เกิดความรู้สึกปลอดภัย โดยจะดำเนินการกับกรณีการคุกคามความเป็นส่วนตัว ความรุนแรง และถ้อยคำที่ก่อให้เกิดความเกลียดชัง (hate speech) ซึ่งครอบคลุมการแบ่งแยกบุคคลตาม ชาติพันธุ์ เพศสภาพ ความพิการ และศาสนา

นโยบายการรายงานของเฟซบุ๊ก

คัดลอกจาก https://www.facebook.com/communitystandards

Facebook ไม่อนุญาตให้ใช้ถ้อยคำที่ก่อให้เกิดความเกลียดชัง โปรดเคารพซึ่งกันและกันเมื่อคุณติดต่อสื่อสารผ่าน Facebook แม้ว่าเราสนับสนุนให้มีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น, สถาบัน องค์กร, กิจกรรม และการฝึกปฏิบัติต่างๆ แต่การแบ่งแยกบุคคลตามเชื้อชาติ, เผ่าพันธุ์, ถิ่นที่ถือสัญชาติ, ศาสนา, เพศ, เพศสภาพ, รสนิยมทางเพศ, ความทุพพลภาพ หรือโรคภัย ถือเป็นการละเมิดเงื่อนไขของเราอย่างร้ายแรง

การคุกคามและการล่วงละเมิด
ในฐานะที่เป็นชุมชน เราให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อการเคารพซึ่งกันและกัน รวมทั้งให้ความสำคัญกับรายงานเกี่ยวกับการล่วงละเมิดอย่างจริงจัง เราดำเนินการเมื่อมีการคุกคามความเป็นส่วนตัวของบุคคล หรือบุคคลนั้นได้รับการติดต่อโดยไม่พึงประสงค์อย่างต่อเนื่อง แม้ว่าเราสนับสนุนให้คุณสร้างความสัมพันธ์อันดีใหม่ๆ โปรดพึงระลึกว่าการติดต่อบุคคลแปลกหน้า หรือบุคคลที่คุณไม่เคยพบหน้ามาก่อนอาจถือได้ว่าเป็นการล่วงละเมิดอย่างหนึ่ง

เราประสงค์ให้สมาชิกของเรารู้สึกถึงความปลอดภัยเมื่ออยู่ในไซต์ การคุกคามที่เชื่อได้ว่าเป็นอันตรายต่อผู้อื่นจะถูกลบ เราอาจต้องถอดการสนับสนุนสำหรับองค์กรที่ก่อให้เกิดความรุนแรงนั้นออกด้วยเช่นกัน

ที่มา go6tv

วันจันทร์ที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

โสภณ พรโชคชัย : ใครคือผู้ปกป้องชาติ ศาสน์ กษัตริย์ ตัวจริง

Sun, 2011-11-27 18:19

ดร.โสภณ พรโชคชัย

เผยแพร่ครั้งแรกในเฟซบุ๊ก Sopon Pornchokchai



คำตอบคือสามัญชน หาใช่ใครอื่น ผมเคยทำงานเป็นที่ปรึกษากระทรวงการคลัง เวียดนาม ไปบรรยายในโครงการของกระทรวงการคลัง กัมพูชา ไปร่วมกับหอการค้าลาว และพม่าจัดสัมมนา และไปทำสำรวจวิจัยอสังหาริมทรัพย์ในประเทศภูมิภาคนี้หลายครั้ง จึงพอรู้เรื่องอินโดจีนบ้าง ผมจึงมั่นใจว่าคนที่ออกมาเย้ว ๆ ว่ารักชาตินั้น มีเพียงส่วนน้อยที่รักจริง แต่ส่วนใหญ่ก็แค่มาแสดงเพื่อเอาดีใส่ตัว ผู้ที่เป็นตัวจริงในการปกป้องบ้านเมือง ชาติ ศาสน์ กษัตริย์ คือสามัญชนคนธรรมดาต่างหาก

จากประสบการณ์สงครามอินโดจีนในกรณีลาว เขมร เวียดนามที่เมื่อใกล้ ‘กรุงแตก” คนที่หนีไปก่อนเป็นใครบ้าง

1. พวกคหบดีมีอันจะกิน หรือชนชั้นสูง หากเกิดอะไรขึ้น พวกนี้ก็เตรียมตัวเปิดหนีไปต่างประเทศได้ทันที จำนวนมากก็มีสัญชาติหรือ ‘กรีนการ์ด’ สหรัฐอเมริกาหรือชาติอื่นอยู่แล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับประเทศชาติจริง ก็พร้อมจะ ‘สละเรือ’ ได้ทุกเมื่อ

2. อาจารย์ ปัญญาชน – ชนชั้นกลางค่อนข้างสูงที่มีโอกาสไต่เต้า หากเกิดกรณี ‘สิ้นชาติ’ พวกเขาคงไม่อยู่ให้เสียความปลอดภัยของครอบครัว หรือเสียเวลาแห่งความสุขของตัวเองแน่นอน

3. นายทหารชั้นผู้ใหญ่ ซึ่งมักบูชายศศักดิ์ และยิ่งมียศศักดิ์สูง ยิ่งเห็นคนอื่นต่ำต้อยด้อยค่า คนระดับนี้มีทรัพย์ศฤงคารมากมายอย่างไม่ปรากฏที่มา ในประวัติศาสตร์อินโดจีนที่ผ่านมา พวกนายพล นายพันทั้งหลายหนีไปซุกใต้ปีกสหรัฐอเมริกาและประเทศตะวันตกที่พวกเขาล้วนเรียนจบมา และประเทศเหล่านี้ก็รู้ว่าพวกเขามีทรัพยากรมาก จะได้ไปช่วยสร้างชาติให้พวกฝรั่งตาน้ำข้าวอีกต่อหนึ่ง

4. ข้าราชการระดับสูง ซึ่งมีสถานะไม่ต่างจากพวกนายทหารชั้นผู้ใหญ่ พวกเขาสุขสบายด้วยอภิสิทธิ์มากมายในสมัยรับราชการ พวกนี้ทำตัวให้ชาติเลี้ยง สูบเลือดจากชาติมากกว่าที่จะทำดีเพื่อชาติ

แต่ในยามสงบ คนเหล่านี้ส่งเสียงดังในการโฆษณาชวนเชื่อในการปกป้องชาติกันใหญ่ ซึ่งก็คงเป็นการทำตามกระแส ทำเพื่อเอาดีใส่ตัว เพื่อประโยชน์ทางธุรกิจ เพื่อการเลื่อนยศเลื่อนตำแหน่ง เพื่อหลอกให้สามัญชนไปตายแทนพวกตน หรือทำไปตามหน้าที่เป็นสำคัญ อย่างไรก็ตามก็ยังมีบางคนในกลุ่มข้างต้นที่ไม่หนีและอยู่ร่วมกู้ชาติจนตลอดรอดฝั่ง แต่ก็คงเป็นเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้น

ส่วนสามัญชนคนทั่วไปนี่แหละที่อยู่ปกป้องชาติ และฟื้นฟูชาติตัวจริง พวกเขาคือผู้ที่ไปตายเพื่อชาติในสงครามต่าง ๆ ที่พวกเขาไม่เคยได้ก่อ แต่มักก่อโดยชนชั้นปกครอง แม้ในยามชาติล่มจม เช่น ลาว เขมร เวียดนาม สามัญชนนี่แหละคือผู้ที่ยังอยู่สร้างชาติขึ้นมาใหม่ พวกเขาต้องอยู่เผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายร่วมกับประเทศชาติในภาวะตกต่ำสุดขีด ประเทศในอินโดจีนที่ฟื้นตัวขึ้นมาใหม่นั้นเป็นเพราะพวกสามัญชน “ฝุ่นเมือง” ที่ไร้ที่ไปนั่นเอง พอพวกเขาได้มีโอกาสทำมาหากินตามปกติสุข เศรษฐกิจก็เดินหน้าต่อไปได้

สามัญชนคนธรรมดาทั่วไปนี่แหละที่บำรุงชาติ เพราะพวกเขาเสียภาษีทั้งทางตรงและทางอ้อมเพื่อให้ประเทศชาติอยู่ได้ เจริญขึ้น สามัญชนเหล่านี้กลายเป็นแรงงานราคาถูกให้กับนายทุนข้ามชาติที่มาลงทุน จึงทำให้ประเทศเจริญขึ้นมาอย่างก้าวกระโดด และเมื่อฝุ่นจางลงแล้ว ประเทศเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง พวกสามัญชนได้สร้างบ้านเมืองขึ้นใหม่จนมั่นคงแล้ว เหล่าคหบดี ปัญญาชน-กฎุมพีชาวลาว เขมร เวียดนาม ที่หนีไปก่อนหน้านี้และตอนนี้กลายเป็นอเมริกันชนไปแล้ว ก็ได้ทีกลับมาทำมาหากินในประเทศเกิดอีกครั้งหนึ่ง

เมื่อเรารู้แล้วว่าสามัญชนนี่แหละคือคนปกป้องชาติ ศาสน์ กษัตรย์ ตัวจริง เราจึงต้องตระหนักถึงความสำคัญของประชาชนคนเล็กคนน้อยในประเทศเป็นสำคัญ นโยบายของรัฐจึงต้องทำเพื่อประชาชนคนส่วนใหญ่ ไม่ใช่พวกคหบดีใหญ่หรือพวกอภิสิทธิ์ชนที่มีทางเลือกซึ่งมักไม่คิดจะอยู่ช่วยกู้ชาติ แต่จะค่อยกลับมาในยามสงบแล้วเท่านั้น

ที่มา prachatai

'ประชาธิปไตยของขอทาน' (?)

Sun, 2011-11-27 21:04

นักปรัชญาชายขอบ


กรณีศาลตัดสินจำคุก “อากง” 20 ปี ในความผิด ม.112 เนื่องจากส่งข้อความหมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์และพระราชินีผ่าน SMS ไปยังโทรศัพท์มือถือของเลขาฯ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ทำให้เกิดการตั้งคำถามอย่างกว้างขวาง เช่น

1) ทำไมการทำผิดด้วย “คำพูด” หรือ “ข้อความ” จึงต้องติดคุกถึง 20 ปี หากกฎหมายมีไว้เพื่อรักษา “ความยุติธรรม” เราจะอธิบายอย่างไรว่าการทำผิดกับการลงโทษในกรณีดังกล่าวมีความยุติธรรมอย่างไร ไม่ใช่เพียงอธิบายไม่ได้ว่ามันยุติธรรมอย่างไรแก่ผู้ถูกลงโทษเช่นอากงเป็นต้นเท่านั้น มันยังอธิบายไม่ได้ในทางหลักการว่า การที่รัฐออกกฎหมายให้ลงโทษประชาชนผู้เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตยอย่างหนักเกินไปเช่นนี้มันยุติธรรมแก่ประชาชนทั้งประเทศอย่างไร และยังอธิบายไม่ได้ด้วยว่าทำไมสถาบันกษัตริย์ในระบอบประชาธิปไตยจึงสมควรได้รับการปกป้องให้ดำรง “สถานะอันศักดิ์สิทธิ์” บน “ความอยุติธรรม” ที่ประชาชนต้องแบกรับอย่างหนักหนาสาหัสเช่นนี้

2) ข้อความที่ศาลตัดสินว่าหมิ่นประมาททำให้พระมหากษัตริย์และพระราชินีอาจถูกเกลียดชัง และกระทบต่อความมั่นคงของราชอาณาจักรนั้น เป็นข้อความที่สาธารณชนไม่มีโอกาสได้รับรู้เลย เป็นแค่ข้อความที่ส่งไปทางโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของบุคคลผู้หนึ่งเท่านั้น และไม่มีประจักษ์พยานว่าอากงเป็นผู้ส่งข้อความนั้นจริง ผู้พิพากษาอาศัยเพียงพยานแวดล้อมก็สรุป “เจตนาภายใน” เพื่อตัดสินจำคุกชายชราสุขภาพแย่ถึง 20 ปี จึงเกิดคำถามต่อการใช้ดุลพินิจของศาลไทยเป็นอย่างยิ่งว่า สังคมจะเชื่อมั่นได้อย่างไรว่าดุลพินิจของศาลยึด “ความยุติธรรม” แก่ประชาชนอย่างสูงสุดเป็นหลัก

นั่นคือปัญหาเกี่ยวกับกฎหมายหมิ่นฯ กับระบบตุลาการที่คนจำนวนไม่น้อยรู้สึกอายต่อชาวโลก สื่อและนักวิชาการต่างชาติเขามองอย่างตระหนกและงวยงงว่า ในยุคที่โลกเน้นความสำคัญของ “สิทธิมนุษยชน” มากขนาดนี้ ประเทศที่อ้างว่าเป็นประชาธิปไตยอย่างไทยยังมีกฎหมายแบบนี้ มีดุลพินิจของศาลออกมาแบบนี้ได้อย่างไร

นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของคำถาม แต่ยังมีคำถามที่สำคัญไม่น้อยกว่ากันคือ คำถามต่อบทบาทของ “ผู้นำ นปช.” ดังที่สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล ตั้งคำถามข้างต้น

หากยังจำกันได้หลังเกิดการสลายการชุมนุมวันที่ 10 เมษายน 2553 สมศักดิ์ออกมาเตือนสติแกนนำ นปช.ในเวลานั้นตรงๆ ว่า “อย่าว่าแต่ 25 ศพ เลย แม้แต่ประชาชนเสียชีวิตเพียง 1 คน ก็ไม่คุ้มหากเป้าหมายการต่อสู้เพียงเพื่อให้ได้การเลือกตั้ง” แต่ ณ เวลานั้นแกนำตั้งธงแน่วแน่ว่าจะต้องสู้เอาชนะให้ได้ วาทกรรม “โค่นอำมาตย์” ถูกตอกย้ำอย่างหนักแน่นจริงจังจนฝังอยู่ในจิตสำนึกของผู้คน

แต่ผลที่สุดคือคนตายร่วมร้อยและไม่ได้การเลือกตั้งในทันที ที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาไม่ใช่ผมต้องการ “ฟื้นฝอยหาตะเข็บ” เพียงแต่ต้องการย้ำให้เห็นภาพความเอาจริงเอาจัง ความต้องการเอาชนะให้ได้ของ “แกนนำ” ในเวลานั้น ทั้งที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบขนาดนั้น ยังทุ่มเทยอมเสี่ยงขนาดนั้น แต่เวลานี้ชนะเลือกตั้งแล้ว มีอำนาจรัฐอยู่ในมือแล้ว ความเอาจริงเอาจัง ทุ่มเท กล้าเสี่ยงเพื่อให้ได้มาซึ่ง “ประชาธิปไตย” ตามที่เคยประกาศเป็นสัญญาประชาคมหายไปไหน?!

ผมเข้าใจความซับซ้อนของปัญหาและความจำเป็นต้องรอบคอบของรัฐบาลเพื่อไทย ทักษิณ และแกนนำ นปช. ครับ แต่ว่าในเมื่อพวกคุณเป็นผู้นำมวลชน ประกาศแก่ประชาชนว่าต่อสู้เพื่อ “ประชาธิปไตย” พวกคุณจะยอมให้การต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยตกอยู่ในสภาพ “ประชาธิปไตยของขอทาน” ตลอดไปได้อย่างไร (1) ขอทานการเลือกตั้งที่ต้องแลกด้วยชีวิตประชาชนร่วมร้อยศพ (2) ขอทานให้อีกฝ่ายลืมอดีต ขอทานความปรองดอง ขอทานความยุติธรรม ในขณะที่เพื่อนร่วมชะตากรรมยังติดคุก ไม่ได้ประกันตัว และถูกตัดสินจำคุก 20 ปี บ้าง 30 ปี บ้าง ด้วยข้อหาผิด ม.112 และข้อหาก่อการร้าย และ (3) ถึงชนะเลือกตั้งแล้วก็ยังเป็นรัฐบาลที่ถูกอีกฝ่ายข่ม และขากถุยอยู่ทุกวัน ทั้งที่พยายามอดทนพินอบพิเทาอย่างยิ่ง

แต่เราจะอยู่ในสภาพของขอทาน พินอบพิเทา อดทน ไปเรื่อยๆ (ไม่รู้จะไปได้ยืดแค่ไหน?) ทั้งๆ ที่เพื่อนร่วมชะตากรรมไม่ได้รับความยุติธรรม และถูกกระทำอย่างอยุติธรรมคนแล้วคนเล่าเช่นนั้นหรือ?

ขณะที่ยังไม่ได้อำนาจรัฐยังกล้าเสี่ยงแม้ต้องแลกด้วยชีวิตประชาชน แต่เมื่อมีอำนาจรัฐแล้วทำไมไม่กล้าเสี่ยงแม้แต่จะรับข้อเสนอของกลุ่มนิติราษฎร์ไปดำเนินการต่อ แม้แต่จะรับข้อเรียกร้องการแก้ ม.112 ไปดำเนินการต่อ มีอะไรบ้างครับที่ไม่ต้องเสี่ยง ขอทานความยุติธรรม ขอทานความปรองดองอย่างพินอบพิเทาอย่างที่ทำๆ อยู่มันไม่เสี่ยงจริงหรือ?

ถ้าไม่ทำอะไรเรื่อง ม.112 แต่อีกฝ่ายทำอยู่เรื่อยๆ จนมาถึงกรณีอากง แล้วไงครับผู้นำประชาชนต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย เห็นประชาชนผู้เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตยถูกตัดสินติดคุก 20 ปี เพราะความผิดจากการใช้ “ข้อความหมิ่นฯ” ซึ่งไม่ทำให้ใครต้องมีแม้แต่ “บาดแผลบนผิวหนัง” กฎหมายอย่างนี้ยุติธรรมไหม เป็นประชาธิปไตยไหมครับ การต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยหากไม่แก้กฎหมาย แก้ระบบให้เป็นประชาธิปไตย มันก็เป็นการต่อสู้ที่ไม่มีผลเป็นรูปธรรม การชุมนุมกลางถนนเพื่อขอทานประชาธิปไตยกับพวกที่มีปืน มีรถถัง มีกำลังทหารในอยู่มือก็ไม่มีวันสิ้นสุด

มันคงเป็นเรื่อง “ตลกร้าย” อย่างยิ่ง ถ้าการต่อสู้ของประชาชนในประเทศนี้ที่มีสัญญาประชาคมตั้งแต่ 24 มิถุนายน 2475 แล้วว่าพวกเขาคือเจ้าของอำนาจอธิปไตย เป็นเจ้าของแผ่นดิน หรือประชาชนทุกคนมีสิทธิเป็นเจ้าของแผ่นดินนี้อย่างเท่าเทียม แต่ในความเป็นจริงพวกเขาถูกทำให้เชื่อว่าพวกตนเป็นเสมือน “ผู้อาศัย” ในแผ่นดินที่มีเจ้าของ และการเรียกร้องสิทธิ เสรีภาพ ประชาธิปไตยของพวกเขาก็อยู่ในสภาพเสมือนดัง “ขอทาน” (ขอทานยังไม่ต้องแลกด้วยชีวิต แต่นี่แลกมาหลายครั้งแล้ว)

อยากถามทักษิณ รัฐบาลเพื่อไทย ผู้นำ นปช.ว่า ในฐานะที่พวกคุณได้อำนาจรัฐมาด้วยการเสียสละชีวิตของประชาชน พวกคุณยังจะขอทานความปรองดอง ความยุติธรรม อย่างพินอบพิเทา เช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ หรือ ขณะที่เพื่อนร่วมชะตากรรมของพวกคุณถูกกระทำอย่างอยุติธรรม พวกคุณมีคำตอบหรือไม่ว่าจะช่วยพวกเขาให้ได้รับความยุติธรรมอย่างไร อำนาจรัฐที่ได้มาจะช่วยให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงระบบเพื่อให้สังคมเป็นประชาธิปไตยตามที่สัญญาไว้แก่มวลชนอย่างไร

ผมเข้าใจว่าพวกคุณยังมีความ “กล้าหาญที่จะเสี่ยง” เพราะพวกคุณไม่มีวันหลีกเลี่ยงความเสี่ยงได้อยู่แล้ว พวกคุณต้องเสี่ยงตลอดเวลา แต่ทำไมเมื่อความอยุติธรรมไล่ล่าประชาชนขนาดนี้ พวกคุณจึงไม่กล้าเสี่ยงเพื่อประชาชน ทำไมไม่ทำให้การเสี่ยงเพื่อประชาชน เพื่อประชาธิปไตย กับเสี่ยงเพื่อทักษิณไปด้วยกันได้อย่างมีเหตุมีผลที่อธิบายต่อมโนธรรมทางสังคมได้!

ที่มา prachatai